Welcome to رهروان ارتش

از اینکه انجمن ما را برای مطالعه انتخاب کردید از شما متشکریم. 

برای استفاده از امکانات انجمن و برقراری رابطه دوستانه با دیگر اعضا لطفا در انجمن ثبت نام کنید

با تشکر

kalafe2006

مدیریت مجموعه
  • Content count

    3,672
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by kalafe2006

  1. این پست به موضوع چهل روز عملیات در محور بانه-سردشت در شهریور و مهرماه 1359 بر علیه ضد انقلاب می پردازد. محتوای اصلی این پست خاطرات فرماندهان شرکت کننده در این سلسله عملیات پاکسازی می باشد. ******************** نگاهي به كردستان پس از پيروزي انقلاب اسلامي از اهم حوادث شوم و ناگواري كه درتاريخ نظامي - سياسي انقلاب اسلامي پس از پيروزي انقلاب اسلامي رخ داد مي توان به وقايع منطقه ي كردستان اشاره كرد. گروه هايي به نام (خلق ) و (مردم ) كرد كه ريشه در قدمت چند دهه خيانت و ارتباط با بيگانگان داشتند و مايه هاي ضد ديني نيز در مرامنامه، خط مش، اهداف و سوابق گردانندگان و نظريه پردازان آنها كاملاً مشهود بود. با دخالت در امور سازمان هاي دولتي، يورش مسلحانه به پاسگاه ها و پادگا نهاي نظامي جهت دستيابي به سلاح و مهمات بيشتر، غارت بيت المال و . . . با ترفندهاي خود حتي گروهي از افراد بومي و ساده لوح منطقه را با حيله هاي گوناگون به دور خود جمع كردند و پس از تطميع و تهديد، آنها را در مقابل نيروهاي دولتي كه به منظور برقراري آرامش و امنيت در منطقه حضور داشتند، قراردادند. با شرايط به وجود آمده در روزهاي پس از پيروزي انقلاب، به ويژه در اوايل سال 1358 و خالي شدن پادگا نها از سربازان در پي تقليل خدمت سربازي از دو سال به يك سال، شرايط بي انضباطي و يا كم انضباطي كه به واسطه فعاليت هواداران گروه كها در داخل و خارج از سربا زخانه ها به وجود آمده بود، عواملي بودند كه نا امني در شهرهاي كردنشين را بيش از پيش دامن مي زدند. دولت نوپاي جمهوري اسلامي نيز از برخورد شديد نظامي و توسل به زور جهت سركوبي مخالفين با توجه به اهداف والايي كه نظام دنبال مينمود و بدان اعتقاد داشت، حتي الامكان خودداري مي ورزيد و تمام تلا ش ها بر اين بود تا اين مسئله به صورت مسالمت آميز حل و فصل شود و با بالابردن سطح آگاهي هاي مردم منطقه، آنها را به خطرهايي كه از جانب دشمنان اسلام تهديدشان مي كرد، با خبر سازد. با اين انگيزه دولت، نيروهاي نظامي و انتظامي حاضر در منطقه در مرحله اول مأموريت خود ، تنها وظيفه حفظ پادگان ها، برقراري امنيت داخل شهر ها را به عهده داشتند و از مقابله جدي نظامي با نيروهاي مخالف پرهيز ميكردند. اما هر چه زمان مي گذشت نه تنها بهبودي حاصل نمي شد، بلكه نيروهاي مخالف گستاخ ترشده، با سوء استفاده از حسن نيت و بردباري نظام، بر دامنه ي فعاليتهاي خود، مي افزودند و حتي به ارتكاب جنايت عليه مردم بي دفاع و قتل و غارت جان و اموال آنها روي مي آوردند كه در راستاي اهداف شومشان، در نهايت تجزيه ي كشور و سقوط نظام جمهوري اسلامي را در سر مي پروراندند. سرانجام كارگروهكهاي مزبور به جايي رسيد كه مسلحانه به مراكز حساس شهرها يورش بردند، بانك ها و فروشگاه هاي شهر را غارت كردند و مردم بي دفاع را به گلوله بستند، به طوري كه اگر در آن شرايط مقاومت و فداكاري هاي نيروهاي نظامي متعهد داخل پادگا نهاي منطقه و سايرنيروهاي داوطلب اعزامي به منطقه نبود، كردستان و شايد پس از آن ديگر مناطق كشور، توسط همين گروهك ها از پيكر كشور بزرگ اسلامي جدا مي گرديد. تكليف ملي و ديني، ما را برآن مي دارد تا به منظور ثبت و حفظ ايثارگري ها و از خودگذشتگي هاي همه رزمندگاني كه با خون خود بر اوراق زرين استقلال و آزادي اين ناحيه از ميهن اسلامي مهر تأييد نهادند به بيان چگونگي اين عمليات و همچنين تحرير خاطرات طراحان و دست اندكاران اصلي اين حماسه ي بزرگ بپردازيم تا مبادا گردش ايام و غبار زمان از درخشندگي آن همه پايمردي ها، ذره اي بكاهد و طوفان نسيان، مشعل تجربيات به كار رفته در اين نبردهاي آزادي بخش را كه مي تواند روشنايي بخش راه آيندگان باشد به خاموشي بكشاند. كتاب حاضر نيز با شرحي از چگونگي آزادسازي محوربانه - سردشت در شهريور ماه 1359 ، سند ديگري است بر مردانگي، از خودگذشتگي، شجاعت و فداكاري فرزندان اين مرز و بوم براي حفظ يك پارچگي كشور اسلامي ايران؛ اميد كه اين اقدام موجب رضاي پروردگار سبحان و افزايش تجربيات و دانستني هاي رزمندگان كفر ستيز اسلام گردد. عمليات پاكسازي و بازگشايي محور بانه – سردشت و مناطق اطراف آن 13/6/59 شكست هاي پي درپي ضدانقلاب در منطقه كردستان به ويژه در محورهاي مواصلاتي سبب شد تا نيروهاي شكست خورده در ديگر محورهايي كه پاكسازي نشده بود تجمع كرده و پس ازسازماندهي مجدد اقدام به فعاليت مسلحانه نمايند. به طوري كه عرصه را بر مردم منطقه تنگ كرده و بيش از پيش بر ناامني منطقه دامن بزنند. يكي از اين محورهاي بسيارمهم، محور بانه - سردشت بود. اوضاع اجتماعي، اقتصادي و رواني منطقه نيز به گونه اي بود كه عناصر ضد انقلاب با عوام فريبي در بين مردم نفوذ كرده و هر جنايتي را مرتكب ميشدند. بي سوادي و نا آگاهي اكثرمردم منطقه، ضعف اقتصادي و از همه مهم تر تبليغات گسترده و مسموم ضدانقلاب عواملي بود كه دست به هم ميداد تا اوضاع را بيش از پيش بحراني كند . گروهك هاي ضدانقلاب اگر چه از لحاظ اعتقادي اختلاف نظرهاي بنيادي داشتند ولی همه ي آنها دشمنان قسم خورده اسلام و انقلاب بودند و تلاش مي كردند تا هر طوري شده حاكميت دولت را در منطقه كمرنگ نمايند و يا بكلي از بين ببرند و بدين وسيله بتوانند به مطامع خود دست يابند . در چنين شرايطي بود كه پاكسازي محور بانه - سردشت در دستور كار واحدهاي نيروي زميني نيز بخشكانند. عمليات پاكسازي محوربانه - سردشت اگر چه تنها عمليات انجام شده در آن منطقه نبود اما يكي از عمليات هاي به حساب مي آمد كه به دنبال آن كنترل محورها در اختيار رزمندگان پرتوان ارتش اسلام قرارمي گرفت كه دراين كتاب به بررسي چگونگي آن پرداخته مي شود. وضعيت گروهك هاي ضدانقلاب در منطقه قبل از شروع عمليات علاوه بر چهار گروه عمده ي ضدانقلاب (شامل حزب دمكرات، حزب كومله، چريك هاي فدايي خلق، شيخ عزالدين حسيني و هوادارانش ) كه عناصر مسلح آنها نيز درمنطقه به صورت گسترده فعاليت مي كردند ، گروه هاي ديگري نيز هرچندكوچك تر وكم اهميت تر درمنطقه فعاليت مي كردند نظير سازمان پيكار به سركردگي اشرف دهقان كه شاخه ي ديگري ازچريك هاي فدايي محسوب ميشد و همچنين گروهك خبات كه خود را منتسب به هواداران سازمان منافقين ميدانست و تحت امر جلال الدين حسيني ( برادر شيخ عزالدين حسيني) به فعاليت مسلحانه مشغول بود. البته همزمان گروه ديگري به سركردگي يكي از فرزندان شيخ عثمان نقش بندي حزبي را بنام سپاه رزگاري يا به اصطلاح رستگاري تشكيل داد كه باتوجه به سوابق شخصي شيخ عثمان به هيچ وجه از پايگاه مردمي برخوردار نبود و درنتيجه مورد استقبال مردم منطقه نيز قرارنگرفت. تضادي كه درايدئولوژي بين اين حزب وحزب كومله وجود داشت درگيري هايي را بين آنها بوجود آورد كه دامنه ي آن به شهرهاي سنندج، مريوان و كامياران نيز كشيده شد. همچنين گروه ديگري در مناطق پاوه، نوسود و قصرشيرين اقدام به فعاليت مسلحانه كرد كه اين گروه خود را طرفدار سالارجاف و كدخدا محمود نظري مي دانست ولي داراي ايدئولوژي خاصي نبود و برحسب زمان و منافع شخصي خود عمل مي كرد. با اين حال هم هي اين گروه كها علاوه بر فعاليت هاي سياسي، تبليغاتي كه در جهت تضعيف نظام مقدس جمهوري اسلامي انجام ميدادند با تشكيل گروه هاي مسلح غيرقانوني به پادگان ها و پايگاه هاي نظامي و انتظامي حمله مي كردند و به غارت و چپاول مي پرداختند. با وجود اينكه چندين پايگاه ضدانقلاب در منطقه ي كردستان به دست توانمند رزمندگان اسلام به خصوص پرسنل قهرمان نيروي زميني ارتش جمهوري اسلامي ايران پاكسازي شده بود ولي فعاليت مسلحانه آن ها در محور بانه - سردشت همچنان ادامه داشت و هر روز جنايت تازه اي را مرتكب مي شدند. تركيب، گسترش و استعداد ضدانقلاب در مناطق بانه - سردشت هر يك از احزاب و گروهك هاي منحله براي كسب برتري و ايجاد اهرم فشارعليه نظام وهمچنين به منظور ايجاد رعب و وحشت در منطقه ي عمليات اقدام به سازماندهي گروه هاي مسلح غيرقانوني درمحدوده ي خود نموده و تلاش كردند تا بازور اسلحه حاكميت خويش را درمنطقه تحميل كنند و لذا با همان گروه هاي مسلح به نيروهاي دولتي و مراكزحساس اقتصادي، اجتماعي حمله ورشدند كه بخشي از تشكيلات عمده ي نظامي آنها به شرح زير بوده است: 1. تشكيلات نظامي حزب منحله دمكرات كردستان شامل 21 هيز يا به اصطلاح گردان بود كه دراستا نهاي آذربايجان غربي ، كردستان و كرمانشاه پراكنده بودند تعدادي از اين گردا نها شامل هيز معين درمنطقه ي سردشت، هيزميندشم درمنطقه ربط تا بانه و هيز 71 وردي درمنطقه ي بانه حضور داشتند كه البته واحدهاي ديگري دراطراف منطقه درموقع لزوم از آنها حمايت و پشتيباني مي كردند كه از جمله آنها هيزبرگيري يا به اصطلاح گردان مقاومت محلي بود كه به صورت مخفيانه در روستاهاي كردنشين حضور داشتند و به نفع حزب درجهت هواداران و كمك هاي تداركاتي و همچنين كسب اطلاعات فعاليت مي كردند و درصورت لزوم به طور مسلحانه براي كمك به ديگر عناصرهيزها به خصوص در زمان درگيري وارد عمل مي شدند. هيزهاي مسلح حزب منحله دمكرات مستقر درمحور بانه - سردشت داراي استعدادهاي مختلفي ازلحاظ توان رزمي بودند از جمله هيز 81 وردي به سركردگي فتاح خان احمدي با استعدادحدود 150 نفر كه درمنطقه ي عمومي بانه و محورهاي اطراف آن پراكنده بود و داراي 3 لك با به اصطلاح گروهان بود. تجهيزات وسلاح هاي اين هيزعبارت بود از خمپاره اندازهاي 120 م م، 81 م م، 60 م م، تفنگ 106 تيربار كاليبر 50 ، بازوكاوتفنگ 57 م م، قناسه و سلاح انفرادي نارنجك انداز، آرپي جي 7، بي سيم پي آرسي 77 و پي آرسي 6، همچنين در منطقه ي عمومي بين بانه تا سردشت حدود 5 عراده توپ 105 م م دراختيار اين گروه از ضدانقلاب بود كه ازپادگان مهاباد به يغمابرده بودند و هر چند روز يك بار مواضع آن ها را تغييرمي دادند. هيز معين با استعداد حدود 200 نفر به سركردگي ملاحسن شيوه اصل كه در منطقه ي عمومي سردشت و محورهاي اطراف پل فلزي و كلته ادامه داشت. اين هيز داراي 4 لك بود و تجهيزاتي مشابه تجهيزات هيزوردي دراختيار داشت. هيز مينه شم به استعدادحدود 180 نفر به سركردگي احمد نيستاني كه دامنه ي پراكندگي آن ازمنطقه عمومي پل كلته تا ربط و همچنين همانند سايرهيزها از تجهيزات وسلاح هاي متنوعي برخوردارد بود. 2. تشكيلات نظامي حزب منحله كومله يابه اصطلاح زحمتكشان كردستان شامل ده هيز بود كه تعدادي از اين هيزها در منطقه ي عمومي سردشت - بانه پراكنده بودند، از جمله گردان بانه - سردشت به سركردگي رئوف پرستار به استعداد حدود 45 نفر كه مقراصلي آن درمحورچومان و كاني سرد بود. علاوه برآن عناصري از هيز 26 سقز كه بيشتر درمنطقه ي عمومي بانه پراكنده بود و تعداد آنها به حدود 15 نفر مي رسيد. 3. تشكيلات نظامي چريكهاي فدايي خلق شاخه كردستان كه استعداد عناصر مسلح آنها حدود 50 نفر بود و به سركردگي اشرف دهقان درمناطق عمومي سقز - سردشت پراكنده بودند. 4. تشكيلات نظامي گروهك منافق شاخه كردستان كه استعداد آ نها درحدود 24 نفر و به سركردگي رحمان مراغاني بيشتر درمنطقه ي عمومي بانه - سردشت پراكنده بودند. سازماندهي و تركيب مسلحانه گروهك هاي ضدانقلاب در منطقه و اوضاع نابساماني كه عناصر مسلح آن ها به وجود آورده بودند يك حركت قاطعانه درجهت پاكسازي محور بانه - سردشت را درآن مقطع زماني ضروري ساخت كه در ادامه به شرح آن م يپردازيم. تركيب واستعداد نيروهاي خودي مستقر درمنطقه براي اجراي عمليات پاكسازي تركيب واستعدادنيروهاي خودي حاضر درمنطقه كه درقالب يك گروه رزمي براي اجراي عمليات پاكسازي شده بودند عبارت بود از : گردان 126 ازتيپ 55 هوابرد شيراز، دسته سوار زرهي از گردان 215 تانك اسكورپين، تيم نيرو مخصوص تيپ 23 نوهد، گروهان سپاه پاسداران اراك، دسته مهندسي ازگردان 447 مهن, تيم هوانيروز به استعداد 6 فروند بالگرد كبري و 4 فروند هلي كوپتر 214 ، آتشبار توپخانه 105 م م در بانه، ناظر هوايي از پايگاه سوم شكاري همدان، يگان هاي فوق در قالب يك گروه رزمي ، وظيفه پاكسازي محوربانه - سردشت رابه عهده گرفتند و اين درحالي بود كه يك گردان تقويت شده از لشكر 21 حمزه درپادگان بانه و همچنين يك گردان تقويت شده از تيپ 55 هوابرد شيراز درپادگان سردشت مستقر بود. چگونگي اجراي عمليات افزايش فعاليت ضدانقلابيون به خصوص درمحوربانه - سردشت كه منجر به بسته شدن محور مواصلاتي بين دو شهر مزبور گرديد باعث شد تا هيچ گونه ترددي در آن جاده صورت نگيرد و لذا پشتيباني از پادگان سردشت تنها از مسير هوا و آن هم با استفاده از بالگرد ميسر بود كه هزينه سنگيني را در برداشت . از طرفي عدم تردد در جاده ها و محورهاي مواصلاتي منطقه بيانگر حاكميت ضدانقلاب در آن منطقه بود. لذا تدبيري اتخاذ گرديد تا هر چه زودتر جاده بانه -سردشت بازگشايي گردد و كليه تداركات و تعويض يگان ها از طريق زمين و جاده صورت گيرد. به دنبال آن به تيپ 55 هوابرد مأموريت داده شد تا با بهره گيري ازاستعداد سايريگان هاي مستقر درمنطقه و با انجام يك عمليات ضربتي نسبت به پاكسازي و بازگشايي محور بانه - سردشت ازلوث وجود ضدانقلاب اقدام نمايد و پس ازآن شهر سردشت وارتفاعات اطراف آن را نيز پاكسازي كند و گردان مستقر در سردشت را هم تعويض نمايد. بدين منظور گردان 126 هوابرد به فرماندهي سرگرد غلام آرين از شيراز به سنندج و ازسنندج به سقز و نهايتاً به بانه اعزام گرديد و در بانه با تقويت اين گردان، گروه رزمي 126 شكل گرفت و آماده اجراي عمليات شد.
  2. شهید عبدالحسین پاکزاد زادروز: 1/1/1340 زادگاه:کنگاور، استان کرمانشاه تاريخ ورود به دانشكده افسري: 22/11/1358 تاريخ شهادت: 15/2/1365 مکان شهادت: زبيدات
  3. برای اشغال یک شهر به نیروی زرهی قوی نیاز هست که نیروی زرهی امکان استفاده در مناطق کوهستانی نداره به همین دلیل اگر بصره سقوط میکرد خطر سقوط بغداد خیلی بیشتر بود چون یک جاده آسفالت بزرگ و وسیع بود که میشد با سرعت به بغداد رسید، با کمترین تلفات و بیشترین سرعت، همیشه نزدیک ترین فاصله بین دو نقطه صرفا یک خط راست نیست
  4. چشم کیومرث حیدری روشن
  5. شهید خلبان محمد کازرانی خلبان فانتوم که در منطقه قصرشیرین به شهادت رسید، برادر وی حسن نیز از شهدای جنگ بود.
  6. آخه این روزها هر چی میسازن میگن رادار گریز ،
  7. پیشمرگ مسلمان کرد انور علیزاده از رزمندگان هشت سال دفاع مقدس، داستان پاکسازی روستاهای کندل و گویزله در محور بانه به سردشت و هم چنین داستان شهادت شهید حسین شهرامفر را اینگونه بازگو می کند: مرداد ماه سال 1360 در حالیکه هوا به شدت گرم بود به همراه همرزمانم در حال پاکسازی محور بانه ـ سردشت بودیم. با کوله پشتی های سنگین و اسلحه هایی که در دست داشتیم به آرامی به طرف جلو حرکت می کردیم. پاکسازی روستاهای کندل و گویزله که در آن روزها محل استقرار نیروهای ضد انقلاب(دموکرات و کومله) بود، جزء اهداف از پیش تعیین شده ما بود. هر آن احتمال داشت از بین بوته ها و لابه لای گیاهان و پشت درختان با کمین نیروهای ضدانقلاب برخورد کنیم. سکوت سنگینی فضا را گرفته بود، گه گاهی صدای پای یکی از نیروهای خودی، سنگینی این سکوت را می شکست. هوا بوی خون می داد؛ با تمام وجود احساس می کردی محیط به خاطر وجود منحوس خائنان به اسلام و میهن، رزنه های تنفسش بسته شده است. حال و روز زمین زیر پای نفوذی های دشمن هم چون اسیر دست و پا بسته بود. گاهی فکر می کردیم چشم هایی از لابه لای درختان مارا می بینند و ما آن ها را که شبح وار در کمین نشسته اند نمی بینیم. در حال پیشروی بودیم که ناگهان در کمین نیروهای ضد انقلاب گرفتار شدیم. باران آتش از اسلحه های دشمن در حال باریدن بود. مشخص بود که دشمن با استقرار در محل کمین، از پوشش کامل برخوردار است. نیروهای خودی نیز با سرعت هرچه تمام تر و با کمک موانع طبیعی جان پناهی برای خود یافتند و درگیری شدت بیشتری پیدا کرد. به دلیل حمله و کمین ناگهانی نیروهای ضد انقلاب، امکان عکس العمل فوری وجود نداشت. برای لحظاتی پس از آتش سنگین اولیه، سکوتی بر محدوده درگیری حاکم شد. مدتی طول کشید تا توانستیم بر اوضاع و احوال محیط مسلط شویم. در همین حین یکی از پیشمرگان مسلمان کرد به نام محمدامین نیزه رودی که یک تنه به طرف دشمن پیشروی کرده بود، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در اثر شدت برخورد گلوله به سینه اش چند متر به عقب پرتاب شد. نیروهای خودی ابتدا فکر کردند او از نیروهای ضدانقلاب است و خواستند به طرفش شلیک کنند، ولی در همین لحظه شهید شهرامفر که فرمانده گروه ضربت و مسئولیت پاکسازی را بر عهده داشت، از موضع خود بیرون رفت و خود را به سمت محمد امین پرتاب کرد و او را در حالیکه باران گلوله ضد انقلاب از هر طرف به سمت ما می بارید، به عقب و به طرف نیروهای خودی آورد. همه نیروها از عکس العمل برق آسای شهید شهرامفر مات و مبهوت مانده بودند. این حرکت شهید شهرامفر، آتش غیرت و شجاعت را در درون نیروهای سپاه اسلام شعله ورتر کرد و رزمندگان سپاه اسلام هم چون انبار باروتی که منتظر جرقه ای باشد، به خروش آمدند. شهید شهرامفر با قامتی استوار و بدون توجه به گلوله های دشمن ، دستور حمله را صادر کرد. نیروهای سپاه اسلام که تحت تأثیر دلاور مردی وی قرار گرفته بودند، بدون توجه به باران گلوله ای که از سمت دشمن به سمتشان باریدن گرفته بود، به دنبال فرمانده شجاع خود به طرف سنگرهای دشمن حمله ور شدند. عکس العملی که رزمندگان سپاه اسلام بعد از رشادت شهید شهرامفر از خود نشان دادند، نیروهای ضد انقلاب را تحت تأثیر قرار داد و آن ها را که در محل کمین و سنگرهای خود جا خوش کرده بودند، دچار ترس و اضطراب کرد و آن ها برای حفظ جان خود سنگرها را رها کردند و عقب نشستند. بالاخره نیروهای سپاه اسلام توانستند با فرماندهی این فرمانده شجاع، مقرهای دشمن را یکی از پس از دیگری تصرف کنند. شهید شهرامفر با شجاعتی که از خود نشان داد به همه ثابت کرد که وضوی خون گرفته است و پرواز معراج گونه اش را بر نشست ذلت بار رجحان داده و برای شهادت پای به میدان نبرد نهاده است. خواست خدا این بود که در تصرف آخرین مقر دشمن، شهید حسین شهرامفر به خیل عظیم شهدا بپیوندد؛ چرا که حسین عهدی آسمانی با پروردگار خود بسته بود و به همین خاطر شهید شهرامفر به همراه ملائک به آسمان ها پر کشید و در کنار پروردگارش آرام گرفت. شهید حسین شهرامفر در سال 1326 در جوار حرم ملکوتی ثامن الحجج (ع) متولد شد و رشد کرد. در 7 سالگی وارد مدرسه شد و تا اخذ مدرک دیپلم به تحصیلش ادامه داد. سپس به تهران مهاجرت کرد و در سال 1345 وارد دانشکده افسری شد. شهید شهرامفر دوره‌ چتر بازی را خارج از ایران طی کرد و در رشته‌ های کوهنوردی، کاراته و تکواندو به کسب تجربه پرداخت. شهرام فر سپس به تهران بازگشت و در مرکز آموزش 01 تهران مشغول خدمت شد و چندی بعد به تیپ نیروی مخصوص (نوهد) که به کلاه سبزها معروف بودند انتقال یافت. شهید شهرامفر در سال 1356 به جمع یاران امام (ره) پیوست و با پخش اعلامیه از ایشان حمایت کرد تا اینکه مورد بازجویی فرمانده وقت قرار گرفت. با پیروزی انقلاب اسلامی شهید شهرامفر به کردستان اعزام شد و ضمن فعالیت در واحد عقیدتی سیاسی تیپ در مقابل ضدانقلاب و بعثیان به مقابله مشغول شد. در مردادماه سال 1360 نیروهای سپاه و ارتش تصمیم می گیرند با استفاده از تاکتیک های غافلگیرانه اقدام به پاکسازی جاده بانه- سردشت کنند. نیروهای عمل کننده پس از تصرف پیچ های خطرناک «هجده دولان»، مصمم می شوند تپه های مشرف به روستای «زرواو» را هم به تصرف در آورند که شهید شهرامفر به عنوان یکی از نیروهای پیشرو، جلوتر از همه در حال حرکت بود و توانست با کاردانی و شجاعت خاص خود مهمترین تپه که امروز بر پاسگاه انتظامی زرواو مسلط است را به تصرف درآورد. شهید شهرامفر دقایقی پس از استقرار بر روی تپه مورد اصابت گلوله مستقیم منافقین قرار گرفت و به در جه رفیع شهادت نائل امد. این تپه امروز به تپه شهید شهرامفر مشهور است.
  8. سرهنگ شهيد حسين شهرام فر، فرزند شعبان علي، در روز اول شهريور ماه 1326 در مشهد مقدس به دنيا آمد. پس از طي دوران طفوليت در زادگاه خود به مدرسه رفت و با اخذ ديپلم متوسطه، در سال 1345 در آزمون دانشكده افسري پذيرفته شد و در همان سال به تهران عزيمت نموده و مشغول تحصيل علوم نظامي شد. وي در دانشكده ضمن گذراندن دروس عملي و نظري، به طور حرفه‌اي به ورزش هاي رزمي پرداخته و در رشته كاراته و تكواندو به مقام قهرماني كشور رسيد. سه سال بعد در مهر ماه 1348 با درجه ستوان دومي از دانشكده افسري فارغ التحصيل شد و پس از طي دوره مقدماتي زرهي در شيراز به تيپ «نيروي مخصوص ارتش (كلاه سبزها)» پيوست. سروان شهرام فر افسري آگاه، توانا و متدين بود چنان كه خانواده و همكاران به او «شيخ حسين» مي‌گفتند. همزمان با اوج گيري مبارزات مردمي عليه رژيم طاغوت او نيز در متن وقايع حضوري فعال داشت. به گفته چندين تن از همكارانش، وي در دوران حكومت نظامي بارها خودروي نظامي حامل سربازان نيروي مخصوص را كه جهت جلوگيري از تجمعات مردمي اعزام شده بودند هنگام اذان ظهر در وسط ميادين شهر نگه مي‌داشت و نماز جماعت برگزار مي‌نمود، نمازهايي كه با شكوه خاصي برگزار مي‌شد و موجب تحسين و خوشحالي مردم مي‌گشت و نمايانگر وجود و ظهور روحيات ديني و اسلام خواهي در پيكره ارتش مكتبي و آينده دار ايران بود. او در زمان انقلاب، اقدام به تحريك ديگر افسران و پخش اعلاميه هاي سياسي در ميان آنها كرد كه به همين سبب، توبيخ نامه ي شديدي به او ابلاغ گرديد. ستوان دوم شهرام فر در سال 1355 ازدواج نمود. اين زندگي مشترك با شهادت ايشان در سال 1360، پنج سال بيشتر طول نكشيد و حاصل آن دو فرزند دختر بود. او پس از پيروزي انقلاب اسلامي و با آغاز آشوب طلبي عوامل ضد انقلاب در سال 1358، از «لشگر 23 تكاور» داوطلبانه به كردستان رفته و با تخصص‌هاي خود در جنگ هاي چريكي، چتر بازي و كوهنوردي، به مبارزه هاي شبانه روزي عليه دشمنان استقلال كشور پرداخت. او در تير ماه سال 1360 از سنندج عازم بانه شد و در آنجا به اتفاق هم رزم و يار وفادار خود «تيمسار دادبين» ضمن سازماندهي يگان هاي نظامي، چندين بار در عمليات پاكسازي منطقه شركت نمود. پس از چندين تك نيروهاي ضد انقلاب و مهاجمان مسلح كوموله، يك گروه رزمي متشكل از رزمندگان ارتش، بسيج و پيش مرگان كرد مسلمان تحت رهبري شهيد شهرام فر جهت پاكسازي جاده سردشت ـ بانه اعزام گرديد. پس از طي حدود 6 كيلومتر از جاده و درگيري‌هاي متعدد با ضد انقلاب در ساعت 3 بعد از ظهر روز ششم تير ماه، چندين پايگاه دشمن تصرف گرديده و مزدوران مسلح خبر سقوط پايگاه هاي خود را به ارتش عراق مخابره نموده و درخواست اعزام هواپيماي جنگي كردند. يك ساعت پس از شكست ضد انقلاب، چندين فروند هواپيماي ميك عراقي پايگاه ها را بمباران كردند و تعداد زيادي از رزمندگان اسلام را به شهادت رساندند. متعاقب حملات شديد هوايي عراق، ضد انقلاب وارد عمل شده و موفق گرديد پايگاه هاي خود را مجدداً اشغال نمايد. در اين موقعيت كه عقب نشيني و صرف جويي قوا ضرورت محض بود، شهيد شهرام فر و سه نفر از پرسنل ارتش، نيروهاي مهاجم را به خود مشغول نمودند كه ساير نفرات بتوانند به عقب برگردند. او بلافاصله يك قبضه تيربار سيمينوف را برداشته به سوي دشمن شتافت و مانع رسيدن مهاجمان به گروه شد و در حين مبارزه‌اي شجاعانه و متهورانه مورد اصابت گلوله مستقيم دشمن قرار گرفته، به سختي مجروح گرديد و پس از 5 كيلومتر پياده‌ روي سرسختانه در حالي كه گردان را از نابودي كامل نجات داده بود، در اثر خونريزي فراوان به فيض شهادت نائل آمد. آن افسر مؤمن و قهرمان در آخرين ديدار با خانواده، يك جلد قرآن به همسرش هديه مي‌كند و روي آن اين مضمون را مرقوم مي‌نمايد: «اهدا مي‌نمايم به همسرم تا فرزندانمان و فرزندان اسلام را با اين كتاب آسماني آشنا و طبق موازين و اصول آن تعليم و تربيت كند و معلم اسلام باشد و اين تنها وصيت من است». سرانجام در تاريخ 1360/05/06در ارتفاعات «گرزلي»، ده كيلومتري بانه ـ سردشت، پس از نبردي شجاعانه به شهادت رسيد. پيكر مطهر اين فرمانده ي شجاع اسلام، اينك در قطعه ي 24 بهشت زهرا به ابديت پيوسته است.
  9. خاطره ای از تیمسار دادبین خرداد ماه‌ سال‌ 57 پس‌ از این که‌ دوره‌ مقدماتی‌ را در شیراز تمام‌کردیم‌، بحث‌ زیادی‌ پیش‌ آمد که‌ به‌ کدام‌ واحد برویم‌. معمولاً هر کس‌ دوست‌ داشت‌ در شهرِ سکونت‌ خود بیفتد. ما هم‌ می‌خواستیم‌ بیفتیم‌تهران‌. در تهران‌ چند جای‌ خاص‌ بودند که‌ نیرو قبول ‌می‌کردند. آن‌ زمان‌ ستوان‌ دو بودم‌. یکی‌ لشکر گارد بودکه‌ می‌شد انتخاب‌ کنیم‌، یکی‌ نیروی‌ مخصوص‌، یکی‌ هم‌ مراکز آموزش‌ و دیگری‌ ستاد مشترک‌. سال‌ 57-56 بچه‌های‌ مذهبی‌ نمی‌خواستند به ‌لشکر گارد بروند. بحث‌ روی‌ نیروی‌ مخصوص‌ و مراکز آموزشی‌ بود. به‌ همین‌ خاطر تمایل‌ ما روی‌ نیروی ‌مخصوص‌ بود. آنهایی‌ که‌ از نظر جسمی‌ توان‌ بهتری‌داشتند، مایل‌ بودند بروند نیرو مخصوص‌؛ چون‌ نیرومخصوص‌ تخصص ها و آموزش هایش‌ زیاد بود، بیشترِ نیروها داوطلب‌ برای‌ آنجا بودند. پس‌ از کلی‌ بحث‌ بابچه‌ها، همفکر شدیم‌ جایی‌ که‌ اصلاً هیچ‌ مشکلی ‌پیش‌ نمی‌آید و درعین‌ حال‌ خوب‌ می‌توانیم‌ آموزش ‌ببینیم‌، نیروی‌ مخصوص‌ است‌ که‌ ما آن‌ را انتخاب‌کردیم‌. به‌ محض‌ این که‌ آمدیم‌ تهران‌، خودمان‌ را معرفی‌کردیم‌ و افتادیم‌ توی‌ گردان‌ دوم‌ نیروی‌ مخصوص‌. باسه‌ چهار تا از بچه‌های‌ خوب‌ مذهبی‌. البته‌ آن‌ زمان‌این‌ گردان‌ می‌رفت‌ بیرون‌ از پادگان‌ و در بعضی‌ ازجاهای‌ شهر مستقر می‌شد که‌ اگر خبری‌ شد، وارد عمل‌ بشود. روزهای‌ اولی‌ که‌ وارد نیرو مخصوص‌ شدیم‌، گردان ‌ما در باشگاه‌ راه‌آهن‌ مستقر شده‌ بود. ماه‌ رمضان‌ بود و فرمانده‌ گردان‌ و دو سه‌ تا از افسران‌ غذا خورده‌ بودند. چون‌ من‌ روزه‌ بودم‌، مرا خواست‌ و گفت‌: «چرا برای‌ ناهارنیامدی‌؟» خیلی‌ ناراحت‌ شدم‌، تند جوابش‌ را دادم‌ وگفتم‌: «مثل‌ این که‌ ماه‌ رمضان‌ است‌!». با تمسخر خندید و گفت‌: «بَه‌... بَه‌... شیخ‌ حسین ‌داشتیم‌، شیخ‌ احمد هم‌ اومد...» «شیخ‌ حسین‌» لقبی‌ بود که‌ به‌ «حسین‌ شهرامفر»(شهید) داده‌ بودند. یک‌ دفعه‌ شروع‌ کرد به‌ بحث‌ کردن‌وگفت‌: «می‌دانی‌ این‌ آیت‌الله ها چی‌ می‌گویند؟ می‌گویند فلان‌ خواننده‌ می‌خواند و سی‌میلیون‌ گوش‌ می‌کنند، نخواند که‌ فلان‌ آیت‌الله صحبت‌ کند که‌ ده‌ نفرهم‌ گوش‌ نمی‌کنند.» من‌ هم‌ با عصبانیت‌ گفتم‌:«اشتباه‌ شما همین‌ جاست‌. همان‌ آیت‌الله که‌صحبت ‌می‌کند سی‌ میلیون‌ نفر هم بیشتر گوش‌ می‌کنند.» از حاضر جوابی‌ام‌ خیلی‌ عصبانی‌ شد. جوش‌ آورد وگفت‌: «درست‌ صحبت‌ کن‌.» بحث‌ که‌ بالا گرفت‌ گفت‌:«آیت‌الله ها می‌گویند هیچکس‌ ماشین‌ نداشته‌ باشد و فقط‌ سوار اتوبوس‌ بشوند.» گفتم‌: «درست‌ می‌گویند.این‌ ترافیک‌ و این‌ حرف ها برای‌ همین‌ است‌ که‌ هر کسی ‌برای‌ خودش‌ ماشین‌ دارد. اگر‌ همه‌ سوار اتوبوس‌ شوندمشکلی‌ پیش‌ نمی‌آید.» یک‌ دفعه‌ گفت‌: «پس‌ بگو اینجا باید کمونیستی‌بشود.» جا خوردم‌. گفتم‌: «نه‌. دلیل‌ ندارد. خیلی‌ ازکشورها هستند که‌ از وسایل‌ عمومی‌ استفاده‌ می‌کنند،کمونیستی‌ هم‌ نیستند.» بیشتر عصبانی‌ شد و گفت‌: «حواست‌ را جمع‌ کن‌ و چرت‌ و پرت‌ نگو.» عکس‌ شاه‌ رانشان‌ داد و گفت‌: «رهبر من‌ این‌ است‌، دستور هم‌ دستوراوست‌. دیگر از این‌ حرف ها نشنوم‌. برو بیرون‌ گمشو.» از آن‌ روز بود که‌ من‌ با سروان‌ «دُرطلوعی‌» درگیرشدم‌ که‌ الان‌ از ایران‌ فرار کرده‌ و رفته‌ آمریکا. وقتی‌ در حرفش‌ گفت‌ «شیخ‌ حسین‌»، من‌ ازبچه‌ها پرسیدم‌ شیخ‌ حسین‌ کیست‌؟ که‌ گفتند سروان‌ شهرامفر که‌ از آن‌ آدم های‌ سفت‌ و سخت‌ مذهبی‌ بود.آن‌ زمان‌ او در ماموریت‌ بود و آنجا نبود. از آن‌ روزهمه‌اش‌ منتظر بودم‌ شهرامفر بیاید تا ببینم‌ شیخ‌ حسین‌ کیست‌! سرانجام‌ آمد. بچه‌ها گفتند شهرامفرآمد. خدا می‌داند اصلاً نگاهش‌ که‌ کردم‌ به‌ دلم‌ چسبید.خیلی‌ آدم‌ با حالی‌ به‌ نظرم‌ آمد. یک‌ تیپ‌ معمولی‌داشت‌، ولی‌ نور از چهره‌اش‌ می‌بارید. نمی‌دانم‌ چه‌ جوری‌ شد، شاید به‌ او هم‌ گفته‌ بودندکه‌ از نیروهای‌ جدید یکی‌ هست‌ که‌ خیلی‌ مذهبی‌ و تنداست‌. آمد ما پنج‌ نفر را که‌ نیروهای‌ جدید گردان‌ بودیم‌، جمع‌ کرد و گفت‌: «خودتان‌ را معرفی‌ کنید.» ما هم‌یکی‌ یکی‌ خودمان‌ را معرفی‌ کردیم‌. نجفی‌، بیگدلی‌،یوسفی‌، ... من‌ گفتم‌ دادبین‌. با یک‌ حالتی‌ خیلی‌ با حال‌گفت‌: «خوش‌ آمدید به‌ پادگان‌ ما.» و همان‌ موقع‌ با هم‌رفیق‌ شدیم‌. بعداً آمد با من‌ صحبت‌ کرد که‌ کجا بودی‌ وچه‌ می‌کردی‌ و از این‌ حرف ها. خیلی‌ بهم‌ چسبید. دیگر از همان‌ موقع‌ با هم‌ دوست‌ شدیم‌ انگار که‌ سال ها با هم‌آشنا هستیم‌. شهرامفر یک‌ روحیه‌ عجیبی‌ داشت‌. با قدرت‌ توی ‌تیپ‌ برخورد می‌کرد. مثلاً فرمانده‌ گردان‌ یک‌ دستوری‌ در رابطه‌ با تظاهرات‌ مردم‌ می‌داد که‌ دستور مناسبی‌ نبود، شهرامفر محکم‌ می‌ایستاد که‌: «این‌ کار غلط‌ است‌ و نباید انجام‌ شود.» الان‌ ما خیلی‌ عادی‌ این‌ حرف‌ رامی‌زنیم‌، ولی‌ آن‌ زمان،‌ هر آن‌ امکان‌ اعدام‌ شدن‌ وجودداشت‌، ولی‌ او با فرمانده‌ گردان‌ برخورد می‌کرد. نَفَس ‌فرمانده‌ گردان‌ را گرفته‌ بود. شهرامفر سروان‌ بود و اوسرهنگ‌ دو. مثلاً یک‌ دفعه‌ شهرامفر، در غذاخوری‌ پادگان‌اعلام‌ می‌کرد:‌ «هیچکس‌ ناهار نخورَد.» با فرمانده‌گردان‌، با افسران‌ حفاظت‌، با همه‌ برخوردهای‌ قاطع‌ داشت‌ و همه‌ از او حساب‌ می‌بردند. آن قدر ابهت‌ معنوی‌ ومذهبی‌ اش‌ بالا بود. آن‌ روزها ـ سال‌ 57 ـ جوّ پادگان ‌خیلی‌ متشنج‌ بود. آنهایی‌ که‌ با انقلاب‌ مخالف‌ بودند،خیلی‌ وحشت زده‌ بودند. مردم‌ در بیرون‌ تظاهرات‌ می‌کردند، در پادگان‌ هم‌ که‌ بچه‌های‌ مذهبی‌موضع شان‌ مشخص‌ شده‌ بود. اولین‌ سری‌ اعلامیه‌های‌ امام‌ را، حسین‌ از قم‌ به‌پادگان‌ آورد. یک‌ پیکان‌ آبی‌ رنگ‌ داغانی‌ داشت‌، لباس‌ نیروی‌ مخصوص‌ را تنش‌ می‌کرد و می‌رفت‌ قم‌. به‌ همین‌ لحاظ‌ کسی‌ ماشین‌ او را بازرسی‌ نمی‌کرد.اعلامیه‌ها را می‌آورد و در پادگان‌ پخش‌ می‌کرد. شب‌ که‌نیروها نگهبان‌ بودند، با ماشین‌ در پادگان‌ چرخ‌ می‌زد و یکی‌ یکی‌ به‌ نیروهای‌ مذهبی‌ که‌ می‌شناخت‌ اعلامیه‌می‌داد. بچه‌ها هم‌ اعلامیه‌ را در پادگان‌ دست‌ به‌ دست‌ می‌گرداندند. یکی‌ از مسائل‌ جالب‌، گوش‌ دادن‌ به‌ سخنرانی های ‌حضرت‌ امام‌ بود. نوارها را شهرامفر از قم‌ می‌آورد تهران‌،یک‌ درجه‌داری‌ بود که‌ بعدها در کردستان‌ شهید شد به‌نام‌ «زرشکی‌» که‌ با شهرامفر خیلی‌ جور بود. شهرامفر نوار را به‌ او می‌داد، او یک‌ ماشین‌ "رنو 5" داشت‌. پنج‌ نفر ـ پنج‌ نفر بچه‌ها را به‌ داخل‌ ماشین‌ می‌برد، نوار را در ضبط‌ می‌گذاشتند و گوش‌ می‌کردند، می‌آمدند پایین‌،پنج‌ نفر دیگر سوار می‌شدند. وقتی‌ شهرامفر می‌گفت‌ کسی‌ غذا نخورد، واقعاً کسی‌ نمی‌خورد. از طرف‌ ضداطلاعات‌ می‌آمدند سخنرانی‌ می‌کردند که‌ همه‌ را به‌ دادگاه‌ می‌کشانیم‌، همه‌تان‌ به‌ جرم‌ برپایی‌ اعتصاب‌ عمومی‌ در پادگان ‌تیرباران‌ می‌شوید. اعتراض‌ او به‌ این‌ بود که‌ چرا نیروها را به‌ درگیری‌ بامردم‌ کشانده‌اید. یا مثلاً روزنامه‌ها نوشته‌ بودند در درگیری‌ مأمورین‌ با مردم‌ در اصفهان‌ یک‌ نفر از مردم‌ براثر اصابت‌ گلوله‌ کشته‌ شده‌، شهرامفر می‌گفت‌ دراعتراض‌ این‌ امر باید اعتصاب‌ کنیم‌. یک‌ شب‌ گفتند که‌ به‌ خاطر زیادی‌ مجروحین ‌بستری‌ در بیمارستان‌ هزار تختخوابی‌، نیاز شدید به‌خون‌ است‌. شهرامفر راه‌ افتاد و هشت‌ افسر را هم‌ با خود برد. از بالای‌ دیوار پریدیم‌ بیرون‌ پادگان‌. در راه‌ چون‌ شنیده‌ بود نیاز به‌ باند و تجهیزات‌ اولیه‌ پزشکی‌ هم‌هست‌، او که‌ هشتصد تومان‌ پول‌ همراه‌ داشت‌، کل‌ آن‌پول‌ را داد برای‌ خرید ملحفه‌ و باند. وقتی‌ رفتیم ‌بیمارستان‌، دیدیم‌ چه‌ خبر است‌! صف‌ زیادی‌ بود.مردم‌جا خورده‌ بودند. هم‌ خوششان‌ می‌آمد، هم‌ تعجب‌ می‌کردند. می‌گفتند: «اگر اینها تیراندازی‌ کرده‌ و زده‌اند، پس‌ چرا حالا آمده‌اند خون‌ بدهند؟» چون‌ ما لباس‌ کماندویی‌ تنمان‌ بود. یک‌ درجه‌داری‌ داشتیم‌ به‌ اسم‌«فهیمی‌» که‌ الان‌ جانباز است‌. او به‌ شوخی‌ رو کرد به‌ ما و گفت‌: «بچه‌هاهمین‌ وسایل‌ را بدهیم‌ برای‌ مجروحین‌ و برویم‌، لازم‌نیست‌ خون‌ بدهیم‌.» علت‌ را که‌ پرسیدم‌، گفت‌: «ماوضعمان‌ خوب‌ نیست‌. هر چه‌ باشد نظامی‌ هستیم‌. خون‌ ما را به‌ جوان‌ مردم‌ تزریق‌ می‌کنند، فردا مادرش‌ می‌گوید: «بلند شو، می‌خواستی‌ بروی‌ تظاهرات‌ دارد دیر می‌شود» جوان‌ هم‌ می‌گوید: «ولم‌ کن‌ مادر بگذار بخوابم‌، حال‌ ندارم‌...» خبر خون‌ دادن‌ ما در پادگان‌ پخش‌ شده‌ بود، ولی ‌چون‌ شهرامفر اول‌ از همه‌ بود، کسی‌ جرأت‌ نمی‌کردبرخورد تند بکند، فقط‌ حسین‌ را بردند برای‌ نصیحت‌ و صحبت‌. به‌ لحاظ‌ همین‌ کارهای‌ شهرامفر بود که‌ او را از گردان‌ بیرون‌ کرده‌ و گذاشته‌ بودند مسئول‌ بوفه‌، و در درگیری های‌ خیابانی‌ ممنوع‌ الخروج‌ از پادگان‌ بود.فرمانده‌ گردان‌ به‌ او اجازه‌ نمی‌داد. وقتی‌ فرمانده‌ نبود،شهرامفر با معاون‌ او صحبت‌ می‌کرد و همراه‌ نیروهامی‌رفت‌ بیرون‌. فرمانده‌ که‌ می‌آمد، کلی‌ عصبانی‌ می‌شد و دعوا می‌کرد. این‌ کار شهرامفر به‌ خاطر این‌ بودکه‌ وقتی‌ با نیروها می‌رفت‌ بیرون‌، مراقب‌ بود که‌ نیروهابه‌ مردم‌ بی‌احترامی‌ نکنند. خوب‌ مواظب‌ اوضاع‌ بود. یک‌ روز که‌ فرمانده‌ گردان‌ نبود، من‌ و شهرامفر همراه‌ نیروها رفتیم‌ بیرون‌. آن‌ زمان‌ یک‌ تیم‌ نیروی‌ مخصوص‌ سوار بر یک‌ کامیون‌ «زیل‌» می‌شدند و درخیابان ها می‌ایستادند. ما آمدیم‌ به‌ چهارراه‌ لشکر. آن‌ زمانی‌ بود که‌ نفت‌ کم‌ شده‌ بود و صف‌ نفت‌ طولانی‌ بود.به‌ حسین‌ گفتم‌: «بیا کمک‌ کنیم‌ و نفت‌ بین‌ مردم‌تقسیم‌ کنیم‌.» حسین‌ خیلی‌ خوشش‌ آمد. رفتیم‌ جلو وشروع‌ کردیم‌ به‌ تقسیم‌ کردن‌ نفت‌ که‌ به‌ همه‌ برسد.مثلاً 10 هزار لیتر نفت‌ می‌آمد، مسئولان‌ پمپ‌ بنزین‌،دو هزار لیتر را به‌ مردم‌ می‌دادند، بقیه‌ را شبانه‌ با قیمت‌ بیشتر می‌فروختند. شهرامفر رفت‌ جلو و گفت‌: «به‌ همه‌ کسانی‌ که‌ توی‌ صف‌ هستند، مرتب‌ نفت‌ می‌دهی‌ و تا آخرین‌ قطره‌ هم‌باید نفت ها را بین‌ مردم‌ تقسیم‌ کنی‌.» مردم‌ خیلی‌خوششان‌ آمده‌ بود. خیلی‌ صحنه‌ جالبی‌ بود. مردم‌تظاهرات‌ می‌کردند و از کنار ما رد می‌شدند، ما هم‌ خونسرد مشغول‌ تقسیم‌ نفت‌ بین‌ مردم‌ بودیم‌. ساعت‌ 5بعدازظهر بود که‌ آن‌ ساعت‌ نیروی‌ مخصوص‌ را به ‌پادگان‌ برمی‌گرداندند، و نیروهای‌ گارد را وارد صحنه‌ می‌کردند. ساعت‌ پنج‌، فرمانده‌ گردان‌ آمده‌ و دیده‌ بود که‌ شهرامفر رفته‌ بیرون‌. بی‌سیم‌ زد که‌ سریع‌ برگردد.شهرامفر گفت‌: «اینجا خیلی‌ شلوغ‌ است‌ و ما نمی‌توانیم ‌برگردیم‌.» فرمانده‌ گردان‌ گفت‌: «لازم‌ نکرده‌، به‌ تو مربوط‌ نیست‌، سریع‌ برگردید.» شهرامفر با خنده‌بی‌سیم‌ را خاموش‌ کرد. تا ساعت‌ 10 شب‌ نفت‌ تقسیم‌کردیم‌. ساعت‌ 10 که‌ برق‌ رفت‌، سوار ماشین‌ شدیم‌ تابرگردیم‌. شهرامفر رو به‌ نیروها گفت‌: «بچه‌ها شما فقط ‌فریاد بزنید: «بگو» مردم‌ خودشان‌ جواب‌ شما رامی‌دهند.» ما می‌گفتیم‌: «بگو» مردم‌ فریاد می‌زدند:«مرگ‌ بر شاه‌» این‌ کار ما اثر روانی‌ خوبی‌ روی‌ مردم‌داشت‌. نیروی‌ مخصوص‌ شاه‌ با سلاح‌ و تجهیزات‌ برای ‌جلوگیری‌ از تظاهرات‌ بیاید و خودش‌ این‌ طوری‌ برخوردکند! شهید شهرامفر، از چنین‌ نمونه‌های‌ فعالیت های ‌زمان‌ انقلاب‌ زیاد داشت‌. یک‌ بار شهید شهرامفر تعریف‌ می‌کرد می‌گفت‌ رفته‌ بود‌ قم‌، در کلانتری‌ آنجاچند نفر را که‌ شعار داده‌ بودند، گرفته‌ و به‌ کلانتری‌ آورده‌بودند. میان‌ آنها یک‌ روحانی‌ هم‌ بود. یک‌ پاسبانی‌، فندک‌ را روشن‌ کرده‌ و زیر ریش‌ روحانی‌ گرفته‌ بود. که‌ یکدفعه‌ شهرامفر پریده‌ بود و یک‌ چک‌ زده‌ بود توی‌ گوش‌ پاسبان‌ که‌ فلان‌ شده‌ کی‌ به‌ تو گفته‌ این‌ کار رابکنی‌؟ کم‌ مانده‌ بود درگیری‌ شود. نیروهای‌ مخصوص‌ یک‌ طرف‌ و نیروهای‌ شهربانی‌ یک‌ طرف‌. ولی‌ چون‌ رئیس‌ کلانتری‌ با شهرامفر آشنا بود، قضیه‌ حل‌ شد.شهرامفر گفت‌: «به‌ خدا یک‌ بار دیگر ببینم‌ به‌ مردم‌بی‌احترامی‌ می‌کنید، من‌ می‌دانم‌ با شما.» از آن‌ به‌ بعدهر کس‌ را می‌آوردند به‌ کلانتری‌ قم‌، خیلی‌ با احترام‌ با او برخورد می‌کردند. جوّ کلانتری‌ افتاده‌ بود دست‌ شهرامفر. هر جا که‌ می‌رفت‌، حاکم‌ بود. یک‌ بار شهرامفر همراه‌ نیروها رفته‌ بودند به‌ میدان‌توحید (کِنِدی‌ سابق‌)، هنگام‌ ظهر شده‌ بود و اذان‌ داده‌بودند. حسین‌ گفته‌ بود اسلحه‌ها را بگذارید توی‌ ماشین‌ و برویم‌ نماز جماعت‌. از کسی‌ پرسیده‌ بودند که‌ مسجداین‌ اطراف‌ کجاست‌؟ که‌ او هم‌ زیرزمینی‌ را نشان‌ داده‌ و گفته‌ بود که‌ اینجا نماز جماعت‌ برگزار می‌شود. آنها هم‌رفتند پایین‌. یک‌ نفر داخل‌ ماشین‌ مواظب‌ اسلحه‌هابود، بقیه‌ با همان‌ لباس‌ کلاه‌ سبزها رفته‌ بودند توی‌ زیرزمین‌ برای‌ نماز خواندن‌. وقتی‌ نماز تمام‌ شده‌ بود، دیده‌بود که‌ یک‌ سید زیبارو پیشنماز است‌. رفته‌ بود جلو که‌عرض‌ ادبی‌ بکند، پیشنماز دست‌ او را گرفته‌ بود. تعجب‌ کرده‌ بود که‌ در حکومت‌ نظامی‌، چند نیروی‌ مخصوص‌ با لباس‌ و تجهیزات‌ به‌ نماز جماعت‌ مردم‌ بیایند. سید ازاو پرسیده‌ بود که‌ اسم‌ شما چیست‌؟ او هم‌ گفته‌ بود حسین‌ شهرامفر. سید هم‌ گفته‌ بود: «من‌ هم‌ بهشتی‌هستم‌، اگر کاری‌ داشتی‌ با من‌ تماس‌ بگیر.» جالب‌ اینجا بود که‌ ارتباط‌ مبارزاتی‌ شهرامفر باشهید بهشتی‌ با واسطه‌ برقرار بود. بعد از انقلاب‌، هر چه‌به‌ حسین‌ گفتیم‌ بیا و یکسر برویم‌ پهلوی‌ بهشتی‌ وخاطرات‌ زنده‌ شود، او گفت‌: «نه‌؛ ما نباید وقت‌ ایشان‌ رابگیریم‌.» یک‌ بار رفتیم‌ به‌ خیابان‌ انبار نفت‌. بچه‌های‌ مدرسه‌ای‌ خیابان‌ را بسته‌ و شلوغ‌ کرده‌ بودند. من‌ هم‌ باشهرامفر رفتم‌. اول‌ که‌ رسیدیم‌، دیدیم‌ بچه‌ها لاستیک‌آتش‌ زده‌ و خیابان‌ را بسته‌اند. یکی‌ دو تا از نیروهاپریدند پایین‌. شهرامفر خیلی‌ ناراحت‌ به‌ آنها گفت‌: «بروید سوار شوید... دو سه‌ تا بچه‌ که‌ اسلحه‌ و این‌ چیزها نمی‌خواهد، شما لازم‌ نیست‌ بیایید پایین‌.» آنهاجزو نیروهایی‌ بودند که‌ مثلاً طرفدار رژیم‌ شاه‌ بودند.خود شهرامفر رفت‌ داخل‌ مدرسه‌ و شروع‌ کرده‌ بود به سخنرانی‌ که‌ : «مطمئن‌ باشید انقلاب‌ پیروز است‌ و این‌راه‌، راه‌ خداست‌.» یک‌ دفعه‌ دیدیم‌ بچه‌ها دارند می‌آیندبیرون‌ و شهرامفر روی‌ دوش‌ آنهاست‌ و فریاد می‌زنند: «برادر ارتشی‌ خدا نگهدار تو...» یک‌ درجه‌داری‌ داشتیم‌ که‌ خیلی‌ ساده‌ بود به‌ اسم‌«احمدی‌ نجات‌». با دیدن‌ این‌ صحنه‌ جا خورد و گفت‌ :«برای‌ چی‌ سروان‌ شهرامفر دارد با آنها همکاری‌ می‌کند؟» رفتم‌ جلو و به‌ او گفتم‌: «احمدی‌ نجات‌، توچقدر خِنگ‌ هستی‌، شاه‌ خودش‌ می‌خواهد تظاهرات ‌باشد. می‌دانی‌ چرا؟ چون‌ می‌خواهد نفت‌ را گران‌ کند.»احمدی‌نجات‌ گفت‌: «پس‌ چرا به‌ ما نمی‌گویند؟» گفتم‌: «خب‌ اگر بگویند مردم‌ می‌فهمند و دیگر نمی‌توانندنفت‌ را گران‌ کنند.» گفت‌: «پس‌ ما الکی‌ حساسیت‌نشان‌ می‌دهیم‌ و سر کار هستیم‌؟» هر کسی‌ را یک ‌جوری‌ ساکت‌ می‌کردیم‌. شب‌ به‌ شهرامفر گفتم‌: «می‌بینی‌ این‌ احمدی‌ نجات‌ چه‌ ساکت‌ شده‌!» گفت‌: «چه‌جوری‌ این‌ کار را کردی‌؟» برایش‌ که‌ تعریف‌ کردم‌،کلی‌ خندیدیم‌. با هر کسی‌ به‌ شیوه‌ خاصی‌ برخورد می‌کردیم‌. مثلاً در موقع‌ اعتصاب‌ غذا، چند نفر از ضد اطلاعات‌ داشتندغذا می‌خوردند، شهرامفر رفت‌ و گفت‌: «چرا غذامی‌خورید؟» گفتند: «مگر چی‌ شده‌؟» شهرامفر گفت‌:«باباجان‌، این‌ آشپز غذا را خراب‌ کرده‌، ما اعتراض‌ می‌کنیم‌ که‌ از مواد غذایی‌ بهتر استفاده‌ کند.» همین‌جوری‌ بقیه‌ را هم‌ به‌ اعتصاب‌ می‌کشاند. ضداطلاعاتی هارا هم‌ به‌ اعتصاب‌ می‌کشاند. با همین‌ ترفندها، همه‌پادگان‌ را در دستش‌ داشت‌.
  10. چون نمیخواسم یک پست دیگه باز کنم و بی ربط به این پست هم نبود همینجا قرار دادم فیلمی با کیفیت پایین و مخلوطی از فیلم سینمایی و واقعیت از حمله نیروهای کومله و دموکرات به ستون نظامی ارتش در سال 58 یا 59. تماشا
  11. راستی من کامل نخوندم رادار گریز هم هست یا نه؟
  12. خدا رحمتش کنه ولی آخر نفهمیدیم کدومش درسته قیطاسلو، قوطاسلو، قطاسلو
  13. آبگرمکنی داریم شاه نداره راداری داره ماه نداره به کس کسونش نمیدیم به همه نشونش نمیدیم به کسی که کس باشه بالای سرش رپتور باشه الی آخر
  14. خداییش یکی به من بگه دوش پرتاب توی زیردریایی به چه درد میخوره
  15. اسد به سلامت باد
  16. دوم فروردین 1358 به من اطلاع دادند که پادگان سنندج در محاصره عناصری از گروهای مسلح قرار گرفته است و خانواده های نیروهای ارتش در حال قتل و عام هستند با شنیدن این خبر برای پیدا کردن خلبانان به منازل و آدرس هایی که داشتم مراجعه کردم ولی به علت تعطیلات نوروزی و بهم ریختگی اوضاع کسی پیدا نمی شد و یا زیر بار نمی رفت . تا ینکه عده ای از دوستان را پیدا کردم و با هماهنگی هایی که به عمل آمد با 3 فروند بالگرد دیگر به طرف سنندج پرواز کردیم و زیر رگبار گلوله در میدان صبحگاه پادگان فرود آمدیم که دیدیم سیل جمعیت زن و بچه از طرف خانه های سازمانی به طرف بالگرد ها سرازیراست و کرد های مسلح که پادگان را در محاصره داشتند به اتفاق عوامل داخلی پادگان مبادرت به تیر اندازی به طرف آنان می کنند . عده ای به بالگرد رسیدند و عده ای با فرزندان خود روبه روی چشم ما در خون خود غلتیدند. در حالی که نمی توانستیم کاری انجام دهیم قلبم از این همه نا مردمی و نا جوانمردی به درد آمده و اشک از چشمانم سرازیر بود . دشمن را نمی دیدم که از کجا به طرف زن و بچه های بی دفاع آتش گشوده است . زمانی که به طرف عقب کابین چشم انداختم متوجه شدم حدود 25 الی 30 نفر زن و بچه داخل بالگرد شده اند . چاره ای جز بلند شدن با این تعداد به نظر نمی رسید وقتی خود را برای بلند شدن آماده کردم در کنار بالگرد استواری را دیدم مشغول جدا کردن دخترش از خود بود . دختر که حدود 20 ساله به نظر می رسید پدرش را در آغوش گرفته بود و با خود به طرف بالگرد می کشید و از سوار شدن بدون او امتناع می کرد اما پدر فریاد می زد از اینجا برو تا من بفهمم با ید چه کار کنم؟ و در حالی که اشاره به کشته های خانواده نظامیان می کرد با فریاد بلند می گفت ( چه کسی انتقام اینها را می گیرد ؟) و دخترش را به زور سوار بالگرد کرد و در حالی که به من نگاه پر از معنی که حاکی از غم و درد بود می کرد به طرف یک پهلوی صبحگاه خزید . من با یک دنیا درد و کوهی از رنج و غم بالگرد را از زمین بلند کرده و به طرف کرمانشاه به پرواز در آمدم . بقیه بالگرد ها هم به همین ترتیب عمل کردند و عده زیادی از خانواده های نظامیان داخل پادگان سنندج را به پایگاه کرمانشاه تخلیه کردیم . فردای آن روز مصادف با سوم فروردین 1358 بود . ترمینال فسک پایگاه کرمانشاه شاهد حضور یک گردان از گارد جاویدان سابق بود که برای پاکسازی فرودگاه سنندج از هواپیما پیاده شدند . فرمانده آنان که اسمش را یاد ندارم سرگردی بود که بعد از یک سخنرانی پر شور که برای گردان خود ایراد کرد آنها را بر سر وجد آورد . یادم هست که این جمله را با قوت و قدرت خاصی بیان کرد که بر دل افرادش تاثیر عمیقی گذاشت و آن این بود که گفت :ما می رویم تا این لکه ننگی که با نام گارد شاهنشاهی بر پیشانی ما زدند در این نبرد با خون خود پاک نماییم . آنها را سوار کردیم و با تعدادی از بالگرد های دیگر به طرف سنندج رفتیم . آنها را در همان میدان صبحگاه پادگان سنندج پیاده نمودیم و برگشتیم . در حالی که بالگرد ها مثل آبکش سوراخ سوراخ شده بودند..... خاطره اي از سرهنگ خلبان زعفراني.
  17. مشکل اینجاست که این نظرات با منافع عده ای خاص که از این به بعد با اسم وطن فروش و خائن صداشون میزنیم در تضاد هست. اگر در این طرحها منافع این وطن فروش ها تامین بشه شاید امیدی باشه
  18. نکنه آب گرمکن ها هم رادار گریز شدن یا روی اونها موشک دوش پرتاب نصب شده؟ هنوز نمیدونم موشک دوش پرتاب توی زیردریایی چه معنی میده؟
  19. سلام 1- در بخش تصاویر نیروی زمینی 2- موضوع کلی مقاله چی هست؟ اختصاص به شخص یا نیروی خاصی هم داره یا نه؟