Welcome to رهروان ارتش

از اینکه انجمن ما را برای مطالعه انتخاب کردید از شما متشکریم. 

برای استفاده از امکانات انجمن و برقراری رابطه دوستانه با دیگر اعضا لطفا در انجمن ثبت نام کنید

با تشکر

صمد لطافتی

یادگار دفاع مقدس
  • Content count

    1,571
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by صمد لطافتی

  1. ماجرای 6 نامه محرمانه صدام به هاشمی + تصاویر صدام در خلال نامه هایش خواستار گفتگوی رودر رو با آیت الله خامنه ای و آیت الله هاشمی رفسنجانی می شود. گروه سیاست خارجی فرهنگ نیوز؛ قدرت گیری شاخه حزب بعث در عراق را می توان نقطه ی عطفی در تاریخ عراق نوین قلمداد نمود. فرایندی که با دمیدن با ناسیونالیسم عربی می رفت تا جایگاه عراق را به عنوان یگانه قدرت عربی در سطح خاورمیانه و شمال آفریقا تثبیت نماید. از دهه هفتاد و هشتاد میلادی به عنوان دو دهه طلایی عراق نام برده می شود، سال هایی که این کشور با اتکا به درآمدهای هنگفت نفتی شاهد شکوفایی گسترده در عرصه اقتصادی و تبدیل به قدرتی بلامنازع در سطح منطقه ای بود. روی کار آمدن صدام حسین پس از زوال پیش آمده برای احمد حسن البکر، او را به یگانه مرد قدرتمند عراق تبدیل نمود. مرگ جمال عبدالناصر، صلح صورت پذیرفته از سوی انور سادات رئیس جمهور مصر با اسرائیل موسوم به کمپ دیوید، شکست های پی در پی اعراب از صهیونیست ها و... صدام حسین را بر آن داشت تا در فضای دو قطبی بر گرفته از جنگ سرد بر موج پان عربیسم سوار شده و با طرح شعارهایی عربی و در ضدیت با اسرائیل و عجم ها خود را حافظ دروازه های شرقی جهان عرب قلمداد نماید.صدام گاهی خودرا صلاح الدین ایوبی میخواند. گاهی متمایل بود که اورا استالین عرب بنامند. گاهی درصدد مقایسه خود با هارون الرشید خلیفه مشهور عباسی که تمدن اسلامی در دوران او به نقطه اوج رسیده بود، می برآمد. و بدین مناسبت عکس های او در لباس ها و شکل های گوناگون درسراسر عراق به چشم می خورد. وقوع انقلاب اسلامی در ایران و نابسامانی حاکم بر کشور، صدام حسین را که پیشتر سودای جهان گشایی را در سر می پروراند بر آن داشت تا از خلاء قدرت حاکم بر منطقه ناشی از سقوط رژیم پهلوی بسان متحد کلیدی آمریکایی ها و هم چنان اخراج مصر از اتحادیه عرب بهره برده و با حمله به نظام تازه تاسیس حاکم بر ایران، هم در راستای منافع قدرت های بین المللی (شوروی و ایالات متحده هر دو با تردید و نگرانی به انقلاب ایرانیان می نگریستند) گام بر داشته و هم حقارت اعراب در نبرد با رژیم صهیونیستی را با پیروزی بر ایرانیان جبران نماید. با این حال مهم ترین هدف صدام حسین در حمله ی فوق الذکر را می توان در آرمان ها و آرزوهای وی مبنی بر یکه تازی در منطقه و ضمیمه نمودن بخش هایی از خاک ایران به عراق جستجو نمود. قدرت بلامنازع عراق در مقطع فوق و طرح مباحثی از جمله حمایت از اعراب خوزستان، عربی نامیدن خلیج فارس و الحاق جزایر سه گانه مورد مناقشه (ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک) به امارات متحده عربی موجب شد تا رژیم های محافظه کار عربی مستقر در جنوب خلیج فارس که پیشتر و به دلیل نگرانی از پیامدهای سرایت انقلاب اسلامی به کشورهای خود اقدام به تاسیس شورای همکاری خلیج فارس نموده بودند، به حمایت تام از صدام حسین بپردازند. جریان های فلسطینی به رهبری یاسر عرفات نیز که تا آن مقطع از وقوع انقلاب اسلامی در ایران و سرنگونی متحد اسرائیل (شاه) ابراز شادمانی می نمودند، با یک آینده نگری متزلزل و با تصور حمایت آتی صدام از آنان در نبرد با اسرائیلی ها، به حمایت از رهبر دیکتاتور حزب بعث عراق مبادرت ورزیدند. آغاز زوال رژیم بعثی 31 شهریور 1359 (زمان شروع حملات رژیم عراق به ایران) را می توان آغاز زوال حزب بعث عراق به رهبری صدام حسین دانست. جواب قاطع نیروی هوایی ارتش در هفته ی ابتدایی جنگ و ایستادگی قاطعانه نیروهای مردمی در شهرهای مرزی از همان ابتدا خط بطلانی بر آمال صدام حسین کشید. بنابر پیشبینی استراتژیست های نظامی عراق و با توجه به قدرت ارتش این کشور، نیروهای عراقی می بایست در همان روزهای آغازین و به مانند سیاست نظامی اسرائیل در جنگ شش روزه، کار را تمام نموده و با صدها کیلومتر پیشروی در خاک ایران و تصرف میادین نفتی و شهرهای عمدتا عرب نشین، عملا ایران را در موقعیت یک شکست خورده مطلق قرار داده باشد. فضای حاکم بر عرصه جامعه بین المللی در مقطع فوق و دشمنی اکثریت کشورهای منطقه ای و بین المللی با انقلاب اسلامی، صدام را بر آن داشته بود که علی رغم صدور احتمالی بیانیه هایی از سوی سازمان ملل و شورای امنیت مبنی بر خاتمه جنگ و عقب نشینی از مرزهای ایران، نیروهای ارتش این کشور به مانند آن چه اسرائیل بر سر سرزمین های عربی آورده بود، با تداوم حضور خود موجب به رسمیت شناختن این اشغالگری را فراهم آورد. نیروهای ایرانی نیز به دلیل ضعف قوای نظامی و تسویه های صورت گرفته در ارتش توان پاسخگویی به چنین امری را نداشته و ناگزیر به پذیرش آتش بس تن خواهند داد. برآورد سیاست خارجی و نظامی عراق در دهه هشتاد میلادی نشان می دهد که بر خلاف آن چه مقامات ارشد حزب بعث می پنداشتند، جنگ تحمیلی نه تنها به سرعت خاتمه نیافته، بلکه با گذشت مدتی مدید، عملا به بن بستی لاینحل رسیده است، امری که خسران های فراوانی را بر دو طرف نبرد ایجاد نموده بود. با وجود حمایت گسترده مالی و لجستیکی دول عربی از صدام حسین، تداوم هشت سال نبرد طاقت فرسا و حملات مکرر نیروهای ایرانی، بخش های گسترده ای از عراق به تلی از خاکستر بدل شده بود. از بندر بصره عراق تا پیش از وقوع جنگ تحمیلی به عنوان یکی از توسعه یافته ترین بنادر جهان نام برده می شد تا آن جا که صدها هزار کارگر خارجی در این شهر به فعالیت مشغول بودند. بغداد پایتخت عراق نیز مدت ها به عنوان مدرن ترین شهر جهان عرب و مقر اتحادیه عرب قلمداد می شد با این حال و با برآوردهای سازمان ملل متحد، عراق بیش از چند صد میلیارد دلار خسارت ناشی از جنگ را متحمل شده بود. نیروی دریایی این کشور در همان ماه های آغازین جنگ به کلی نابود شده و ضربات مهلکی بر پیکره نیروهای هوایی و لشکرهای پیاده نظام این کشور وارد آمده بود. قریب به 500 هزار عراقی کشته شده و صدها هزار تن اسیر، مجروح و بی خانمان شده بودند. لذا می توان از این نبرد به عنوان آغازی برای زوال صدام حسین یاد نمود، نبردی که سرانجام و با وجود اصرار های مکرر عراقی ها با تسلیم آنها و پذیرش قطعنامه منتهی شده و بدون دستیابی به کمترین دستاوردی جنگ خاتمه یافت. اعتراف های صدام حسین پایان جنگ عراق بر علیه ایران را نمی توان پایان سیاست های توسعه طلبانه ی صدام حسین ارزیابی نمود. در باب جاه طلبی صدام حسین و رویاپردازی های وی همین بس که امام راحل در همان اوان جنگ به کشورهای عربی هشدار داد که صدام یک دیوانه زنجیری است که پس از ما به شما حمله خواهد کرد. امری که پس از پایان جنگ به وضوح آشکار شد و این جانی (به تعبیر امام )به کویت حمله نمود. رخدادی که می توان بزرگترین اشتباه استراتژیک صدام حسین در طول سه دهه حکمرانی اش دانست. اواسط 1367 بود که آتش بس مبتنی بر قطعنامه 598 میان ایران و عراق بر قرار شد. حدفاصل میان اتمام جنگ عراق علیه ایران تا حمله رژیم یعثی به کویت دقیقا دو سال به طول انجامید. دو سالی که در آن تحولات عظیمی در سطح منطقه ی عربی و جامعه بین المللی به وقوع پیوسته بود. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را می توان بزرگترین واقعه این بازه ی زمانی دانست، فضایی که اگرچه آمریکایی ها از آن به عنوان پایان تاریخ و عصر تثبیت ارزش های آمریکایی در جهان نام بردند، اما کم نبودند شخصیت ها و دولت هایی که در پی سواستفاده از فضای پیش آمده برای جولان دهی گام نهادند. رژیم صدام حسین با تصور نابسامانی حاکم بر جهان و منطقه بر آن شد تا به بهانه عدم جبران خسارت های وارده بر عراق در طول جنگ این کشور بر علیه ایران از سوی کشورهای ثروتمند عربی (بر طبق قول هایی که پیشتر اعراب به صدام داده بودند)، به جاه طلبی خود ادامه داده و با حمله به کویت ضمن اشغال این کشور و انضمام آن به عراق، به آرزوی دیرینه خود مبنی بر دسترسی به آب های بین المللی و تصرف چاه های ذی قیمت کویت تحقق بخشد. حد فاصل اتمام جنگ هشت ساله عراق با ایران و آغاز حمله به کویت را می توان دو سال سرنوشت ساز در روابط ایران با عراق قلمداد نمود. در دو سال یاد شده، صدام حسین رئیس جمهور وقت عراق اقدام به ارسال 6 نامه تاریخی به آیت الله اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس جمهور وقت کشورمان نموده است. چهارمین نامه یاد شده درست 28 سال پیش در چنین روزی منتشر شده است. نامه پنجم نیز در چند هفته پس از این نامه به آیت الله هاشمی ارسال شده است، لذا بر آن شدیم در این نوشتار ضمن اشاره به متن نامه های ارسال شده، به چرایی فرستادن چنین نوشته هایی در این مقطع اشاره نماییم. وی در نامه اول خود به هاشمی رفسنجانی اظهار می‌دارد که «عراق همزمان هدف توطئه‌های صهیونیسم و امپریالیسم است، زیرا این کشور مانع و خطری در برابر توسعه صهیونیسم به حساب می‌آید! دشمنان سعی دارند با تضعیف عراق دست صهیونیسم را در تهدیدات و اجرای نقشه‌های شوم خود در منطقه و ادامه اشغال فلسطین و بیت‌المقدس عرب باز نگه‌دارند! این نیروها مایلند آتش درگیری مجددی را بین ایران در یک سو و عراق و امت عرب از سوی دیگر، شعله‌ور سازند»! وی اظهار می‌دارد که عراق از سوی کشورهای مترقی منطقه حمایت می‌شود! هاشمی رفسنجانی این ادعای صدام را بی‌پاسخ نگذاشت. وی در پاسخ اظهار داشت: «البته ما هیچ مشکلی با امت عرب نداریم و از همکاری صادقانه برخی دولت‌های عربی بهره‌مند هستیم... این نکته را همه می‌دانند که ایران مدافع راستین نهضت فلسطین است نه عراق.». وی در نامه دوم خود نوشت: «انقلاب اسلامی از ابتدای کار و همیشه عظمت و اقتدار اسلام و مسلمین، مبارزه علیه دولت غاصب اسرائیل و آزاد سازی فلسطین را هدف خود قرار داده است.». رئیس جمهور وقت ایران در نامه 18 ژوئن خود در پاسخ به دعوت صدام از ایران برای پیوستن به مبارزه علیه امپریالیسم و صهیونیسم می‌گوید: «شما خود را مدافع فلسطینی‌ها، متولی امور آن‌ها و نیروهای مقاومت در برابر تجاوزات امپریالیست‌ها قلمداد می‌کنید و از ما دعوت می‌کنید که به صف مبارزین بپیوندیم، اما نویسندگان این نامه آگاهی دارند که جمهوری اسلامی ایران پیشگام مبارزه علیه امپریالیسم و هدف اصلی تجاوزات استکبار است... اگر همه دولت‌های عربی با انقلاب ایران همکاری کنند [چنانکه عراق آشکارا از این امر سر باز زده است] توازن قوا در خاورمیانه به نفع اسلام و مسلمین تغییر خواهد کرد. علاوه بر این، نیروهای مترقی منطقه پشتیبان ایران هستند و متقابلاً، عراق بر خلاف ادعای صدام، از سوی سلاطین، شیوخ و رهبرانی که اعضای امت عرب به حساب نمی‌آیند، حمایت می‌شود.». نکته جالبی در خاطرات هاشمی وجود دارد که برای خوانندگان امروزی جلب توجه می‌کند؛ پس از نوشتن اولین نامه، هاشمی پس از مشورت با مقام معظم رهبری تصمیم می‌گیرد که به نامه صدام جواب بدهد و پیش نویس این جواب را کسی آماده نمی‌کند بجز حسن روحانی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی. هاشمی صفحه 55 خاطرات سال 1369 خود می‌نویسد: «دکتر حسن روحانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، آمد و پیش‌نویس جواب نامة صدام را آورد.» صدام حسین در نامه دوم خود به هاشمی رفسنجانی در 19 مه 1990 ایده نشستی با شرکت همه تصمیم گیرندگان عالی دو کشور را مطرح ساخت. او در نامه‌اش خطاب به رفسنجانی می‌نویسد: «شرکت چنین مقاماتی در مذاکرات توافق، از نظر روان‌شناختی و اخلاقی آن‌ها را مقید به اجرا و پایبندی به توافقنامه می‌نماید و مانع تأثیر گذاری حوادث بعدی بر فرایند صلح می‌گردد.». صدام اجلاسی را با ترکیب ذیل در نظر داشت: در طرف عراقی، شخص صدام، جانشین فرماندهی و عزت ابراهیم جانشین شورای فرماندهی انقلاب، و در طرف ایرانی، دو مقام عالی‌رتبه یعنی آیت الله خامنه‌ای و هاشمی رفسنجانی. صدام گمان می‌کرد در نشستی در چنین سطح، مذاکره کنندگان از اقتدار لازم برای دستیابی سریع و مؤثر به توافق برخوردار خواهند بود. وی برای آغاز مذاکرات، 28 آوریل یا 7 روز پس از رسیدن اولین نامه به دست مقامات ایرانی را پیشنهاد کرده بود. هاشمی رفسنجانی با نشستی در این سطح موافق نبود، لذا پیشنهاد کرد که «ابتدا مذاکره توسط یک نماینده اعزامی از عراق صورت گیرد و ملاقات در سطح بالاتر زمانی مورد پذیرش قرار خواهد گرفت که به نتایج مشخصی که مبنای مراحل بعدی قرار گیرند، دست‌یافته باشیم.». هاشمی رفسنجانی در پاسخ به صدام نه تنها ایده برگزاری یک اجلاس اولیه را رد کرد، بلکه تاکید کرده بود که حضرت آیت الله خامنه‌ای در هیچ‌گونه مذاکره‌ای در هیچ سطحی شرکت نخواهند کرد. با این وجود، وی به حاکم عراق اطمینان داد که «نمایندگان ایران تحت رهنمودهای مقام معظم رهبری عمل کرده و اگر رئیس جمهور ایران در مذاکرات شرکت کند قطعاً دارای اختیارات تام خواهد بود و تصمیمات یقیناً اجرا خواهد شد و شما نباید از بابت مسائلی که در نامه خود طرح کرده‌اید، نگران باشید». نامه های رد و بدل شده دارای ویژگی های جالبی می باشد. در نامه مربوط به 24 شوال 1410 صدام حسین (نامه دوم صدام)، وی از اینکه نامه آقای هاشمی با السلام علی من اتبع الهدی ( سلام خاص به کفار و منحرفان ) پایان یافته بود شکایت داشت. در نامه مربوط به 26 رمضان 1410 برابر با 21 آوریل 1990 صدام حسین چنین آمده است: بسم‌الله الرحمن الرحیم جناب آقای علی خامنه ای جناب آقای هاشمی رفسنجانی از صدام بنده خدا ....... والسلام علیکم اللهم اشهد انی قد بلغت،[خدایا تو گواه باش که من ابلاغ کردم] والسلام علیکم. نکته جالب در این نامه آن که صدام نامه خود را به سبک نامه پیامبر به خسرو پرویز آغاز و در آخر هم از آیات قرآن و رسالت انبیاء متنی به عنوان اتمام حجت بیان نموده بود. رئیس جمهور ایران حتی به نامه سوم صدام در 16 جولای با پیشنهاد او مبنی بر اعزام یک نماینده شخصی به تهران، پاسخی نداد. صدام پیشنهادات سی‌ام جولای خود را در نامه چهارم خطاب به هاشمی رفسنجانی بیان کرد. وی پیشنهاد برگزاری یک اجلاس سران را دوباره مطرح ساخته و در توجیه آن چنین عنوان کرد که یک موافقت‌نامه صلح از سویی باید تمامی مسائل مهم بین دو کشور را مورد توجه قرار دهد و از سوی دیگر هرگونه توافقی باید جزئی از یک کل تجزیه‌ناپذیر و مجموعه به هم پیوسته باشد به گونه‌ای که شکاف در هر بخش از آن رخنه در تمامی مواد آن به حساب آید. وی پیشنهاد کرد که عقب‌نشینی نیروها به مرزهای بین‌المللی و مبادله اسرای جنگی در مدت دو ماه از تاریخ پذیرش نهایی یک موافقتنامه صلح صورت گیرد. زبان به‌کارگرفته شده از سوی صدام حسین پیچیده است، ولی همان‌گونه که هاشمی رفسنجانی اشاره کرده است، از نرمش مواضع صدام در مورد اروند رود حکایت می‌کند. صدام به ایران پیشنهاد کرد که حقوق کشتیرانی و ماهیگیری ایران و شکلی از اداره مشترک - نه حاکمیت - را به رسمیت بشناسد. در چهارمين نامه، از سويي صدام سعي دارد باز بر اراده به صلح خود تاکيد کند اما همزمان بحث اروندرود را با منطقي مطرح مي کند که با همان، جنگ را آغاز کرده بود. در بند چهارم پيشنهاد بر عقب نشيني دو ماهه از تاريخ تصويب توافقنامه بين طرفين مي دهد و حتي تاکيد مي کند هرچه کوتاه تر باشد، بهتر است. براي اولين بار موضوع اسرا را مطرح و پايبندي خود را به قراردادهاي ژنو اعلام مي کند. اما در بند شش، باز به سراغ ادعاهاي قبلي اش مي رود و در مورد شط العرب مي نويسد: «حاکميت کامل بر رودخانه متعلق به عراق باشد، زيرا که حق تاريخي و مشروع آن است.» در بند دوازده اين نامه نيز صدام سعي مي کند با طرح تقسيم مشترک کمک هاي بين المللي به بازسازي دو کشور«تقسيم بالمناصفه بين ايران و عراق» از اتهام آغاز گري جنگ بگريزد. اين بار نيز رييس جمهوري ايران به دليل موضوعيت نداشتن پيشنهادهاي عراق خاصه در مورد اروندرود و کمک هاي بين المللي جوابي به نامه نمي دهد. در سوم آگوست، یک روز پس از تهاجم به کویت، حاکم عراق نامه پنجم خود را به رئیس جمهوری ایران نوشت. این نامه آشکارا نشان دهنده نگرانی عراق از احتمال همکاری ایران با گروه دشمنان عراق بود. صدام ادعا می‌کرد که حمله عراق به کویت یک مسئله عربی است و ایران نباید در آن مداخله کند. وی به‌طور صریح و بی‌پرده به ایران در مورد مداخله در این بحران هشدار داد. صدام با بدگمانی اظهار داشت که گزارشاتی در مورد فعالیت‌های سیاسی‌ هاشمی رفسنجانی و ملاقات‌هایش با فرماندهان نظامی ایران دریافت کرده است. وی همچنین اظهار داشت که در صورتی که ایران غیر عاقلانه رفتار کند یا با پیشنهاد سی‌ام جولای وی موافقت نکند، ممکن است پیشنهاد خود را پس بگیرد! پاسخ هاشمی رفسنجانی در 7 آگوست به این نامه و به پیشنهادات تفصیلی سی‌ام جولای صدام جالب است، زیرا مواردی را مطرح می‌کند که بیانگر موضع دائمی ایران در طول بحران کویت و حداقل تا قیام شیعیان در جنوب در فوریه - مارس 1991 را تشکیل می‌دهد. از سویی رئیس جمهور وقت ایران خواهان ادامه مذاکرات بین ایران و عراق بود. او می‌دانست که موضع عراق در مورد اروند رود تا حدودی تغییر کرده است، اما پیشنهاد صدام همچنان برای ایران غیر قابل پذیرش بود. بدین لحاظ هاشمی رفسنجانی می‌گوید: «پیشنهاد مشخص ما این است که قرارداد 1975 مبنای مذاکرات صلح قرار گیرد، زیرا بدون پایبندی به قراردادهای پیشین، خصوصاً پیمانی که حامل امضای شخص شماست، نمی‌توان به گفته‌های امروز اعتماد کرد.». نامه 14 آگوست صدام به عنوان تأییدی بر مواضع گذشته ایران تفسیر شد. روشن بود که این نامه از سوی ایران، حداقل در محیط داخلی و بین‌المللی چگونه تفسیر خواهد شد. هاشمی رفسنجانی در پاسخ این نامه خطاب به صدام آورده است که " اعلام شما مبنی بر پذیرش مجدد قرارداد 1975 راه را برای اجرای قطعنامه 598، حل مسائل در چارچوب آن و گذر از آتش بس موجود به یک صلح پایدار هموار می‌سازد." علاوه بر این، عراق به سرعت خروج نیروهایش از خاک ایران را به اتمام رساند و مبادله سریع اسرای جنگی را آغاز کرد. صدام نامه پنجم را با يادآوري شرايط دشوار منطقه اي و تهديدات متحدان سابق و دشمنان جديدش مي فرستد. اين بار اما نامه جواب ايران را به همراه دارد. رييس جمهور وقت ايران در ابتداي نامه مي نويسد: «نامه مورخه 12/5/۶۹شما دريافت شد؛ با اينکه اصل نامه علي الظاهر به منظور پيشبرد مذاکرات صلح تنظيم شده، ليکن بخشي از مضامين آن تاسف آور است.» هاشمي در هفت بند به مجموع نامه هاي بي پاسخ صدام جواب مي دهد. در اين جواب ملاقات مستقيم بين روساي جمهور قويا رد مي شود و تنها زماني آن مفيد ارزيابي مي شود که مسايل کليدي و مهم حل وفصل شده باشد. هاشمي رفسنجاني با انتقاد از اشغال کويت، درمورد گله صدام از کمک هاي ايران براي اطفاي چاه هاي نفت کويت، مي نويسد که در اين مدت ما نشانه اي از اقداماتي که بيانگر حسن نيت شما باشد نديديم و ادامه اشغال خاک ايران ترديدهاي جدي را نسبت به انگيزه و اراده به صلح از طرف شما ايجاد کرده است؛ در آخرين بند اين نامه هاشمي با اتمام حجت براي معاهده الجزاير، پذيرش آن را تنها راه حل عملي اجراي صلح مي داند. بین 14 آگوست تا پایان ماه مارس ایران میزبان چندین هیئت نمایندگی بلند پایه عراقی بود. "طارق عزیز" در اوایل سپتامبر از تهران دیدار کرد و "علی اکبر ولایتی"، وزیر امور خارجه ایران در ماه نوامبر دیدار او را پاسخ گفت. "عزت ابراهیم" به اتفاق "سعدون حمادی" در اوایل ژانویه در تهران بودند. تمام شروط ایران را می پذیرم در چهاردهم اگوست 1990، دوازده روز پس از حمله به كويت، صدام حسين در نامه‏ اى خطاب به على اكبر هاشمى رفسنجانى رئيس جمهورى ايران تمايل خود را مبنى بر قبول كليه شرايط ايران به منظور امضاء يك پيمان صلح كه به جنگ ميان دو كشور بطور رسمى خاتمه دهد، اعلام كرد. وى در اين نامه موارد زير را پيشنهاد كرده بود: خروج سربازان بيگانه ممكن است از طريق عراقى از خاك ايران طى مدت سه روز، مبادله اسراى جنگى طى مدت مشابه - اين امر به محض برقرارى آتش بس بين دو كشور در سال 1988 انجام گرفت - و پذيرش رودخانه شط العرب به عنوان خط مرزى دو كشور بر اساس قرارداد 1975 الجزاير. نكته اخير مساله ‏اى اساسى بود. بر اساس بيانيه الجزاير، عراق با پذيرش خط تالوگ Thalueg line به عنوان خط مرزى دو كشور، در واقع حاكميت ايران را بر اروند رود پذيرفته بود. اقدام صدام حسين در پاره كردن بيانيه الجزاير در مقابل دوربين تلويزيون در سال 1980 و طرح مجدد ادعاى حاكميت مطلق عراق بر شط، نقطه شروع جنگ بود. مذاكرات دو كشور بعد از برقرارى آتش بس عمدتا بر محور درخواست عراق در مورد همين مساله بوده است. اما اكنون عراق تصميم گرفته است تغيير روش دهد. صدام حسين در نامه چهاردهم اگوست‏ خود گفت: «هاشمى رئيس جمهور، با تصميم ما همه چيز روشن شده و آنچه مى‏خواستيد و بر آن تاكيد داشتيد، حاصل شده است.» پيشنهاد غير منتظره صدام به ايران با مساله تجاوز به كويت مرتبط بود. او مى‏ خواست از جناح شرقى خود و اينكه ايران در هيچگونه اتحاد نظامى تهاجمى عليه عراق مشاركت نخواهد كرد، اطمينان يابد و سربازان خود را به منظور بكارگيرى در مرز كويت - سعودى، آزاد سازد. رئيس جمهورى عراق در نامه‏ اش هر چه بيشتر مواضع رفسنجانى را مورد تاييد قرار داد. وى در توجيه پيشنهاد خود چنين گفت: «نبايد قابليت هاى عراق در يك جنگ بزرگ خارجى هدر رود; بلكه اين توانايي ها بايد در جهت اهداف مشترك مسلمان ها و اعراب مورد استفاده قرار گيرند.» صدام حسين با پيشنهاد امضاى پيمان صلح اميدوار بود بتواند ايران را متقاعد سازد تا تحريم هاى تجارى عليه عراق را نقض كند. بنابر اين برداشت صدام از «مناسبات عادى‏» بين دو كشور، «مشاركت‏» ايران و عراق در جهت تامين امنيت ‏خليج فارس و دور نگه داشتن منطقه از حضور نيروها و ناوگان هاى خارجى، و همچنين «مشاركت در ساير امور حياتى‏» بود. آخرین نامه صدام حسین را می توان اوج اعتراف های وی و مبتنی بر ناتوانی او دانست. نامه ای که در آن صراحتا بر اخوت میان ایران و عراق و لزوم اجرای توافق 1975 الجزایر تاکید نموده است. توافق نامه ای که صدام پیش از حمله آن را پاره کرده و خواستار تغییر آن شده بود به این شرح می باشد: بسم‌الله الرحمن الرحیم «جناب آقای علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس جمهوری محترم اسلامی ایران پس از اتکال بر خداوند متعال و به نیت از بین بردن تمامی موانعی که بر سر راه ایجاد روابط برادرانه میان تمام مسلمانان و از جمله برادران مسلمان ایران وجود دارد و به منظور فعال ساختن جدی و هماهنگ کردن برادران مؤمن جهت رویارویی با اشراری که می‌خواهند به مسلمانان و امت عرب ضربه بزنند و برای اینکه ایران و عراق را از تحریکات و بازی‌های قدرت‌های شرور بین‌المللی و وابستگان آنان در منطقه بازداریم و به منظور هماهنگی با روح اصولی که در 12 اوت 1990 به منظور ایجاد صلح دائمی و همه جانبه در منطقه اعلام کردیم و خواست ما از آن نامه برقراری صلح دائم و همه جانبه در منطقه بود و برای آن که از هرگونه بهانه‌ای که مانع از همکاری و موجب افکار بد شود، ممانعت کند و همچنین برای این که امکانات عراق، دور از صحنه رویارویی عظیم معطل نماند و به منظور به کار گرفتن آن‌ها در جهت اهدافی که مسلمانان و اعراب شرافتمند به حق بر آن توافق دارند و دوری جستن از تداخل سنگرها و کینه‌ها و بغض‌ها و برای آن که خیرخواهان راه خود را در بازگشت روابط عادی خواهند یافت، به عنوان ثمره مذاکرات از زمان نامه 1990.04.21 ما، تا آخرین نامه شما در هشتم اوت 1990، به عنوان حل نهایی و روشنی که جای هیچ‌گونه ابهامی باقی نگذارد، تصمیمات زیر را اتخاذ کردیم: 1 - موافقت با پیشنهاد شما که در نامه جوابیه مورخ هشتم اوت 1990 توسط «برزان ابراهیم تکریتی» نماینده ما در ژنو از آقای سیروس ناصری نماینده شما دریافت شد. پایه قرار دادن قرار داد 1975 به عنوان اصول منسجم با آنچه که در نامه 30 ژوئیه 1990 به ویژه در مورد تبادل اسرا و بندهای 6 و 7 از قطعنامه 598 آمده است. 2 - بر اساس آنچه که در بند اول این نامه و آنچه که در نامه مورخ 30 ژوئیه 1990 آمده است، ما آماده‌ایم هیاتی را به تهران بفرستیم و یا هیاتی توسط شما به بغداد اعزام شود تا موافقتنامه‌ها را جهت امضا آماده کند. 3 - به عنوان ابتکار حسن نیت، ما از روز جمعه هفدهم اوت (1369.5.26) نیروهای خود را از مرزهای شما فرا می‌خوانیم و تنها نیروهای سمبلیکی را به عنوان نگهبانان و پلیس مرزی باقی می‌گذاریم تا در شرایط طبیعی به وظایف روزمره خود عمل کنند. 4 - کلیه اسرای جنگ با تمام تعداد بازداشت شدگان را فوراً از راه مرزهای زمینی از جمله "خانقین" و "قصر شیرین" و مناطقی که مورد توافق دو طرف خواهد بود، آزاد خواهیم کرد و ما اولین گام در این زمینه را روز جمعه هفدهم اوت برخواهیم داشت. آقای رفسنجانی رئیس جمهور، با این تصمیم ما همه چیز روشن و تمام خواسته‌ها و مسائلی که بر آن تکیه می‌کردید، تحقق می‌یابد و چیزی نمانده است مگر آن که موافقتنامه‌ها آماده و امضا شود تا هر یک از ما جهت ورود به زندگی جدید، اشراف واضح داشته باشیم. همکاری ما باید در سایه اصول اسلامی و احترام متقابل و دور کردن طرف‌هایی باشد که خواستار شر برای منطقه هستند و قصد دارند از آب گل‌آلود ماهی بگیرند و شاید با یکدیگر همکاری کردیم تا خلیج (ِفارس)، دریاچه صلح و امن و خالی از ناوگان و نیروهای خارجی باشد که بدخواه ما هستند. به علاوه همکاری در مسائل حیاتی دیگر- والله اکبر والحمدلله. صدام حسین - رئیس جمهوری عراق - 23 محرم 1411 ه - 14 اوت 1990 م.» متن کامل پاسخ رئیس جمهوری اسلامی ایران به نامه پنجم رئیس‌جمهور عراق به شرح زیر است: بسم‌الله الرحمن الرحیم الحمدالله علی ما انعم و له الشکر علی ما الهم ریاست جمهوری محترم عراق جناب آقای صدام حسین نامه مورخ 1369.5.23 (14 اوت 1990) جنابعالی دریافت شد. اعلام پذیرش مجدد معاهده 1975 از سوی شما راه اجرای قطعنامه و حل اختلاف در چارچوب قطعنامه 598 و تبدیل آتش بس موجود به صلح دائم و پایدار را هموار ساخت. شروع عقب‌نشینی نیروهای شما از اراضی اشغالی ایران را دلیل صداقت و جدی بودن شما در راه صلح با جمهوری اسلامی ایران به حساب می‌آوریم و خوشبختانه در موعد مقرر آزادی اسراء هم آغاز گردید که امیدواریم عقب‌نشینی نظامیان شما طبق زمان‌بندی اعلام شده و آزادی اسرای دو طرف با آهنگ و سرعت هر چه بیشتر ادامه یافته و تکمیل گردد. همان‌گونه که از طریق نماینده ما، در ژنو به اطلاع رسانده‌ایم اکنون ما برای پذیرش نمایندگان شما در تهران آمادگی داریم و امیدواریم با تداوم جوّ مثبت و حسن نیت موجود بتوانیم به صلح جامع و پایدار با حفظ همه حقوق و حدود مشروع دو ملت و دو کشور اسلامی دست یابیم. والسلام علیکم اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس جمهوری اسلامی ایران 1369/5/27
  2. به جان هواپیمایم قسم... جواب کنکور سراسری که آمد، امیرهوشنگ با شوق فراوان روزنامه قبولی‌اش را به خانه برد. همزمان در رشته مهندسی مکانیک دانشگاه تهران و رشته خلبانی دانشگاه خلبانی قبول شده بود... گفتگو با مادر شهید خلبان امیرهوشنگ قنبرزاده جواب کنکور سراسری که آمد، امیرهوشنگ با شوق فراوان روزنامه قبولی‌اش را به خانه برد. همزمان در رشته مهندسی مکانیک دانشگاه تهران و رشته خلبانی دانشگاه خلبانی قبول شده بود. وقتی خبر قبولی را به خانواده‌اش داد، همه غرق در خوشحالی بودند اما مادر حس خوبی نداشت. همیشه حتی از شنیدن اسم خلبانی هم از زبان امیرهوشنگ هراس داشت. گرچه می‌دانست پسرش بین این 2رشته تحصیلی، بی‌برو برگشت خلبانی را انتخاب خواهد کرد اما باز هم دلش طاقت نیاورد و رو به امیرهوشنگ گفت: «پسرم بهترین رشته مهندسی در بهترین دانشگاه قبول شدی و بی‌دردسر برو سر کلاس مهندسی و بذار منم خیالم راحت باشه.» امیرهوشنگ نگاهی ملتمسانه به پدرش کرد و با زبان بی‌زبانی از او خواست تا بار دیگر مادر را به تحصیل او در رشته‌ای که از کودکی آرزویش را داشته راضی کند. بالاخره پدر و پسر کار خودشان را کردند و مادر گرچه از صمیم قلب راضی نبود اما به خاطر شوق و علاقه امیرهوشنگ، به تصمیم فرزندش احترام گذاشت. اینها گوشه‌ای از زندگی حاجیه خانم معصومه بیات، همسر سرلشکر شهید قنبر قنبرزاده، از مسئولان معاونت وقت عملیات نیروی زمینی ارتش و مادر شهید سرتیپ خلبان امیرهوشنگ قنبرزاده از خلبانان شجاع نیروی هوایی ارتش است. در ادامه روایت زندگی پرفراز و نشیب این زن صبور را می‌خوانید. یک زندگی منظم زندگی با یک ارتشی کار ساده‌ای نیست، همسر شهید سرتیپ قنبر قنبر‌زاده، از روزهای آشنایی با همسرش صحبت می‌کند و می‌گوید: «18سالم بود که با قنبر آشنا شدم. ازدواج ما یک ازدواج سنتی بود اما من با میل و علاقه خودم به خواستگاری او جواب بله دادم. نمی‌دانم چرا اما از همان نگاه اول احساس کردم آدم خوش قلبی است. ثمره این ازدواج 2 فرزند یعنی امیرهوشنگ و امیرمهدی بودند. آن زمان او یک افسر نیروی زمینی بود. گرچه چند سال‌ از خدمتش همزمان با دوره شاهنشاهی بود اما روحیات اخلاقی او زمین تا آسمان با افسران شاه فرق داشت و عاشق امام خمینی(ره) بود. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، با میل و اشتیاق به ارتش جمهوری اسلامی پیوست تا به میهن اسلامی‌ خدمت کند.» او از زندگی با یک ارتشی و نظم و انضباط در خانه‌شان صحبت می‌کند و می‌گوید: «‌یک فرد ارتشی، آدم بی‌نهایت منظم و مقرراتی است. زندگی با قنبر، ناخواسته رفتارهای من را هم تغییر داد و همه اعضای خانواده منظم شدیم و سر ساعت به فعالیت‌های خودمان می‌رسیدم. بعد از سال‌ها هنوز هم این نظم ارتشی در خانه ما جاری است.» طراحی نقاشی شهیدان قنبرزاده در خیابان شهید بهشتی ـ خیابان شهید قنبرزاده سرلشکر قنبر‌زاده وقتی برای بار آخر عازم جبهه شد 30 سال خدمتش به پایان رسیده بود و در شرف بازنشستگی بود. همسرش به این موضوع اشاره می‌کند و می‌گوید: «‌در آخرین مأموریتش به جبهه رفت و شهید شد. پیش از رفتنش از او خواستم تا در تهران بماند و در جشن فارغ‌التحصیلی امیرهوشنگ شرکت کند. هیچ‌وقت برای رفتنش به جبهه این‌قدر نگران نمی‌شدم و اصرار به ماندش نمی‌کردم. در جواب خواهش‌های من گفت: «من به این کشور تعهد دارم و نمی‌توانم در زمانی که به من احتیاج دارند، پشت میز بنشینم. باید به منطقه جنگی بروم.» از من اصرار و از او انکار اما بالاخره او کار خودش را کرد و به جبهه رفت، هنوز چند هفته‌ای از رفتن او به جبهه نگذشته بود که خبر شهادتش را آوردند.» پرواز، آرزوی پسر «بلند آسمان، جایگاه من است.» سروان خلبان شهید امیرهوشنگ قنبرزاده این جمله را به خط خوش نوشته و به همراه عکس‌هایی از شکاری بمب‌افکن اف ‌ـ 5 و پرچم زیبای ایران روی دیوار اتاق خود زده بود تا برایش یادآور تمامی هستی‌اش باشد، هستی‌ای به وسعت پرواز و به قدمت وطن. پس از طی دوره‌های مقدماتی و تاکتیکی پرواز در دهه 60 و پس از طی دوره آموزگاری تایگر 2 مفتخر به‌عنوان استاد خلبانی این شکاری گریزپا شد. عشق بی‌حد و اندازه‌اش به پرواز منجر به قسمی زیبا شد، قسمی که به تکه آهنی جان بخشید، «به جان هواپیمایم»... مادر شهید به این موضوع اشاره می‌کند و می‌گوید: «‌بعد از شهادت همسرم، تمام هم و غم من، تربیت و موفقیت 2پسرم بود. امیرهوشنگ خلبانی و امیرمهدی رشته دندانپزشکی را ادامه دادند. علاقه امیرهوشنگ به خلبانی هر‌روز نسبت به روز قبل بیشتر و نگرانی من هم اضافه می‌شد. آنقدر عاشق پرواز بود که وقتی می‌خواست بر گفته‌هایش تأکید کند می‌گفت به جان هواپیمایم. بمیرم برای پسرم، همین هواپیما هم جانش را گرفت.» اشک چشمان مادر را پر می‌کند و می‌گوید: «هرجا که بود لباس پرواز تنش بود. حتی وقتی به مهمانی می‌رفت لباس پرواز به تن می‌کرد. یکبار به شوخی به او گفتم: «پسرم نکند روز دامادی هم می‌خواهی لباس پرواز بپوشی؟» او حرف مرا جدی گرفت و گفت: «مادر جان یعنی می‌شود شب عروسی هم لباس پرواز تنم کنم؟» در همان سال‌ها امیرهوشنگ با دختر همسایه‌مان ازدواج کرد اما کت و شلوار دامادی پوشید.» پرواز بی‌بازگشت بهار سال 1372 برای خانواده قنبر‌زاده، فصل عجیبی بود. فصلی که با روزهای خوش آغاز اما به روزهای خوش ختم نشد. بهار آن سال همسر شهید امیرهوشنگ قنبرزاده باردار بود و خانه شهید قنبر قنبر‌زاده، بعد از سال‌ها سکوت و غم، میزبان یک نوزاد تا شاید او جای خالی پدربزرگ شوخ‌طبع و مهربان را برای خانواده پر کند. آن روزها همه در تدارک خرید لوازم سیسمونی بودند. مادر اشاره‌ای به آن روزها می‌کند و می‌گوید: «‌همسر امیرهوشنگ پا به ماه بود. او به خاطر مشغله زیاد وقت زیادی برای خرید لوازم بچه نداشت و من و مادر همسرش درگیر این کار‌ها بودیم و برای آمدن فرزندش لحظه‌شماری می‌کردیم. او تأکید کرده بود که اگر فرزندش پسر باشد نام او را امیرپوریا بگذاریم. اما افسوس که حتی یک لحظه هم چهره امیرپوریا را ندید.» صحبت کردن از آن روزها برای مادر خیلی سخت است و به همین خاطر برای چند لحظه‌ای سکوت می‌کنیم. مادر که اشک امانش را بریده خیلی کوتاه از آن روز برای ما صحبت می‌کند و می‌گوید: «‌نخستین روز اردیبهشت ماه بود که خبر شهادت امیرهوشنگ را به ما دادند. او همراه شاگردش هنگام آموزش خلبانی با هواپیما در شهر شیراز سقوط کرد و به شهادت رسید. وقتی این خبر را به من که پدر شدن فرزندم را لحظه‌شماری می‌کردم دادند، از حال رفتم. طفلک همسرش هم از حال رفته بود و پزشکان به خاطر شرایط جسمانی وخیم او، فرزندش را چند روز زودتر از موعد، با عمل سزارین به دنیا آوردند.» مادر دیگر هیچ حرفی نمی‌زند و فقط زیر لب می‌گوید: «خدایا مصلحتت را شکر». امیرپوریا، شیرین‌تر از عسل! وقتی پیکر امیرهوشنگ در سردخانه بیمارستان بود و همه دوستان و آشنایان در بهت و ناراحتی برای مراسم خاکسپاری خودشان را آماده می‌کردند همسر شهید در بیمارستان، یادگاری او را با اشک و ناله به آغوش کشیده بود. هیچ‌وقت تصور هم نمی‌کرد لحظه به دنیا آمدن فرزندشان، این چنین داغدار امیرهوشنگ باشد. اما خداوند به وعده خود عمل کرد و بعد از سختی، آسانی و خوشی را به آغوش خانواده قنبر‌زاده عنایت کرد. خداوند فرزندی به این خانواده داد که به گفته خودشان شباهت عجیبی به پدرش دارد و مادر هر ‌زمان دلتنگ امیرهوشنگ می‌شود به سیمای امیرپوریا نگاه می‌کند. اینک امیرپوریا سال سوم رشته پزشکی است و علاقه خاصی به مادربزرگش دارد. وقتی پیش مادر، از امیرپوریا حرف می‌زنیم، گل از چهره او می‌شکفد. بالاخره بعد از ساعت‌ها ناراحتی و اشک، لحظه‌ای خنده بر لبان او می‌نشیند و او با ذوق و شوق فراوان از نوه دوست داشتنی‌اش با افتخار صحبت می‌کند و می‌گوید: «سرنوشت امیرهوشنگ هم مثل پدرش با شهادت گره خورده و او هم رفتنی بود. خدا این امیرپوریا را به من یادگاری داد تا هر‌وقت دلتنگ امیرهوشنگ شدم، به پسرش محبت کنم. بزرگ کردن یک پسر بدون حضور پدر برای من و مادر و خانواده عروسم، خیلی سخت بود اما به خاطر شیرینی حضور امیرپوریا همه این سختی را به جان خریدیم. ماشاء‌الله‌ نوه‌ام 24 ساله‌ است و برای خودش مردی شده. چند سال دیگر هم آقای دکتر می‌شود.» گفتن از نوه آنقدر برای مادربزرگ شیرین است که ما را با خود به خاطره‌ای دور می‌برد. امیرپوریا از همان کودکی و بی‌دلیل مرا به جای مادربزرگ، عسل صدا می‌کرد. من هم مخالفتی نکردم و دوست داشتم هر‌جور که دلش می‌خواهد مرا صدا کند. کمی بزرگ‌تر که شد عسلی صدایم کرد. از زبان او 2 نوه دیگرم هم مرا عسلی صدا می‌کنند.» گفتن این جملات مادربزرگ را به شوق می‌آورد، از کنار ما بلند می‌شود و کتابی را از قفسه می‌آورد. روی کتاب هم «عسلی» نوشته شده است. گویا کتابی است داستان‌وار از زندگی شهیدان قنبر‌زاده که نویسنده شوق و ذوقی داشته و عنوانش را با نام مادربزرگ انتخاب کرده است. حالا این روزها، حاجیه خانم بیات، در همسایگی خانواده پسر دوم خود یعنی امیرمهدی زندگی می‌کند و به انتظار دیدن امیرپوریا در لباس سفید پزشکی نشسته است. امیرسرتیپ خلبان شهید امیرهوشنگ قنبرزاده · نام: امیرهوشنگ · نام خانوادگی: قنبرزاده · محل تولد: تهران · تاریخ تولد: 1343/01/14 · مدرک تحصیلی: رتبه اول فارغ‌التحصیل دانشکده خلبانی · علت شهادت: سقوط هواپیمای جنگی اف ـ 5 در شیراز در یک پرواز آموزشی · تاریخ شهادت: 1372/02/01 · مزار شهید: قطعه: 44، ردیف:107، شماره: 24 بهشت‌زهرا(س) تهران سرلشکر شهید قنبر قنبرزاده شوئیلی · نام: قنبر · نام خانوادگی: قنبرزاده · محل تولد: روستای شوئیل، بخش رحیم‌آباد شهرستان رودسر · تاریخ تولد: 1314/05/14 · مدرک تحصیلی: کارشناسی علوم دفاعی · محل شهادت: اندیمشک · تاریخ شهادت: 1365/08/12 · مزار شهید: بهشت زهرا(س) تهران
  3. چه کسی اولین بمب را بر سر صدام ریخت؟ امیر سرتیپ خلبان جهانگیر ابن یمین در آغازین ساعات جنگ تحمیلی، با پروازی به یادماندنی از پایگاه هوایی بوشهر، به همراه سایر خلبانان نیروی هوایی ارتش، حماسه ای آفرید که تا ابد در تاریخ این سرزمین و در اذهان مردمان آن باقی خواهد ماند. این قهرمان هشت سال دفاع مقدس، اولین کسی بود که با هواپیمای خود از مرز عراق گذشت و اولین بمب را بر سر صدام و صدامیان فرود آورد. این اتفاق تنها 2 ساعت پس از آغاز رسمی جنگ افتاد، در شرایطی که خیلی ها در ایران و در جاهای دور و نزدیک حتی تا ساعت ها و شاید روزها متوجه این تهاجم عراق نشده بودند، ابن یمین و همرزمان او در عرض 2 ساعت چنان جوابی به این تجاوز صدام دادند که وی تا پایان جنگ از آن به عنوان اتفاقی تلخ یاد می کرد. متن زیر، حاصل گفتگو با این قهرمان ایران درخصوص آن روز به یادماندنی است: «در شهریورماه سال 59 به عنوان خلبان شکاری پایگاه هوایی بوشهر خدمت می کردم که صدام آن حماقت را انجام داد و به کشور ما حمله کرد. من به عنوان فرد کوچکی در گردان 61 شکاری پایگاه هوایی بوشهر، مسئولیت معاونت گردان را بر عهده داشتم. از قبل با توجه به تحرکات و تهدیداتی که در مرز رخ داده بود، به این قضیه واقف بودیم که شاید عراق به طور رسمی به ما حمله کند. این تحرکات از حدود یک سال قبل از شهریور 59 از سوی عراق آغاز شده بود، قبل از آغاز جنگ ما شهید باستانی را از دست دادیم و شهید لشکری به اسارت درآمد. پایگاه بوشهر، در خط اول مقدم نبردهای هوایی بود، روز 31 شهریور 59 من در پایگاه حضور داشتم، ساعت حدود 2 بعد از ظهر بود که همه خلبانان حتی آنهایی که در خانه و در حال استراحت بودند به مقر فرماندهی آمدند، از قبل طرح هایی برای مقابله با حمله احتمالی دشمن آماده کرده بودیم و یک سری هدف را در کشور عراق مشخص کرده بودیم. فرمانده پایگاه بوشهر در آن زمان شادروان دادپی بود، چون از قبل توسط ایشان درباره حمله احتمالی به مواضع عراق در صورت تجاوز به ایران توجیه شده بودیم، خیلی سریع دسته های پروازی شکل گرفت. من و تیمسار بختیاری و امیر سفید روی و جناب سرهنگ حق پرست به عنوان خلبان یکم بودیم، خلبانان دوم هم شهید روستا، امیر فضل الله امینی و قدیری مقدم بودند. ما دنبال این بودیم که در اسرع وقت از بعثی ها به خاطر تجاوز به کشورمان انتقام بگیریم. بلافاصله بعد از 2 ساعت گروه پروازی ما آماده شد و به سمت هواپیماها رفتیم. هدف ما پایگاه شعیبیه عراق در استان بصره بود که یکی از پایگاه های مهم و قوی عراق به حساب می آمد. بالاخره ساعت حدود 4 بعد از ظهر 31 شهریور بود که پرواز کردیم، دسته پروازی ما در ارتفاع بسیار پایینی حرکت می کرد، در نقطه ای نزدیکی آبادان و بعد از مرز، چون دشمن احتمال می داد که ما درصدد انتقام باشیم، پدافند خود را آماده نگه داشته بود. من، اولین هواپیمایی بودم که بعد از آغاز رسمی جنگ از مرز رد می شدم، به جرأت بگویم هیچ ترسی نداشتم، خیلی امیدوار بودم که عملیات با موفقیت انجام شود، بلافاصله بعد از عبور از مرز با پدافند بسیار سنگین عراقی ها مواجه شدیم، مگر می شود کشوری به کشور دیگر حمله کند و تمام نیروهایش را در آماده باش کامل قرار ندهد؟ پدافند عراق هم برخلاف آنچه تصور می شود که آماده نبود، خیلی ما را اذیت کرد. رادارهای آنها حتی قبل از اینکه وارد کشور عراق شویم، ما را ردیابی می کردند. به هر ترتیب سر وقت تعیین شده روی هدف قرار گرفتم، به سمت هدف شیرجه رفتم، از ارتفاع بالا که به سمت فرودگاه نزدیک می شدم، دیدم این فرودگاه با اطلاعاتی که به ما داده بودند، خیلی تفاوت داشت، چون نقشه ها و اطلاعات ما قدیمی بود. ولی به هر حال بمب هایمان را به عنوان اولین بمبهایی که در کشور عراق فرود می آید، با موفقیت در مناطق مختلف فرودگاه ریختیم. در حال بازگشت به پایگاه بودیم که هواپیمای من مورد اصابت پدافند عراقی ها قرار گرفت، به حدی که کنترل هواپیما برایم بسیار دشوار شده بود، با هر زحمتی که بود هواپیما را به پایگاه رساندم و در باند فرودگاه نشاندم. ماهیت کاری نیروی هوایی، واکنش سریع به تهدیدات است. پاسخ نیروی هوایی ارتش به شروع رسمی تجاوز دشمن تنها 2 ساعت بعد از این اتفاق، معطوف به این ماهیت ذاتی نیروی هوایی است. این که من اولین بمب را در عراق ریختم مهم نیست، مهم این است که کل مجموعه نیروی هوایی، اولین و تنها ارگان رسمی بود که بلافاصله به مقابله با دشمن پرداخت و خوشبختانه توانست خواب های صدام برای ایران را پریشان کند و به نظر من، همه ما جزو اولین ها هستیم.» منبع :nahaja.aja.ir
  4. پیوست از رسانه های دیگر شناسنامه هواپیمای رزمی شکاری بمب افکن F-4 (فانتوم) در دفاع مقدس جنگ تحمیلی 8 ساله بدون شک از ایثارگری ها، دلاوری ها، نبوغ نظامی فرماندهان جنگ، عملیات ها و اتفاقات محیرالعقول سرشار است. در این بین نقش پررنگ نیروی هوایی ارتش در عوض کردن معادلات جنگی صدام و رژیم بعث عراق علی الخصوص در ماه های ابتدایی جنگ تحمیلی بسیار برجسته و انکارناپذیر است. علاوه بر نقشی که باید برای خلبانان غیور نیروی هوایی ارتش با ایمان و اعتقاد قلبی و علم و آگاهی که در امور نظامی و جنگ داشتند قائل شد، نباید از ادوات و ساز و برگ جنگی به سادگی عبور کرد. ذکر این نکته نیز ضروری است که هرچقدر هم نیروهای مسلح یک کشور بروزترین و بهترین جنگ افزارها را در اختیار داشته باشند، بدون دانش استفاده از این ادوات و خلاقیت در بکارگیری آنها، نمی توانند به خوبی از آن بهره ببرند. در این گزارش سعی داریم تا نقش نیروی هوایی ارتش در دوران دفاع مقدس را با محوریت جنگنده بمب افکن اف4 بررسی نماییم. معرفی جنگنده بمب افکن F-4 (فانتوم) ویژگی: قابلیت پرواز در کلیه شرایط جوّی و سوختگیری در آسمان مأموریت: شکاری بمب افکن با قابلیت رهگیری هوایی، که نوع R در شناسایی و عکسبرداری هوایی مورد استفاده قرار می گیرد. مهمات قابل حمل: انواع بمب 250 تا 3000 پوندی، راکت و موشک های حرارتی، راداریوتلویزیونی و توپ هوایی 20 میلیمتری مأموریت اصلی: بمباران میان برد و دوربرد مشخصات: دو کابین، سقف پرواز 50 هزار پا شعاع عملیاتی 750‏ مایل بدون سوختگیری هوایی و باک خارجی تعداد خلبانان شهید: 133 نفر مأموریت ثانوی: رهگیری، شناسایی، عکسبرداری سرعت: مافوق صوت 4/2 ماخ نام تجاری: فانتوم تعداد خلبانان آزاده‏: 37 نفر تعداد خلبانان جانباز: 87 نفر برخی از شهدای خلبان برجسته شکاری بمب افکن F-4 شهید سرلشکر خلبان جواد فکوری (فرمانده شهید نیروی هوایی) شهید سرلشکر خلبان عباس دوران (برهم زننده اجلاس غیر متعهدها درسال 1361) شهید سرلشکر خلبان حسین دلحامد (72 ساعت پایداری بر روی آب های خلیج فارس پس از ‏خروج اضطراری از هواپیما) شهید سرلشکر خلبان فریدون ذوالفقاری (بیشترین مأموریت رزمی شناسایی در عمق خاک عراق‏) شهید سرلشکر خلبان محمد نوژه (اولین شهید سرکوب ضدانقلاب در پاوه ) عملیات برجسته هوایی شکاری بمب افکن F-4 در دفاع مقدس · انجام 1235 عملیات هوایی رزمی جنگی جهت پشتیبانی هوایی نزدیک در کلیه عملیات های نیروهای سطحی ( ارتش و سپاه ) · انجام 1245 عملیات هوایی بمباران مراکز نظامی و اقتصادی دشمن بعثی در عمق خاک دشمن. · انجام 20270 عملیات هوایی پوشش هوایی و اسکورت نفتکش ها در آب های خلیج فارس تا تنگه هرمز و انهدام 28 فروند هواپیمای دشمن در درگیری هوایی و 80 فروند بر روی زمین. · انجام 1645 عملیت هوایی شناسایی و عکسبرداری از عمق خاک دشمن با هواپیماهای نوع شناسایی موسوم به RF-4 · فروریختن بیست میلیون پوند انواع بمب و راکت بر مواضع دشمن. · اولین پاسخ 3 ساعت بعد از تهاجم دشمن بعثی به خاک ایران در تاریخ 31/6/59 با 8 فروند از پایگاه‏های هوایی بوشهر و همدان و انهدام پایگاه های کوت در استان میسان و شعیبیه در استان بصره . · شرکت در عملیات غرورآفرین 140 فروندی (کمان-99) بر علیه قدرت هوایی عراق با تعداد 60 فروند. · انهدام پایگاه های الولید (H-3) در غرب عراق و نزدیک خاک اردن با انجام چهار مرحله سوختگیری هوایی و 4000 کیلومتر برد عملیاتی در مدت زمان 4 ساعت و 50 دقیقه پرواز در ارتفاع پایین. · بر هم زدن کنفراس سران غیر متعدها در بغداد (عملیات الدوره) توسط شهید عباس دوران و محمود اسکندری در تیر ماه 1361 · انهدام پالایشگاه ها و تلمبه خانه های نفتی مناطق جنوبی دشمن و قطع شریان اقتصادی و کاهش صدور نفت عراق از تاریخ 1/7/1359 · حضور موثر در عملیات مشترک هوایی دریایی مروارید و انهدام کامل نیروی دریایی عراق در تاریخ 7/9/59 طی انجام 30 سورتی پرواز در یک روز با شلیک موشک هوا به سطح ماوریک (انهدام 7 فروند ناوچه رزمی دشمن) · انهدام پل ارتباطی دشمن بر روی اروندرود در عملیات بیت المقدس که موجب جلوگیری از فرار دشمن و محاصره و اسارت بیش از 19000 نفر از سربازان دشمن بعثی گردید. · اجرای موفقیت آمیز عملیات رعب انگیز بمباران مافوق صوت در ارتفاع بالای 43000 پا برای اولین بار در جهان در اواخر سال 60 و اوایل سال 61 · تثبیت دشمن و جلوگیری از پیشروی بیشتر دشمن در خاک ایران در ماه اول جنگ با بمباران سنگین هوایی و شکار تانک و نیروی زرهی دشمن.
  5. دیوید هندرسونِ اقتصاددان اینجا داستان‌نویسی ماهر ظاهر شده است. *** ب بعد از جنگ جهانی دوم اقتصاد آلمان مخروبه‌ای کامل بود. جنگ و سیاستِ‌ زمین سوخته‌ی هیتلر باعث شده بود ۲۰ درصد مناطق مسکونی در ویرانی کامل و مابقی بصورت ویران و خراب افتاده باشد. تولید سرانه‌ی مواد غذایی در سال ۱۹۴۷، یعنی دو سال بعد از پایان جنگ، به ۵۱ درصد سطح‌ش در ۱۹۳۸ کاهش یافته بود و جیره‌ی غذایی رسمی که نیرو‌های اشغال‌گر متفقین اعمال می‌کردند، چیزی بود بین ۱۰۴۰ تا ۱۵۵۰ کالری در روز. میزان تولیدات صنعتی در ۱۹۴۷ تنها یک‌سوم همین عدد در ۱۹۳۸ بود. علاوه بر این بخش عمده‌ای از مردان آلمانی که در سنین مناسب کار کردن ‌بودند در جنگ تلف شده بودند. در آن زمان ناظران گمان می‌کردند آلمان غربی بزرگ‌ترین طرف‌حساب دولت رفاه ایالات متحده خواهد بود. با این حال تنها بیست سال بعد اقتصاد آلمان غربی مایه‌ی رشک اغلب کشور‌های جهان بود. و تنها کم‌تر از ده سال پس از جنگ مردم را می‌‌شد دید که از معجزه‌ی اقتصاد آلمان حرف می‌زنند. سبب این به اصطلاح معجزه چه بود؟ دو عامل اصلی را می‌توان چنین برشمرد: اصلاح پول رایج و آزادسازی قیمت‌ها، که این هر دو در فاصله‌ی چند هفته و به سال ۱۹۴۸ اتفاق افتادند. عامل بعدی کاهش نرخ نهایی مالیات بود که بعدتر و در ادامه‌ی سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۴۹ واقع شد. قبل از واقعه سال ۱۹۴۸ دوازده سال می‌شد که مردم آلمان تحت کنترل قیمت‌ها زندگی می‌کردند و نُه سال بود که جیره‌بندی جریان داشت. آدولف هیتلر به سال ۱۹۳۶ کنترل قیمت‌ها را به مردم‌ش تحمیل کرد تا دولت‌ش بتواند جهاز جنگی را با قیمت‌هایی مصنوعاً-پایین ابتیاع کند. بعدتر و در سال ۱۹۳۹ یکی از معاونان بلندپایه‌ی هیتلر در حزب نازی، هرمان گورینگ، جیره‌بندی را اعمال کرد. (روزولت و چرچیل هم البته، همچنان که گرایش همه‌ی دولت‌های دوران جنگ است، جیره‌بندی و کنترل قیمت را بر مردم خود اعمال کردند.) در طول جنگ، نازی‌ها مجازات تخطی از قیمت‌‌گذاری‌های دولت را اعدام تعیین کردند. در نوامبر ۱۹۴۵، شورای حکومتی متفقین، که با نظارت دولت‌های ایالات متحده و بریتانیا و فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شده بود، توافق کرد که کنترل قیمت‌های هیتلر و جیره‌نبدی گورینگ پابرجا بمانند. همچنین سیاست خدمت اجباری به دولت را که نازی‌ها وضع کرده بودند، ادامه دادند. هر کدام از دول متفقین منطقه‌ای از آلمان را تحت کنترل داشتند. در منطقه‌ی ایالات متحده شاخص هزینه‌ی معاش در ماه مه ۱۹۴۸ بر اساس قیمت‌های رسمی تحت کنترل دولت تنها ۳۱ درصد بالاتر از رقم آن در سال ۱۹۳۸ بود. با این‌حال در سال ۱۹۴۷ میزان نقدینگی در اقتصاد آلمان—اسکناس و مسکوک به اضافه‌ی سپرده‌های جاری بانک‌ها—پنج برابر میزان آن در ۱۹۳۶ بود. در چنین وضعیتی که حجم پول به چند برابر سطح سابق‌ش رسیده بود اما قیمت‌های تحت کنترل تنها اندکی بالا کشیده بودند، ناچار می‌بایست کم‌بود‌ها بروز می‌کردند، و بروز هم کردند. کنترل قیمت‌ها بر مواد غذایی، کمبود‌ها را چنان دشوار کرد که بعضی مردم شروع کردند به کاشتن مواد غذایی خودشان و دیگرانی آخر هفته‌ها به مناطق روستایی سفر می‌کردند تا برای مواد غذایی معامله‌ی پایاپای بکنند. هنری والیچ، اقتصاددان دانشگاه ییل (و بعد‌تر عضو هیأت حکام فدرال رزرو) در کتابش «محرک‌های اصلی احیای آلمان» به سال ۱۹۵۵ می‌نویسد: «هر روز، به خصوص آخر هفته‌ها، دسته‌های بزرگی از مردم از شهر‌ها به بیرون سفر کرده و به مناطق روستایی می‌رفتند تا برای مواد غذایی با کشاورزان معامله‌ی پایاپای بکنند. بر واگن‌های مخروبه‌ی راه‌آهن‌ها که دراززمانی هرآن‌چیزِ خرد قابل دزدیدن از دل‌شان ربوده شده بود، بر سقف‌ها و بر تخته‌رکاب‌ها، گرسنگان، گاه صد‌ها و صدها از ایشان، به سرعت حلزون‌وار به جایی سفر می‌کردند که امید داشتند چیزی برای خوردن موجود باشد. هر آن‌چه افزار داشتند—اسباب شخصی، البسه‌ی قدیمی، تکه‌های مبلمان و هر‌آن‌چیز باقی‌مانده از بمباران که برای‌شان مانده بود—را بر گرفته، می‌بردند و با گندم و سیب‌زمینی‌ای که برای یکی دو هفته کفایت می‌کرد، باز می‌گشتند.» معاملات پایاپای همچنین در سطح معاملات بین بنگاه‌ها هم گسترش یافته بود چنان که بسیاری از بنگاه‌ها «مأمور تهاتر» استخدام کردند که فردی بود متخصص در تبادل‌های پایاپای و تولیدات شرکت مبتوع‌ش را با مواد اولیه‌ی مورد نیاز تبادل می‌کرد و برای این‌کار اغلب ناچار بود چندین و چند معامله انجام دهد تا منبع مورد نظر بنگاه را تهیه کند. در سپتامبر ۱۹۴۷ متخصصان ارتش ایالات متحده تخمین زدند که ثلث تا نیمِ معاملات مابین همه‌ی بنگاه‌های تجاری در قلمروی «دومنطقه‌ا‌‌ی» (مناطق تحت کنترل ایالات متحده و بریتانیا) از زمره‌ی «معملات تهاتری» بودند. معاملات پایاپای در قیاس با خرید مستقیم خدمات و کالا در ازای پول، شیوه‌ای بود بسیار ناکارآمد. اقتصاددان آلمانی والتر یوکن بعد‌ها نوشت معامله‌ی پایاپای و خود‌کفایی با تقسیم بسیط کار ناسازگار بودند و نظام اقتصادی به «وضعیت بدوی فروکاسته شده بود». اعداد و آمار‌ها تصدیق این حرف اویند: در مارس ۱۹۴۸ تولیدات قلمروی‌ دومنطقه‌‌ا‌ی تنها ۵۱ درصد تولیدات ۱۹۳۶‌ش ‌بود. بحث و جدل یوکن رهبر مکتبی از اندیشه‌ی اقتصادی بود که «سوتزیاله مارکت‌ویرت‌شافت» خوانده می‌شدند (بازار آزاد سوسیال) و بنیادشان در دانشگاه فرایبورگ آلمان نهاده شده بود. اعضای مکتب از تمامیت‌خواهی بیزار بودند و نظریات‌شان را در همان زمان هیتلر و به رغم مخاطراتی که برای‌شان به دنبال داشت بیان می‌کردند. هنری والیچ می‌نویسند «در دوره‌ی نازی‌ها این مکتب نوعی نهضت مقاومت نظری را نمایندگی می‌کرد، مقاومتی که شجاعت شخصی فراوان و استقلال فکری بسیار می‌طلبید». اعضای نهضت به بازار آزاد معتقد بودند و باور داشتند در کنار بازار آزاد، درجه‌ی مختصری از تصاعد در نظام مالیات بر درآمد نیاز است تا از انحصار جلو بگیرد. (کارتل‌ها در آلمانِ پیش از جنگ آشکارا قانونی دانسته می‌شدند.) سوتزیاله مارکت‌ویرت‌شافت تا حدود زیادی به مکتب شیکاگو می‌مانست که بنیان‌گذاران‌ش—میلتون فریدمن و جورج استیگلر—دوز سنگینی از بازار آزاد را تجویز می‌کردند و در کنارش به نقش بازتوزیعی دولت از خلال نظام مالیاتی و قوانین آنتی‌تراست برای مقابله با انحصار معتقد بودند. ویلهلم روپکه و لودویگ ارهارد از اعضای این مکتب آلمانی بودند. برای پاک‌سازی مخروبه‌ای که پس از جنگ باقی‌مانده بود، روپکه به طرفداری از اصلاح واحد پول جاری، و متناسب کردن حجم نقدینگی با حجم کالای موجود کمر بست و مدافع آزادسازی قیمت‌ها بود. در اندیشه‌ی او این هر دو به یک میزان برای پایان دادن به تورم سرکوب‌شده اهمیت داشتند. اصلاح واحد پول تورم را پایان می‌داد و آزادسازی قیمت‌ها کسادی را خاتمه می‌بخشید. لودویگ ارهارد موافق روپکه بود. ارهاد خود در دوره‌ی جنگ یادداشتی نوشته بود و دیدگاه‌ش را در باب استقرار یک نظام بازار شرح داده بود. یادداشت‌ش به وضوح خواست‌ش را به شکست نازی‌ها نشان می‌داد. حزب سوسیال دموکرات (اس‌دی‌پی) اما از سوی دیگر همچنان خواستار حفط کنترل دولت بر قیمت‌ها بود. نظریه‌پرداز اصلی اس‌دی‌پی دکتر کریزیگ در ژوئن ۱۹۴۸ استدلال کرد که آزادسازی قیمت‌ها و اصلاح واحد پول بی‌تاثیر خواهد بود و در عوض از جهت‌دهی به اقتصاد توسط دولت مرکزی حمایت می‌کرد. رهبران اتحادیه‌ی کارگری و هیات حاکمه‌ی بریتانیایی و بیشتر صاحبان صنایع آلمان غربی و برخی از افراد هیات حاکمه‌ی آمریکا در میان موافقان اس‌دی‌پی بودند. تغییر لودویگ ارهارد برنده‌ی بحث‌وجدل شد. از آن‌جا که متفقین خواستار حضور عناصر ضد‌نازی در دولت آلمان بودند، ارهارد که دیدگاه‌های ضدنازی‌ش آشکار بود (عضویت در انجمن استادان دانشگاه حزب نازی را نپذیرفته بود) در ۱۹۴۵ به عنوان وزیر مالیه‌ی باواریا منصوب شد. در ۱۹۴۷ مدیر اداره‌ی فرصت‌های اقتصادی قلمروی دومنطقه‌ا‌‌ی شد و به تبع آن، مشاور ژنرال آمریکایی لوشس دی کلی شد که فرماندار نظامی منطقه‌ی تحت حاکمیت آمریکا بود. پس از خروج اتحاد جماهیر شوروی از هیأت حاکمه‌ی متفقین، کلی و همکاران فرانسوی و بریتانیایی‌ش در روز یک‌شنبه ۲۰ ژوئن ۱۹۴۸ اصلاح واحد پول را به اجرا گذاشتند. مقصود اصلی این بود که حجم خیلی کم‌تری از دویچ مارک—واحد پول قانونی تازه—را به جای رایش‌مارک بنشانند. بدین ترتیب منابع نقدینگی منقبض می‌شد و حتی با وجود کنترلی که بر قیمت‌ها بود (قیمت‌هایی که حالا به مارک تازه تعیین شده بودند) کمبود‌های کم‌تری در کار می‌‌بود. اصلاح واحد پول به غایت غامض بود چنان که بسیاری از مردم بخش چشم‌گیری از ثروت سرجمع‌شان را کاهیده یافتند. در مجموع ۹۳ درصد از منابع نقدینگی کاسته شد. به همان روز یک‌شنبه‌ی کذا شورای اقتصادی قلمروی دو‌منطقه‌ای به ترغیب ارهارد و بر خلاف نظر اعضای حزب سوسیال دموکرات فرمانی را برای کنترل‌زدایی از قیمت‌‌‌ها صادر کرد و بدین ترتیب ارهارد اجازه و انگیزه یافت تا قیمت‌ها را بالکل آزاد کند. تمام مدت تابستان آن سال را ارهارد به نازی‌زدایی از اقتصاد آلمان غربی سپری کرد. فرد کلوپستاک اقتصاددان بانک ذخیره‌ی ایالتی نیویورک چنین می‌نویسد که از از ژوئن تا اوت ۱۹۴۸ «بخش‌نامه از پی بخش‌نامه می‌آمد و قوانین قیمت و مقرری و جیره‌بندی را ملغی می‌کرد». قیمت‌گذاری بر سبزیجات، میوه‌ها، تخم‌مرغ و تقریباً همه‌ی کالا‌های تولیدی ملغا شد. سقف قیمت در باب خیلی از دیگر کالاها به شکل چشم‌‌گیری بالا رفت و بسیاری از کنترل‌های باقی‌مانده دیگر اجرا نمی‌شدند. می‌شود تصور کرد که شعار ارهارد از این قرار بود: «دست به دست نکنید، بلند شوید و یک قیمتی را آزاد کنید.» ادوین هارت‌ریچِ روزنامه‌نگار این حکایت را در باب ارهارد و کلی نقل می‌کند. در ژوییه‌ی ۱۹۴۸ پس از آن‌که ارهارد به ابتکار خود جیره‌بندی غذا و کنترل قیمت‌ها را امحا کرد، کلی در مواجهه با او چنین گفت: «آقای ارهارد، مشاوران من به من می‌گویند کاری که کرده‌اید اشتباه بزرگی‌ست. چه دارید که در جواب بگویید؟» «جناب ژنرال، وقعی به‌شان نگذارید، مشاوران من هم همین حرف‌ها را می‌زنند.» هارت‌ریچ نقلی هم دارد از مواجه‌ی ارهارد در همین ماه ژوییه، با سرهنگی آمریکایی: سرهنگ: چطور جرأت کردید وقتی کمبود غذایی این‌قدر وخیم است، گره از ‌نظام جیره‌بندی ما شل کنید؟ ارهارد: اما جناب اوبرست، من که گره را شل نکرده‌ام، به کل بازش کرده‌‌ام! حالا این‌طوری است که تنها کوپن جیره‌ای که مردم لازم دارند مارک آلمان است. و برای به دست آوردن این مارک‌های آلمانی خیلی سخت کار خواهند کرد. صبر کنید و ببینید. و البته که ارهادر در پیش‌بینی‌ش به هدف زده بود. آزادسازی قیمت‌ها باعث شد که خریداران بتوانند تقاضاهاشان را به فروشندگان انتقال بدهند، بی‌که جیره‌بندی سد راه این انتقال باشد. بدین ترتیب قیمت‌های بالارفته این انگیزه را در فروشندگان پدید آورد که عرضه‌ی بیشتر فراهم کنند. در کنار اصلاح واحد پول و آزادسازی قیمت‌ها، دولت از نرخ مالیات‌ها هم کاست. والتر هلر، اقتصاددان جوانی که در آن زمان در دفتر دولت نظامی آمریکا در آلمان عضو بود و بعدها به ریاست شورای مشاوران اقتصادی رئیس‌جمهور جان اف. کندی منصوب شد در مقاله‌ش به سال ۱۹۴۹ اصلاحات را چنین شرح می‌دهد: «به منظور از میان برداشتن اثر سرکوب‌گر نرخ مالیات‌های به غایت بالا، قانون شماره‌ی ‌۶۴ دولت نظامی تصویب شد و در همان زمان اصلاح واحد چول، برش عمیقی به سراسر پیکره‌ی نظام مالیاتی آلمان زد.» مالیات بر درآمد شرکت‌ها که پیشتر بین ۳۵ تا ۶۵ درصد در نوسان بود روی ۵۰ درصد تثبیت شد. با وجود آن‌که بالاترین نرخ مالیات بر درآمد فردی همان ۹۵ درصد سابق باقی ماند اما حالا تنها به درآمد‌های بالای ۲۵۰ هزار مارک آلمان در سال اعمال می‌شد. در حالی که در ۱۹۴۶ متفقین بر همه‌ی درآمد‌های بالای ۶۰ هزار رایش‌مارک (حدودا برابر با ۶ هزار مارک آلمان) ۹۵ درصد مالیات می‌بستند. برای یک‌نفر آلمانی که درآمد‌ش به سال ۱۹۵۰ درآمدی متوسط ‌بود، سالانه‌ اندکی کم‌تر از ۲۴۰۰ مارک آلمان، نرخ نهایی مالیات ۱۸ درصد بود. همین فرد اگر دو سال پیش از آن همین مقدار رایش‌‌مارک عایدی می‌داشت، مجبور بود ۸۵ درصد مالیات بپردازد. بعد از واقعه تاثیری که این اصلاحات بر اقتصاد آلمان غربی گذاشت برق‌آسا بود. والیچ می‌نویسد: «روحیه‌ی کشور یک‌شبه تغییر کرد. آن کالبدهای خاکستری و گرسنه و مرده‌آسا که خیابان‌ها را در جست‌وجوی ابدی برای غذا گز می‌کردند، ناگهان زنده شدند.» فروشگاه‌ها در روز دوشنبه ۲۱ ژوئن از کالاها مملو بودند چه مردم دریافته بودند پولی که حالا بابت فروش کالاها دریافت خواهند کرد چندین برابر پول قدیمی‌ ارزش خواهد داشت. والتر هلر می‌نویسد که چگونه اصلاحات «به سرعت، بار دیگر پول را به وسیله‌ی مرجح معاملات تبدیل کرد، و انگیزه‌های مالی اصلی‌ترین محرک فعالیت اقتصادی شد.» تکرر غیبت بر سر کار هم به سرعت کاهش یافت. در ماه مه ۱۹۴۸ کارگران به صورت میانگین در هفته ۹ ساعت نیم در محل کارشان حاضر نمی‌شدند، بخشی بدان خاطر که پولی که در ازای کار دریافت می‌کردند ارزش‌ش را نداشت و بخشی بدان سبب که مجبور بودند زمانی را مدام پی یافتن مواد غذایی و معامله‌ی پایاپای بیرون محل کار سر کنند. پنج ماه بعد، در ماه اکتبر میانگین غیبت در محل کار به هفته‌ای ۴ و ۲ دهم ساعت کاهش یافت. در ژوئن ۱۹۴۸ شاخص تولیدات صنعتی قلمروی دومنطقه‌ای در سطحی معادل ۵۱ درصد سطح سال ۱۹۳۶‌ش بود. شش ماه بعد، در ماه دسامبر شاخص به ۷۸ درصد افزایش یافته بود. به بیان دیگر تولیدات صنتعی در این فاصله بیش از ۵۰ درصد فزونی گرفته بودند. تولید اقتصاد بعد از ۱۹۴۸ هم به رشد جهشی‌ش ادامه داد. به سال ۱۹۵۸ تولیدات صنعتی به بیش از چهار برابر میزان تولید صنعتی در شش ماه پیش از اصلاح واحد پول در سال ۱۹۴۸ رسید. سرانه‌ی تولید صنتعی بیش از سه برابر ورای سطح آن ۱۹۴۸ بود. در این میان، اقتصاد کمونیستی آلمان شرقی در مقابل همچنان در رکود ‌بود. از آن‌چه که اندیشه‌های ارهارد کارآمد افتاده بود نخستین صدراعظم جمهوری فدرال آلمان، کونراد آدناور، او را به مقام نخستین وزیر امور اقتصادی آلمان منصوب کرد. وی تا ۱۹۶۳ در این پست باقی ماند و به همین سال بود که خود صدراعظم شد و تا سال ۱۹۶۶ در این مسند خدمت ‌کرد. طرح مارشال در این نوشته اشاره‌ای به طرح مارشال نکرده‌ایم. آیا می‌توان سبب عمده‌ی احیای آلمان را این طرح دانست؟ پاسخ منفی است. دلیل ساده است: کمک طرح مارشال به آلمان غربی آن‌قدر‌ها کلان نبود. سرجمع کمک‌های طرح مارشال و باقی برنامه‌های کمکی در ماه اکتبر ۱۹۵۴ به تنها ۲ میلیارد دلار می‌رسید. حتی در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ که کمک‌ها در بیشترین مقدار خودشان بودند، کمک طرح مارشال مقداری بود کم‌تر از ۵ درصد درآمد ملی آلمان. وانگهی کشور‌های دیگری که از خلال طرح مارشال‌ کمک‌های چشم‌گیر‌تری دریافت کردند، در مقایسه با آلمان کم‌تر رشد کردند. علاوه بر این در همان زمان که آلمان کمک‌های طرح مارشال را دریافت می‌کرد، مشغول پرداخت غرامات‌ و جریمه‌های جنگی هم بود که عددشان به راحتی از یک میلیارد دلار فراتر می‌رفت. در آخر و اما مهم‌تر از همه این‌که، متفقین به خاطر هزینه‌های اشغال آلمان سالانه ۷ و ۲ دهم میلیارد مارک آلمان (۲ و ۴ دهم میلیارد دلار) از آلمان‌ها پول قبض می‌کردند. (البته که این هزینه‌های اشغال، متضمن این معنا هم بود که آلمان برای دفاع از خود معاف از هزینه است). جدا از این، همچنان که تایلر کائن اقتصاددان اشاره می‌کند، بلژیک در میان همه‌ی کشور‌های اروپایی صدمه‌دیده از جنگ سریع‌تر ترمیم یافت و بیش از باقی به بازار آزاد اتکا کرد، و ترمیم بلژیک همه به زمان پیش از طرح مارشال برمی‌گردد. نتیجه‌گیری در آن چه به چشم بسیاری از ناظران معجزه می‌رسید، در واقع اعجازی در کار نبود. همه‌چیز طبق انتظار لودویگ ارهارد و دیگر اعضای مکتب فرایبورگ اتفاق افتاد چه اینان زیانی را که از در‌هم‌آمیزی تورم، کنترل قیمت‌ها و نرخ بالای مالیات پدیدار می‌شد درک می‌کردند و افزایش در بهره‌وری تولید را که از پی خاتمه دادن به تورم، آزادسازی قیمت‌ها و پایین آوردن نرخ مالیات‌ها حاصل می‌شد، می‌فهمیدند. —مترجم: آرمان سلاح‌ورزی منبع : //bourgeois مبع
  6. سالروز عملیات غرورآفرین مروارید در هفتم آذر سال 1359 یادآور حماسه های جاوید ناوچه پیکان و خلبانان شجاع نیروی هوایی است. به این بهانه مصاحبه ای با امیر سرتیپ خلبان عزیز نصیرزاده جانشین فرمانده نیروی هوایی ارتش ترتیب دادیم. در ادامه شرح کامل این عملیات را از زبان وی خواهید خواند: اسکله البکر و الامیه، دو هدف استراتژیک دو اسکله «البکر» و «الامیه» و پایگاه های دریایی عراق که در جنوب بصره و فاو وجود داشت، در ماه های ابتدایی جنگ تحمیلی مزاحمت های بسیار زیادی برای تردد کشتی های تجاری ایران به وجود می آوردند. ارتش جمهوری اسلامی ایران به این فکر بود که علاوه بر رفع این مزاحمت ها، ضمن مصون نگه داشتن خود از حملات دریایی در این منطقه، ضربه مهلکی به سکوهای نفتی عراق وارد کند و تجارت نفت این کشور را در جنوب مختل کند. طراحی بسیار خوبی از طریق نیروی دریایی انجام و چند مورد حمله به این سکوها انجام شد، اما آسیب جدی به این سکوها وارد نشد، تا اینکه عملیات مروارید طرح ریزی شد و وظایفی را نیز به نیروی هوایی ارتش سپردند. نیروی هوایی ارتش نیز علاوه بر انجام عملیات بر علیه نیروی هوایی دشمن و پایگاه های دریایی و زمینی در عمق خاک دشمن، پشتیبانی از نیروهای سطحی و زمینی را هم در کلیه عملیات ها از جمله عملیات مروارید بر عهده داشت. پوشش هوایی 24 ساعته و حضور افسر ناظر مقدم هوایی، دو وظیفه عمده نیروی هوایی این پشتیبانی نیروی هوایی دارای چند جنبه مختلف بود، یکی اینکه رادارهای اخطار اولیه نیروی هوایی و هواپیماهای رهگیر از جمله اف 14 و اف 4 با هوشیاری کامل باید پوشش هوایی لازم را ایجاد می کردند تا نیروی هوایی دشمن نتواند پشتیبانی لازم را از نیروهای سطحی خود به عمل آورد. هواپیماهای اف 14 ما به صورت 24 ساعته پوشش هوایی کامل را در منطقه ایجاد می نمودند علی الخصوص در جاهایی که نقاط کور راداری است و در مناطقی که جنگنده های دشمن در ارتفاعات پایین پرواز می کنند و رادارهای ثابت زمینی قادر به شناسایی آنها نیستند. علاوه بر این، جنگنده های اف 14 ایران وظیفه پوشش هوایی جنگنده های اف 4 که در منطقه نبرد در حال درگیری بودند را عهده دار بودند تا جنگنده های عراقی برای آنها مزاحمت ایجاد نکند. مهمترین بخش این عملیات که بر عهده نیروی هوایی ارتش سپرده شده بود، حضور افسر ناظر مقدم هوایی روی ناوچه پیکان بود. شهید خلبان شهید ابراهیم شریفی این مسئولیت مهم را بر روی این ناوچه بر عهده داشت. انجام هر عملیات مشترک مستلزم هماهنگی لازم بین نیروهای شرکت کننده است که هم اهداف به اشتباه مورد اصابت قرار نگیرد و هم مختصات مناسب هدف در روی زمین و دریا به هواپیماهای مهاجم خودی داده شود. در طول 2 روز عملیات مروارید مجموعا 7 فروند ناوچه هایی از کلاس «اوزا»، «پی 6» و یک ناو نفربر 1000 تنی توسط جنگنده های نیروی هوایی ارتش منهدم شد که جمعا 80 درصد نیروی دریایی عراق در این عملیات از بین رفت. اجرای عملیات با چراغ خاموش طراحی نیروی دریایی ایران در این عملیات به این شکل بود که به صورت پنهان و غالفگیر کننده وارد عملیات شود. به همین خاطر حجم کمی از ناوچه های ایرانی را به کار گرفته بود و تنها یک فروند ناوچه به منطقه اعزام شد که در ابتدا قرار بود ناوچه «لاوان» اعزام ولی بعداً ناوچه «پیکان» جایگزین او شد. رویه عملیات به این صورت بود که ناوچه پیکان در اسکله «البکر» پهلو بگیرد، نیرو پیاده کند و تأسیسات این اسکله از بین برود. برای اینکه از دید رادارهای دشمن در امان باشند رادارها و موتورهای خود را خاموش کردند و اینگونه به این اسکله نزدیک شدند و در پوشش امنیتی آن قرار گرفتند. تکیه نیروی دریایی به پشتیبانی هوایی در این عملیات/3 نوبت درخواست کمک از نیروی هوایی تقابل بین ناوچه پیکان و تعداد بسیار زیاد ناوچه های عراقی متقارن نبود و توازنی بین تجهیزات دریایی طرفین نیز وجود نداشت، لذا بیشتر تکیه مقابله با این ناوچه ها به پشتیبانی هوایی بود. در روز عملیات در 3 نوبت از نیروی هوایی درخواست کمک می شود. در اولین ساعات صبح شروع عملیات دو فروند میگ 23 عراقی در منطقه حاضر می شوند، عراق چون از حضور ناوچه پیکان در منطقه آگاه نبود، جنگنده هایش را به موشک های هوا به هوا مجهز کرده بود و عملاً نتوانستند کار خاصی انجام دهند. جنگنده اف 14 ما با این دو هواپیما درگیر می شود که یک فروند توسط اف 14 ساقط و دیگری فرار می کند، یک بار دیگر هم دو فروند جنگنده عراقی به منطقه نزدیک می شوند که یک فروند ساقط و باز هم دیگری می گریزد. اولین مرحله درگیری هوا به سطح که توسط شهید ابراهیم شریفی از روی ناوچه پیکان درخواست می شود ساعت 9 صبح روز عملیات بود که 3 فروند ناوچه عراقی در حال حرکت به سمت ناوچه پیکان بودند که یک فروند را خود ناوچه پیکان و دو فروند دیگر به وسیله موشک «ماوریک» جنگنده اف 4 منهدم گردید. ابتکار خلبانان نیروی هوایی در استفاده از موشک ماوریک بر علیه اهداف دریایی برای اولین بار در دنیا موشک ماوریک طراحی شده است برای انهدام سنگرهای بتنی و مواضع کنترل فرماندهی و اهداف زمینی، در این عملیات برای اولین بار از موشک ماوریک برای انهدام اهداف در دریا استفاده شد. حتی خود آمریکا بعنوان سازنده این موشک ، از آن برای انهدام اهداف دریایی استفاده نکرده است. این یک کار ابتکاری بود که خلبانان ما به این نتیجه رسیدند که می توانند در این عملیات از توانمندی این موشک بر علیه ناوها و ناوچه های عراقی استفاده کنند که خیلی هم خوب جواب داد، خلبانان حتی از قبل برای این کار تمرین نکرده بودند و آموزشی هم ندیده بودند. کار با این موشک خیلی راحت تر از سایر موشکهای طراحی شده برای اهداف دریایی بود، هم سرعت عمل خلبانان را بیشتر می کرد و هم خلبانان در یک بار شیرجه با هواپیما می توانستند چند موشک به سمت اهداف متعدد دریایی شلیک کنند. انهدام 7 فروند ناوچه عراقی توسط خلبانان نیروی هوایی در دو روز دو ساعت بعد 4 فروند ناوچه عراقی به سمت اسلکه می آیند، هنوز هم آنها از وجود ناوچه پیکان اطلاع نداشتند، این بار دو فروند هواپیمای اف 4 با پشتیبانی یک فروند اف 14 به منطقه عملیات اعزام می شوند و 3 ناوچه عراقی را با موشک ماوریک منهدم می کنند. یک فروند ناوچه عراقی متواری می شود که مجددا یک جنگنده از طرف افسر ناظر مقدم هوایی روی ناوچه پیکان برای انهدام آن درخواست می شود و آن یک فروند ناوچه عراقی هم در حال فرار منهدم می شود. روز بعد ناوچه پیکان از مخفیگاه خود خارج می شود و متأسفانه غافلگیر شده و توسط یک فروند ناوچه عراقی که در اسکله کمین کرده بود، مورد اصابت دو فروند موشک «استیکس» قرار می گیرد و ناوچه عراقی نیز توسط یک فروند اف 4 منهدم می شود، اما برای ناوچه پیکان دیر شده بود و دریادلان حاضر در ناوچه از جمله ستوان خلبان شریفی به شهادت رسیدند. روز بعد از عملیات عراق نیروی زیادی توسط یک ناو نفربر 1000 تنی به منطقه درگیری اعزام می کند تا بتواند اسلکه را باز پس بگیرد، این ناو هم در چندین مرحله توسط خلبانان ما مورد اصابت قرار گرفت و نهایتاً غرق شد. چند هفته بعد اعلام شد که جنازه های زیادی از نیروهای عراقی در سواحل کویت در حال جمع آوری است. تقدیم 3 خلبان شهید در عملیات مروارید پایگاه بوشهر مرکزیت عملیات هوایی را با هماهنگی نیروی دریایی بر عهده داشت، افسر رابط هم در پست فرماندهی بوشهر مستقر بود و هم روی ناوچه پیکان. پایگاه هوایی هفتم شکاری شیراز نیز با توجه به حضور جنگنده های اف 14 در عملیات، نقش مهمی ایفا کرد. همچنین سایت راداری بوشهر، سایت های شنود الکترونیکی نیروی هوایی درگیر این عملیات بودند. علاوه بر شهید خلبان ابراهیم شریفی که روی ناوچه پیکان به شهادت رسید، یک فروند اف 4 ما در بازگشت از این عملیات مورد اصابت قرار گرفت و متأسفانه دو خلبان این هواپیما کاظم روستا و حسن مفتخری فر به شهادت رسیدند. nahaja.aja.
  7. سرهنگ ابراهیم رنگین، رئیس ستاد معراج شهدای مرکز، در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، با اشاره به آغاز کار شناسایی هویت پیکرهای مطهر شهدای دوران هشت سال دفاع مقدس گفت: پیکرهای مطهر 55 شهید تازه تفحص شده امروز چهارشنبه ششم دی ماه 96 از معراج شهدای اهواز به معراج شهدای مرکز در تهران منتقل شده‌اند. وی افزود: کار شناسایی پیکرهای مطهر شهدا از این پس آغاز می‌شود و فرآیند نمونه‌گیری، آزمایش DNA، مراحل ژنتیکی و کارهای کارشناسی در این زمینه پیگیری می‌شود. مشخصات شهدایی که هویت آنها بعد از مراحل کارشناسی شناسایی می‌شوند، بعد از اتمام عملیات شناسایی هویت شهدا اعلام خواهد شد. رنگین با اشاره به امکان زیارت عمومی شهدای تازه تفحص شده در حسینیه شهدای معراج شهدای تهران گفت: به زودی پیکر مطهر تعدادی از شهدای تازه تفحص شده دوران دفاع مقدس جهت زیارت عموم مردم تهران در معراج شهدای تهران آماده خواهند شد. رئیس ستاد معراج شهدای مرکز در ادامه تصریح کرد: بعد از انجام کار شناسایی، زمان تشییع و تدفین پیکرهای مطهر شهدایی که شناسایی می‌شوند و پیکرهای مطهر شهدای گمنام، در سراسر کشور اعلام خواهد شد. 27 آذرماه 96 پیکر مطهر 55 شهید دوران دفاع مقدس از مرز شلمچه وارد میهن اسلامی شد. پیکرهای مطهر این شهدا ساعت 9 صبح در مرز شلمچه با حضور عموم مردم خرمشهر و آبادان برگزار شد. پیکر مطهر این شهدا پس از ورود به کشور به معراج شهدای اهواز منتقل شدند. طبق اعلام سردار سید محمد باقرزاده، فرمانده کمیته جستجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح این شهدا به تک دشمن در سال 67 در منطقه زبیدات مربوط می‌شوند که از این تعداد 30 شهید مربوط به تک دشمن به تفکیک 20 شهید مربوط به ژاندارمری (ناجای فعلی) و 10 شهید مربوط به ارتش جمهوری اسلامی ایران می‌شود. در مقابل 46 جسد کشته شدگان رژیم بعث عراق تحویل داده شد. عملیات تفحص در سایر جزایر اروند که حدود 9 جزیره و مناطقی از جمله منطقه عمومی شلمچه حدفاصل شلمچه تا کوشک، جزایر مجنون شمالی و جنوبی، شرق دجله و زبیدات را شامل می‌شود همچنان ادامه دارد. علاوه بر آن در منطقه عمومی شرق بصره محدوده نهر کتیبان 23 شهید کاوش شده که به عملیات‌های خیبر و رمضان مربوط می‌شوند همچنین در غرب رودخانه اروند نیز 2 شهید کاوش شده که به عملیات کربلای 4 مربوط می‌شوند. ................... روحشان شاد. اکثر این شهدا ( بجز شهدای مربوط به عملیاتها ) مربوط به سربازان وظیفه و پرسنل کادر ژاندارمری است که پاسداری از مرزها به عهده آنها بوده . پس از پذیرش قطعنامه و خالی شدن ناگهانی و ناهماهنگ شده نیروهای داوطلب که با اطمینان از اینکه حمله ای انجام نخواهد پذیرفت ( جون عراق مدتها قبل از ما قطعنامه را پذیرفته بود ) ولی متاسفانه اینطور نبود !! و تعداد زیادی از دوستان خود من نیز به این سرنوشت دچار شدند. برای مثال یکی از سربازانی که در مرز نوسود و در پاسگاه ژاندارمری نودشه مستقر بود بعدها برایم تعریف میکرد پس از قبول قطعنامه توسط ایران تا چند روز سکوت سنگینی در منطقه حاکم بود و فقط گاها صدای تیراندازی پراکنده به گوش میرسید و حتی نیروهای دوطرف در مقابل چشم همدیگر آزادانه در مواضع خود تردد میکردند و یا با فاصله 200 متری همدیگر در رودخانه مرزی سیروان و دوآب آبتنی میکردند اما پس از چند روز که نیروهایی که در آنجا بطور موقت و یا ماموریتی حضور داشتند کم کم به مقرها و یا حتی شهرهای اعزام شده برگشتند یکشب ناگهان از سمت شرق سد دربندیخان و حلبچه و غرب شهر طویله عراق مواضع نیروهای ژاندارمری که در کوهای بسیار مرتفع نوسود و نودشه و دزآور مستقر بودند را ابتدا با منور روشن کرده سپس با تمام قدرتشان زیر آتش بسیار سنگین و بیسابقه قرار دادند ! و تا دو روز حتی یک دقیقه هم از شدت آتش کم نشد نیروها همگی با تمام وجود مقاومت میکردند ولی پس از تمام شدن مهمات دستور عقب نشینی آمد ولی عراقیها پس از فتح خطوط اول دست از پیشروی برداشتند چون این یک عملیات ایذایی و فریب بود چون حملات اصلی در مناطق جنوبی تر استان کرمانشاه تا ایلام و خوزستان انجام گرفت. عراقیها با سواستفاده از این غفلت یا شاید اطمینان ایرانیها دست به حملات وسع و گسترده ای زدند چون میخواستند با گرفتن اسیر و تصرف مناطقی مهم از خاک ایران در مذاکرات صلح دست بالاتری داشته باشد . و با کمک منافقین بسیاری از پایگاهها و پاسگاههای ویران و نیمه ویرانه را تصرف و تا توانستند اسیر گرفتند و پاسگاهها یا خاکریزهایی و کسانی را هم که مقاومت میکردند را به شدت با تانک و توپخانه در هم کوبید و حتی دیدیم که در عملیات مرصاد نیروهای هوایی و زمینی و توپخانه عراق با تمام توانشان مستقیما به منافقین کمک میکردند .اگر نیروها در مواضع خود باقی میماندند منافقین در خواب هم نمیدیدند که تا چند کیلومتری کرمانشاه پیشروی کنند و تنها نیرویی که جلویشان را تا آنجا گرفت نیروهای ژاندارمری بود و هنگامی که به نزدیکی کرمانشاه رسید نیروهای تحت امر شهید صیاد شیرازی و بخصوص هوانیروز به آنها نشان داد که این بیشه هنوز شیر دارد.و مردم عادی نیز دسته دسته به منطقه شتافتند تا باقیمانده این خائنین را که در کوهها و مزارع و روستاها پراکنده بودند پاکسازی کنند.آنانی را که هفت سال از آن هشت سال را ستون پنجم عراق و یا با نفوذ به داخل نیروهای ایرانی دستشان به خون مردم آعشته بود ادب کنند. و اگر به فیلمهای عملیات مرصاد دقت کنید تماما متعلق به پس از تار و مار شدن توسط هوانیروز هست که نیروهای بسیج در نعقیب و پاکسازی مناطق از وجودشان است. و هیچ فیلمی از خود عملیاتی که ارتش و هوانیروز در حال هدف قرار دادن تک تک تانکها و زره پوشان در تنگه چهار زبر هستند وجود ندارد و تمامی فیلمهای مستند که در باره این عملیات گرفته شده مربوط به پس از شکست و هنگام فرارشان به سمت عراق و پاکسازی روستاها توسط نیروهای بسیجی و مردم است ! روح تمام مدافعین کشور شاد.
  8. با سبام و تشکر. تغریبا قانع نشدیم. اولا به سوالات کامل جواب ندادید یا اصلا اشتباه جواب دادید برای مثال منظور زندگی در طبیعت کاملا وحشی و بدور از تمدن و برق و تلفن بود نه زندگی در آپارتمان خالی بلکه در یک چادر و با کمترین امکانات در میان یک جنگل بارانی یا کوهستانی سرد و یا دشت خشک و گرم درون آن چادر کوچک هیچ گونه وسیله ارتباطی و برق نباشد و شما برای گرک نگه داشتن خود مجبور به جمع کردن هیزم و برای ,ذا ماهیگیری و شکار و برای آب هم مجبور به جوشاندن آن شوید و موارد مشابه و همینطور که گفتم تنها . سوال آخرهم اشتباه از من بود و لطفا به همه موارد کامل جواب دهید. اگر درست فهمیده باشم شما صحبت از طرحی بکر کردید که برای مثال اگر در سوئد بودید میتوانست طرحی بسیار موفق باشد. که این ایده خود شخص شماست. از همه دوستان بخاطر این مطالب که ربطی به این بخش ندارد عذر خواهی میکنم ولی حیف است که ایشان را راهنمایی نکنم. شما در ایران میتوانید حداقل آنرا به ثبت برسانید و برای راهنمایی به شما بگویم موسسه حمایت از نخبگان جوان به خوبی از طرحهایی جدید جوانان و یا اشخاصی با سنین بالاتر حمایت میکند و این موسسه به بسیاری از افراد که طرح یا اختراع یا کشفیات خوبی دارند کمکهای موثر کرده و بخوبی از شما حمایت خواهد کرد تا بحدی که برای شما سرمایه گذار پیدا کند و یا به نهادهایی که به آن طرح یا مشابه فعالیت میکنند معرفی میکنند تا به سرانجام برسد و فرصتی برای اشتغالزایی و کسب درآمد ایجاد میکند و حتی برای طرحتان خریدار پیدا میکند .من خود به شخصه عضو این نهاد هستم و تاکنون این نهاد را به چندین نفر را که ایده و طرحی داشتند ولی حامی و پشتیبانی کننده درستی نداشتند معرفی کردم که انصافا همه آنها مورد پشتیبانی قرار گرفتند و در دو مورد هم میدانم که با اکمیل طرح امروز از این راه از زندگی و معاش بسیار خوبی برخوردارند. به آنجا بروید یا در سایت آنها خودتان را در بخش مربوطه معرفی کنید خودشان باشما تماس میگیرند. یا ابتدا شما تماس تلفنی کرقته و تقاضای وقت برای صحبت حضوری با مدیران بخش مربوط کنید و سپس در روزی که به شما گفتند دو عکس و شناسنامه و کارت ملی و آخرین مدرک نحصیلی ( پس از گفتگوی ابتدایی و معرفی طرح خود حتما تقاضای عضویت کنید ) طرح خود را بصورت مقاله یا فرموا و یا هرچه که هست حتی میتوانید بصورت شفاها و از نزدیک هر چه که در ذهن دارید با آنان در میان بگذراید و آنها با دادن یک بخشی کاملا مستقل در سایتی بخصوص فرصت بسیار خوبی برای شما فراهم میکنند حتی سرمایه گذاران داخلی و یا شرکتهای خارجی با طرح و ایده شما آشنا شوند و باقی ماجرا. و تا به سرانجام رسیدن طرح شما را حمایت و به نهاذهای مربوط معرفی میکنند و اگر هم خواستید برای این ایده یا طرح یا هرچه که هست خریدار پیدا میکنند. از این فرصت استفاده کنید قطعا ضرر نمیکنید. در ضمن چکیده ای از ایده خود در انجمن خودمان هم قرار دهید تا ما هم بدانیم چیست.
  9. با سلام و عرض ارادت. هر کسی که روی صندلی بنشیند فرقی ندارد چون من این سوالات را از همه خواهم پرسید .از همه دوستان خواهش میکنم بدون هیچ عجله و در کمال صداقت و بدن هیچ تعارفی پاسخ دهند. در ابتدا حداکثر طول عمر را برایتان آرزو میکنم ولی دوست دارم نظر خودتان را هم در باره بدانم. خودتان چطور ؟ دوست دارید تا چه سنی سالم و روی پای خود باشید ؟ و سپس بدون زحمت دادن به اطرافیان با این دنیای نه چندان خواستنی وداع کنید ؟ آیا حاظ هستید تا 120 سالگی زندگی کنید ولی به شرط اینکه بیست سال آخر را روی ویلچر بنشینید ؟ آیا رازی دارید که نمیخواهید تحت هیچ شرایطی هیچ کسی از آن آگاه شود ؟ اگر داری چند راز ؟ آیا رازی دارید که دلتان بخواهد با کسی در میان بگذارید که دهانش قفل و بست خوبی داشته باشد تا که آن راز را با خود به آن دنیا نبرید ؟ بدون هیچ تبعیض تمام ما انسانها در زندگی دست به کارهایی اشتباه زده ایم ( چه عمدا و چه سهوا و اتفاقی ) که از نتیجه آن بی اطلاع بودیم و تجربه ثابت کرده که همه انسانها هر چه سنشان بالاتر میرود میدانند که در این میان یک تصمیم یا یک حرکت یا...یکی از اشتباهاتشان تا به امروز بسیار بدتر و اشتباهی بزرگ بوده که غیر قابل جبران بوده است وفقط میشود نزد خود ابراز پشیمانی کرد .آیا شما هم آن اشتباه بزرگ را انجام داده اید ؟ ( توضیح اینکه این اشتباه میتوتند در ارتباط با هر چیزی باشد که ضرر آن میتواند مادی یا معنوی باشد ). میتوانیم بدانیم آن کار یا تصمیم اشتباه چه بود ؟! دوست دارید برای یک مدت (حداقل یک هفته ) به شرط اینکه در نبود شما مشکلی برای شما یا اطرافیانتان بوجود نیاید. در میان جنگل یا کوهستان یا یک دشت چادر زده و با امکاناتی محدود و بدون دسترسی به برق و تلفن و هیچ انسانی و تمدن کاملا به تنهایی زندگی کنید؟ اگر آری فکر میکنید حداکثر چند روز میتوانید زندگی بدین شکل را ادامه دهید ؟ اگر نه چرا ؟ اگر امکان خیلی پولدار شدن در خارج از کشور برایتان فراهم شود و در مقابل در کشور خودتان پولدار باشید کدام یک را انتخاب میکنید ؟ پس از ایران ترجیح میدهید در چه کشور دیگر زندگی کنید ؟ ( فقط یک کشور ). قدیمیترین چیزی که بیاد دارید چیست و مربوط به حدود چند سالگی شما هست ؟ با توجه به وضعیت فعلی میلیاردر شدن بدون کمک دیگران برای استارت اولیه کمی مشکل است . اگر این امکان برای شما فراهم شود دوست دارید این کار در چه زمینه برایتان مهیا شود ؟ ( منظورم فقط یک کمک برای شروع یک شغل بسیار ایده آل و پردرآمد ) است. آخرین باری که حقیقتا و از ته دل خندیدید را بیاد دارید ؟ چند مدت قبل بود ؟ در مورد گریه کردن از ته دل نمیپرسم چون میدانم پاسخ اکثریت ما تغریبا مشابه است ولی با کمی عقب و جلو. نظرتان را در ارتباط با چهار چیز را خلاصه کنید. 1-) زن 2)- پول 3)- سیگار 4)- آرامش 5)- گربه با تشکر. مجددا خواهش میکنم برای پاسخ گویی هیچ عجله نکنید و سر فرصت و صادقانه پاسخ بگوِیید چون امکان اصلاح وجود ندارد.
  10. اواین یگانی که وارد خاک عراق شد لشگر 84 لرستان بود. بخش دوم . ... از فرماندهان جنگ با چه کسانی آشنایی داشتید؟ با تعدادی از فرماندهان جنگ توفیق همکاری داشتم؛ البته در اوایل جنگ من و تعدادی از افسران ارتشی مسئول آموزش نظامی فرماندهان سپاه بودیم. در همان ماه‌های اولیه فرماندهی مرحوم صیاد شیرازی در ارتش، به دستور ایشان فرمانده تیپ مستقل 84 خرم‌آباد شدم. البته جا دارد یادی بکنم از دوست و برادر عزیزم زنده‌یاد سرهنگ "حسن‌رضا کلانتری" (1375-1316) که از افسران لایق و با دانش نظامی بالا و با جسارت و شجاع ارتش بود. من معاونت عملیاتی تیپ مستقل 84 را در زمان فرماندهی ایشان عهدار بودم. در کنار وي به تیپ سر و سامان دادیم. بعد‌ها در حین عملیات‌ بارها و بارها افتخار همکاری و همراهی با ایشان و تعدادی از چهره‌های شاخص سپاه چون سردار قاسم سلیمانی و سردار محسن رضایی را داشتم اما آشنایی من با شهید خرازی فرمانده تیپ 14 امام حسین در عملیات فتح‌المبین بود که به طور مستقل در کنار تیپ مستقل 84 شرکت داشتیم. بعد‌ها با توجه به آن که منطقه خوزستان را کامل می‌شناختم، به درخواست شهید خرازی که واقعاً یک جوان اعجوبه بود به ستاد عملیاتی رفتم و در خیلی از مسائل و طرح‌های جنگی با ایشان همکاری داشتم. بسیار با هم صمیمی شدیم. در چه عملیات‌هايی شرکت داشتید؟ در عملیات فتح‌المبین فروردین 1361 به عنوان فرمانده تیپ مستقل 84 (لشگر عملیاتی خرم‌آباد) باز پس‌گیری مناطق دشت عباس، علی گره زرد، تینه، پل رودخانه چنجاب، ارتفاعات عین‌خوش و تصرف پادگان عین‌خوش، تپه‌های کمرسرخ، تیشه‌کن، تپه‌های 202 و مواضع توپخانه دشمن، تصرف جاده ارتباطی استان‌های خوزستان و ایلام در این عملیات خیره کننده و پیروزمندانه و نیز در غرب دزفول از عین‌خوش تا میش‌داغ حدود یک‌صد کیلومتر یعنی از پل کرخه تا عمق حدود 80 کیلومتری خاک میهن از وجود ارتش بعث عراق آزاد شد. در این عملیات 12 قبضه توپ، 130 ميلي‌متري کششی، 6 قبضه توپ 122 م- م، ده‌ها تانک و نفربر و بیش از هزاران سلاح سبک و سنگین توسط تیپ مستقل 84 به غنیمت گرفته شد و حدود 2500 نفر از نیروهای عراقی اسیر یورش دلاور‌مردان لشگر عملیاتی 84 خرم‌آباد شدند. صدام گفته بود که اگر ایرانیان بتوانند سایت‌های 4و5 واقع در عین‌خوش را آزاد نمایند کلید شهر بصره را تسلیم آنان خواهد کرد، بنابراین کلید فتح‌المبین در عین‌خوش بود که به دست دلیر‌مردان تیپ مستقل 84 خرم‌آباد فتح شد. مأموریت‌های عملیات فتح‌المبین به عهده گردان 139 به فرماندهی سرگرد لایق و بسیار شجاع [سروان] شهید "شاه‌مراد نقدی"‌ (1361-1329) محول گردید که منجر به تصرف قرارگاه لشگر و توپخانه دشمن در ارتفاعات 202 در غرب دشت عباس شد و این پیروزی مهم و ارزشمند را نصیب تیپ مستقل 84 خرم‌آباد نمودند. در چند عملیات دیگر هم شرکت داشتیم ولی در عملیات محرم که آبان‌ماه سال 1361 بود علی‌رغم انتظارم شهید خرازی نزد من آمد و به من گفت در این عملیات جدا‌گانه کار می‌کنیم. ظاهراً شهید خرازی به خاطر برخی گوشه و کنایه‌های دور اطرفیان که گفته بودند آقای خرازی وابسته به کمک سرهنگ بیرانوند است چنین تصمیمی گرفته بود، ولی در هر حال آقای خرازی پیشانی مرا بوسید و خداحافظی کرد. به ما ابلاغ شد که باید تمامی مناطق اشغال شده تا خط رأس مرز یعنی از حمرین در منطقه موسیان و عین‌خوش تا دهلران بود را باز پس بگیرم. طراحی عملیات از چهار محور بود: واحد تیپ مستقل 84 خرم‌آباد که ما بودیم، آقای خرازی که از ما جدا شده بود و یک محور به ایشان واگذار شده بود، محورهای بعدی به یک تیپ از لشکر 21 و تیپ 58 قزوین و نیروهای سپاه و بسیج واگذار شد. ساعات اولیه عملیات ما تقریباً چند گردان‌مان از رودخانه دویرج عبور کردند؛ البته با شدت گرفتن بارندگی رودخانه گل‌آلود شد و پل روی رودخانه در حال فرو ریختن بود. توسط موتور‌ سواری قبل از ویرانی پل از آن گذشتم و دستور دادم تا قبل از آمدن واحد مهندسی هیچ اقدامی برای عبور از رودخانه نکنید چون معلوم نبود که آیا افراد می‌توانند با این وضعیت از رودخانه عبور کنند یا نه! اما ظاهراً نیروهای شهید خرازی در سیل گرفتار شده بودند که حدود 600 نفر از آنان را آب برد و شهید شدند. وضعیت بسیار بغرنجی بود. از یک طرف سنگر‌های عراقی روبه‌روی ما بود و در پشت سر هم ارتباط‌مان با عقبه لشکر قطع شده بود. خلاصه صبح بعد مهندسی لشگر 21 تهران و مهندسی لشکر 92 اهواز خودشان را به ما رساندند و 3 پل مختلف بر روی رودخانه زدند و پس از احداث این چند پل توانستیم بدون تلفات حمله را آغاز کنیم. در تاریکی شب وضعیت چنان هیجانی بود که رزمندگان اسلام هر تانک عراقی را می‌دیدند با آرپی‌جی منهدمش می‌کردند. بعد از این که مواضع و سنگر‌های عراقی را تسخیر کردیم و تقریباً به خطوط مرزی رسیدیم از نظر طراحان عملیات ما به هدف رسیده بودیم. وقتی با دوربین سربازان عراقی را مشاهده کردم دیدم وضعیت بسیار آشفته‌ای داشتند و مشغول فرار بودند. امروز اعتراف می‌کنم و می‌گویم انگیزه بعدی که باعث شد به حمله ادامه بدهیم‌، رقابت دوستانه‌ای بود که با شهید خرازی داشتم. بنابرین بی‌سیم زدم به گردان‌ها که همه رو روی خط مرز موضع بگیرید. گردان‌ها قبراق و سر‌حال همگی موضع گرفتند؛ بعد فرمان حمله مجدد را صادر کردم. اگر اشتباه نکنم و حافظه‌ام یاری دهد به نظرم تیپ مستقل 84 اولین نیروی نظامی ایران بود که برای اولین بار در تاریخ نبرد ایران و عراق توانست وارد خاک عراق شود. وقتی به تاسیسات و چاه‌های نفتی رسیدم دیدیم که خبری از ارتش عراق نبود در داخل تاسیسات دو اسیر عراقی گرفتیم. وقتی آن دو اسیر را نزد من آوردند بدون این که آن‌ها را بازرسی کنم سوار پشت جیپ خودم کردم و خلاصه چند ساعتی در حالی که مشغول سرکشی و سازماندهی واحدها بودم. پیروزی یک حس و شعف عجیبی در انسان ایجاد می‌کند. از شوق پیروزی در تمام این مدت متوجه اسرای که پشت سرم نشسته بودند نشدم! وقتی می‌خواستم به قرارگاه بازگردم ستوان هم‌استاني ما وقتي مرا ديد با زبان لری به من گفت: بیرانوند کجا می‌خوای بری؟ گفتم عصر خسته‌ام می‌خواهم بروم به قرارگاه؛ گفت: این عراقي‌ها پشت سرت چکار می‌کنند؟! وقتی برگشتم و پشت سرم را نگاه کردم دیدم دو درجه‌دار گردن‌کلفت عراقی پشت سر من در حالی که گریه می‌کردند نشسته بودند و گویا خودشان اسلحه‌های‌شان را یواشکی از ماشین پرت کرده بودند و فقط یک کارد سنگری همراه یک از آن دو اسیر بود! ظاهراً فراموش کرده بود آن را هم پرت كند! وقتی اسرا را به قرارگاه بردم آنان را به صیاد شیرازی دادم و به ایشان عرض کردم: جناب سرهنگ این دو اسیر سه ساعت داخل ماشین با من در حالی که یکی از آن‌ها کارد سنگری هم همراش بود می‌توانستند به راحتی مرا به قتل برساند ولی جسارت و شهامت این کار را نداشتند. خلاصه این که هر دو به ترس و بی‌عرضگی آن‌ها خندیدم! اصولاً یک فرمانده چگونه شخصیتی باید داشته باشد؟ من قبل از انقلاب فرماندهان ارشد نظامی متعددی را ملاقات کرده‌ام اما فرماندهان بعد از انقلاب خیلی متفاوت بودند. طبق اصول نظامی فرماندهان درقرارگاه عملیاتی که حدوداً 21 کیلومتر دورتر از خط مقدم ساخته می‌شود باید مستقر شود ولی یادم هست یک بار که با شهید خرازی کار داشتم وقتی داخل گردان‌هایش دنبالش می‌گشتم او را خط مقدم لب سنگر در حالی که تفنگی در دست داشت دیدم! اصولاً برخی از فرماندهان سپاه چنین روحیاتی داشتند که فرمانده همیشه کنار نیروهایش باید باشد. این رفتار شهید خرازی برایم درس مهمی بود. در عملیات فتح‌المبین ساعت حدود 2:30 بعد از نیم شب بود که توسط رئیس ستاد لشگر عملیاتی سرهنگ حیدری خبر محاصره گردان 182 به من داده شد، بلافاصله ایشان را احضار کرده و گفتم که فعلاً هیچ گونه خبری را به فرمانده‌هان قرارگاه ارسال نکنید تا خودم بروم در محل اوضاع را بررسی کنم. با جیپ دشمن خود را به گردان رساندم، خدا می‌داند چه تعداد گلوله از دور و بر ما رد شد‌. با فرمانده گردان صحبت کردم و اوضاع را بررسی کردیم ضمن تشویق آن‌ها به آرامش و دادن روحیه سلحشوری و مقاومت، خودم و فرمانده گردان مستقیماً هدایت گردان را عهدار شدیم که با از خودگذشتگی و شهادت تعدادی از پرسنل حلقه محاصره شکسته شد و موفق شدیم موقعیت گردان را تحکیم کنیم. در این بین یک سرباز وظیفه را دیدم که از ناحیه سر مجروح و پوست کله‌اش پاره شده بود و خون زیادی از سرش ریخت. بالای سرش رفتم و احوالش را پرسیدم و به او گفتم پسرم نگران نباش به امید خدا هیچ اتفاق بدی برایت نمی‌افتد، الان از محاصری در می‌آییم و به مرخصی می‌فرستمت. بعد از آن که گردان از محاصره خارج شد‌. روز بعد در قرار‌گاه بودم(تیمسار بیرانوند در حالی که اشک در چشمانش جمع شده بود با صدای لرزان این بخش ماجرا رو تعریف می‌کرد) که یک سرباز با سر باندپیچی شده، سینی چای را جلوی من گذاشت. وقتی سرم را بلند کردم دیدم همان سرباز دیشبی بود. خیلی جا خوردم گفتم پسرم چرا به مرخصی نرفتی؟ چرا به پشت جبهه اعزام نشدی؟ سرباز خیلی آرام گفت‌: وقتی کسی پدرش در جبهه است و می‌جنگد چطور پسر او را رها کند؟ سرباز را در آغوش گرفتم، و پیشانی‌اش را بوسیدم و گریه کردم. به نظرم جنگ پدیده‌ای است که یک روی آن زشتی و خشونت و وحشیگری است و روی دیگرش درس انسانیت. گاهی وقت‌ها یک فرمانده از سربازش درس شرف و معرفت را مشق می‌کند. در تمام زندگی‌ام انسانی به مؤمنی و به این متانت و ادب مثل سپهبد شهید صیادشیرازی ندیدم. انسان عجیبی بود. هیچ فرمانده‌ای مثل ایشان نبود. از نظر اخلاق نمونه بود. هیچ وقت ایشان را عصبانی ندیدم. شخصیتش برای من الگو بود. اصولاً وقتی فرمانده هستی نیروهایت درست مثل فرزندانت هستند و حس پدری عجیبی نسبت به تمامی آنان داری‌. یک بار یکی از درجه‌داران داد و فریادکنان نزد من آمد و به سمتم یک بطری پرتاب کرد. وقتی افسران اورا گرفتند گفتم برایش لیوانی آب آوردند. وقتی کمی آرام شد به او گفتم مشکل شما چیست؟ گفت چند بار است درخواست انتقالی به ستاد (خرم‌آباد) را داده‌ام ولی با درخواست من موافقت نکرده‌اید. به او گفتم چرا می‌خواهی انتقالی بگیری؟ و او ماجرا را تعریف کرد. ماجرای درجه‌دار از این قرار بود: زمان مجروحیت و بستری در بیمارستانی در تهران با وجود متاهل بودن دلبسته‌ی خانم پرستاری که کار مداوای او را به عهده داشت، شده بود و با ایشان ازدواج کرده بود. تقریباً یک سال بعد در یک فاصله زمانی از هر دو همسر خرم‌آبادی و تهرانی صاحب دو پسر شده بود ولی وقتی هر دو خانم متوجه ماجرای دو همسری او شده بودند هر دو فرزند را نزد مادر سال خورده و بیمار درجه‌دار گذاشته بودند و او را ترک کرده بودند. این وضعیت کودکان و و مادر ناتوان او را تا مرز جنون برده بود. بعد از اطلاع از این ماجرا به او 15 روز مرخصی دادم و وقتی به خرم‌آباد آمدم آدرس منزل پدری همسر اولش را گرفتم و یک شب به منزل ایشان رفتم و در‌خواست بازگشت به خانه شوهرش را کردم‌، همسر تهرانی به هیچ وجه حاضر به ادامه زندگی مشترک را نشد، نهایتاً با صحبت‌هایی که انجام گرفت زن اول راضی به بازگشت و قبول فرزند خانم تهرانی شد و قائله این‌گونه ختم به خیر شد. عجیب‌ترین خاطره شما از دوران جنگ چيست؟ خاطرات عجیب از دوران جنگ کم و بیش وجود دارد و از این بین داستان زندگی یکی از درجه‌داران مجروح تیپ بسیار شنیدنی است. ظاهراً در عملیات محرم و یورش نیروهای ایران به مواضع عراق و عبور از رودخانه و شکستن خطوط تدافعی دشمن و تعقیب نیروهای در حال فرار عراقی تعدادی از رزمندگان در هنگام تسخیر سنگرها شهید یا مجروح شده بودند. در این بین در نزدیکی سنگرهای عراقی یکی از درجه‌داران یگان ما به هر دو پایش حدود 11 گلوله اصابت کرده بود در نزدیکی او نیز یکی از نیروهای بسیجی بر اثر انفجار خمپاره به شدت سر و صورتش آسیب دیده بود به طوری که بینایی‌اش را از دست داده بود. درجه‌دار مجروح با راهنمایی و هدایت بسیجی مجروح نابینا می‌تواند به کنسروهای داخل سنگر عراقی دست یابد. خلاصه یک هفته‌ای به همین صورت توانسته بودند هر دو زنده بمانند اما از بد حادثه برادر بسیجی فوت کرده و شهید شده بود. درجه‌دار مجروح سه چهار روز با خوردن یک نوع گیاه در منطقه که ساقه شیرینی دارد بر گرسنگی‌اش فائق آمده بود اما ترس از نجات نیافتن او را وا داشته بود که خود را با دو پتو و چوبی که خود یا با کمک برادر بسیجی پا‌هایش را با آن بسته بود سینه‌خیزکنان به آن سوی آب رود‌خانه که حالا دیگر سطح آن فروکش کرده بود برساند، نهایتاً شانس با وی یار شده بود وقتی که امدادگران 9 روز پس از شروع عملیات، شهدا را تخلیه می‌کردند در مقابل پاسگاه ربوط درجه‌دار گردان را زنده می‌یابند؛ در حالی که بیش از 5 گلوله به هر پایش اصابت کرده بود. با وجود مجروحیت، از چنگال سیل نجات یافته و خود را به ساحل شرقی رودخانه رسانده بود. به علت جراحت شدید و گذشت زمان، زخم‌های پایش را کرم فرا گرفته بود. پس از اعزام به اهواز و از آن‌جا به تهران و سپس آلمان اعزام می‌شود که خوشبختانه نجات یافت و دو سال بعد به یگان برگشت و در آجودانی لشگر انجام وظیفه نمود. این صحنه‌ها اوج توان و اراده انسانی‌اند. بعدها وقتی به ایران برگشت دستور دادم از ردیف آزاد بودجه‌ای که نزد لشکر بود مبلغ هنگفتی به ایشان پاداش داده شود. رابطه شما با شهید سپهبد صیاد شیرازی بعد از جنگ چگونه بود؟ قبل از هر چیز در مورد وجوه شخصیتی زنده‌یاد صیاد شیرازی باید بگویم اعتقادعجیبی به امام و انقلاب داشت. رفتارش با فرماندهان طوری بود بنده که 15 سال از ایشان بزرگ‌تر بودم دستوراتش را با قلبم انجام می‌دادم و البته خواست خدا همیشه نزد ایشان روسفید بودم. ما بعد از جنگ و در دوران سازندگی ارتباط صمیمی داشتیم. با این که بازنشسته شده بودم ولی باز به درخواست شهيد صیاد شیرازی دوباره حدود 7 سال دیگر به عنوان بازرس و ناظر پروژه‌‌های راه‌سازی و سدسازی انجام وظیفه نمودم. این همکاری تا زمان شهادت ایشان ادامه داشت. امروز اگر یک فرمانده عراقی که در زمان جنگ در رودر‌روی شما قرار گرفته را ببینید چه چیزی به او خواهید گفت؟ اول باید تذکر دهم که جنگ در ذات خود زشت‌ترین رفتار انسانی است. امروز اگر یکی از فرماندهان عراقی را که در زمان جنگ در مقابل هم قرار گرفته بودیم، را ببینم به او می‌گویم آرزو می‌کردم ای کاش به جای این که رو در‌روی هم قرار می‌گرفتیم به عنوان دو انسان در کنار هم و برای برقراری صلح و امنیت کشورهای‌مان تلاش و کوشش می‌کردیم. البته این را هم باید اشاره کنم که ما در یک جنگی تحمیلی قرار گرفتیم که حاصل ماجراجویی صدام لعنتی بود. ان‌شاء‌الله ديگر هیچ وقت این سرزمین دچار مصیبت جنگ نشود. تیمسار امروز روزگار را چگونه می‌گذرانید و توضیح مختصری از وضعیت امروزتان بفرمایید. از سال 1383 که همسرم را از دست دادم در یک مجموعه مسکونی نزد دختر عزیزم زندگی می‌کنم. مابقی فرزندانم هم هر کدام مشغول زندگی خود هستند، اما برادران و برادرزاده و فرزندانم خوشبختانه مرا تنها نمی‌گذارند و به من لطف و محبت دارند، خود را با مطالعه و بعضی مواقع رفتن به محل زادگاهم (چغلوندي) و کشاورزی مشغول می‌کنم که بیش‌تر برای سرگرمی است نه نیاز مالی و کسب درآمد آن. در پایان اگر سخنی دارید به عنوان حسن ختام بفرمایید. در پایان باید عرض کنم که تمامی موفقیت‌ها و پیروزی‌ها در جنگ 8 ساله حاصل زحمات و از خودگذشتگی‌های کلیه‌ی پرسنل ارتش و سپاه و بسیج و سایر نیروهای مردمی و در یک کلام اراده ملت بزرگ ایران جهت آزادی خاک میهن بوده است. افتخار دارم به عنوان یک سرباز در خدمت ملتم بوده‌ام و یاد و خاطره‌ی همه همرزمان شهید وجانبازم را در طول دوران جنگ، گرامی می‌دارم و آرزوی صلح و آرامش و امنیت همیشگی را برای ملت ایران و کل ملل منطقه و جهان دارم. جا دارد یادی از رشادت‌های شهید سروان شهيد شاهمراد نقدی فرمانده جوان بسیار دلاور و لایق و با جسارت گردان 139 لشگر عملیاتی 84 خرم‌آباد كنم که همیشه جلوتر از پرسنل تحت فرماندهی خود حرکت می‌کرد و یادی از زنده‌یاد سرهنگ حسن‌رضا کلانتری فرمانده تیپ مستقل 84 خرم‌آباد که فرمانده‌ای برخوردار از دانش، لیاقت و جسارت بود. روح‌شان شاد و قرین رحمت الهی باشد. * اين مصاحبه در شماره یک فصل‌نامه ايوار صفحات 24 تا 33 منتشر شده است. * با تشكر از آقايان "بهروز بیرانوند" برادر‌زاده سرهنگ اسكندر بیرانوند و "محمد قاسمی" که هماهنگی لازم جهت اين گفت‌وگو را انجام دادند.
  11. اولین یگانی که وارد خاک عراق شد لشگر 84 لرستان بود عنوان فرمانده‌ی نظامی در جنگ، چهره‌ی یک انسان سهمگین را در ذهنمان مجسم می‌کند، اما با خاطرات تیمسار "اسكندر بیرانوند" وقایع جنگ و اتفاقات و رویدادهای آن دوران، به خصوص رابطه‌ی وي با نيروها و تصمیمات و عکس‌العمل‌های این فرمانده‌ی توانمند، ضمن تلطیف آن پیش‌ذهنیت‌، ما را با زوایای تازه و ملموس‌تری از وقایع جنگ آشنا می‌کند که می‌تواند گنجینه‌ی ارزشمندی برای هنرمندان و محققان عرصه‌ی هنر‌های دفاع مقدس باشد. تیمسار بيرانوند دهه 60 با درجه سرتیپ دومي از ارتش جمهوري اسلامي ايران بازنشست شد. وي فرمانده پیروزمند نبرد مهران در سال 1363 و از فرماندهان ارشد عملیات فتح‌المبین و عملیات محرم بوده است. وقتی برای اولین بار ایشان را در دفتر نشریه ملاقات نمودیم حس عجیبی به ما دست داد. گویی بخشی از تاریخ پا به دفتر نشریه گذاشت. با وجودی که برف پیری بر سیمای او نشسته بود، عظمت قامتش شکوه گذشته را به یاد می‌آورد. با همان نظم انضباط و دیسپلین نظامی که در چهره و رخسارش نمایان بود به ما گوشزد می‌کرد که با یک ارتشی تمام عیار طرف هستیم. وقتی از یارانش صحبتی به میان می‌آمد و خاطره‌ای را بیان می‌کرد، صدایش لرزان و چشمانش پر از اشک می‌شد که این امر ما را ناگریز می‌کرد جریان مصاحبه را براي لحظاتي قطع کنیم. به هر حال این توفیقی که نصیب ما شد تا با نا گفته‌ها و وجوه ناپیدایی از جنگ توسط یکی از طراحان و تصمیم گیرندگان برخی نبرد‌ها و رزمگاه‌های 8 سال دفاع مقدس آشنا شویم‌. تیمسار ضمن تشکر به خاطر وقتی که برای مصاحبه به ما دادید، از سوابق خانوادگی و تحصیلی و چگونگی ورودتان به ارتش توضیحاتی ارائه دهید. سال 1316 در روستای سراب الیاس بخش چغلوند (بیران‌شهر کنونی) متولد شدم. پدرم مرحوم قنبر(حاج قمر) پیرداده و مادرم مرحوم تاج‌دولت اعظمی، تنها موضوع آزار دهنده‌ی دوران کودکی ام از دست دادن مادر بود که از وجودش محروم شدم. دوران تحصيلي ابتدایی را در دبستان سعادت خرم‌آباد گذراندم پس از پایان مقطع راهنمایی (سيكل اول متوسطه) روزی همراه مرحوم پدر نزد سرهنگ "خواجوی" که از صاحب منصبان لشكر پنجم ارتش در خرم‌آباد بود رفتم. دقیقاً به خاطر ندارم برای چه موضوعی آن‌جا رفتیم، سرهنگ خواجوی با توجه به ساختار فیزیکی مناسب من به مرحوم پدرم پیشنهاد رفتنم را به دانش‌سرای نظام داد که پدر پذیرفت و من پس از اتمام دوره دبیرستان نظام و گرفتن دیپلم ریاضی با گذراندن یک دوره یک ساله در کرمانشاه و یک سال دوره در تهران نهایتاً با درجه ستوان سومی پای به عرصه نظامی‌گری گذاشتم. بعد از آن به لشگر 92 زرهی خوزستان و در تیپ 2 زرهی دزفول مشغول خدمت شدم. اولین رویارویي شما با ارتش عراق چگونه بود؟ بفرمایید که چگونه از یک افسر معمولی به یکي از قهرمانان ملی تبدیل شدید؟ روابط ایران و عراق در دهه‌ی 1340 سخت تیره بود و پس از لغو یک طرفه‌ی عهدنامه‌ی مرزی 1316 از سوی ایران در فروردین 1348، نزدیک بود به جنگ بیانجامد، دولت عراق که خود را آماده‌ی رویارویی با نیرو‌های مسلح ایران نمی‌دید، کوتاه آمد و از آن پس کشتی‌های که با بندرهای ایران در شط‌العرب مراوده داشتند به وسیله‌ی کشتی‌های راهنمای ایرانی هدایت می‌شدند. تا آن هنگام به استثنای آب‌های رو به روی خرمشهر و آبادان، همه‌ی آب شط‌العرب تا کنار خاک ایران از آن عراق بود که این گفته‌ی طنزآمیز هویدا صادق بود: "‌اگر یک ایرانی در تابستان گرم خوزستان می‌خواست پاهایش را در آب‌های شط خنک کند نیازمند گذرنامه و ویزای عراق بود".(‌برگرفته از کتاب خاطرات اسدالله علم وزیر دربار پهلوی) در آن سال‌ها اوضاع مرز‌های ما با عراق متشنج بود. درگیری‌های جسته و گریخته صورت می‌گرفت که عموماً از سوی ایران نادیده گرفته می‌شد البته وخامت اوضاع در سال‌هاي 1351 و 1352 به اوج خود رسید. آشنایی ما با عراقی‌ها در سال 1352 اتفاق افتاد. ماجرا از آن‌جا شروع شد که فرماندار وقت مهران یا دهلران، گویا برای شکار آهو به مناطق مرزی می‌رود که ماشین فرماندار حین تعقیب آهو و بدون توجه به حدود مرزی چند کیلومتری وارد مرز عراق می‌شود. البته این ادعای مسئولان عراقی بود. خلاصه صیاد خود صید شد و نیروهای مرز‌بانی عراق فرماندار را بازداشت کرده و با خود به یکی از پاسگاه‌های مزری می‌برند. موضوع سریعاً به مسئولان استان گزارش و تصمیم بر آن می‌شود یگانی از ارتش برای آزادی فرماندار وارد عمل شود. از جانب فرمانده وقت لشگر 92 زرهی اهواز به گروهان یک از گردان 5 از تیپ 2 زرهی دزفول (که در آن زمان من با درجه سروانی فرمانده آن بودم) مأموریت داده شد که با محاصره پاسگاه‌های ربوط عراق سریعاً نسبت به آزاد نمودن فرماندار مزبور اقدام نمایم. لذا مشخصاً به همراه 3 دسته از گروهان مسلح به توپ 106 برق‌آسا پاسگاه عراقی را محاصره نمودیم. نیروهای عراقی با برافراشتن پرچم سفید مذاکره را خواستار شدند. یادم هست که به مترجم عرب همراه گفتم به فرمانده عراقی بگو اگر مسئول بازداشت شده را آزاد نکنی با همین توپ‌ها تا دیواری از پاسگاه‌تان سرپا هست دستور آتش را متوقف نمی‌کنیم، فرمانده عراقی مرد خوبی به نظر می‌رسید با آرامش به من گفت ما قصد جنگ نداریم. اجازه بدهید از مقامات بالا کسب اجازه کنم‌. نهایتاً بلافاصله فرماندار به اسارت گرفته شده را تحویل ما دادند. فرمانده لشگر پس از بازدید منطقه در برخوردی که با هم داشتیم از این موضوع خوشحال بود و احساس غرور می‌کرد. این ماجرا باعث ارتباط من با ماجرای بزرگ دیگری شد. چند وقت پس از آن ماجرا، ارتش عراق در یک یورش سهمگین چند تپه در منطقه مهران را به تصرف درآورده بود (حفاظت آن به گروهانی از لشگر 81 کرمانشاه واگذار شده بود) هنگامی که نیروهای عراقی تپه‌های مهران را به تصرف خود درآورده بودند از سوی فرمانده لشگر 92 مأموریت باز پس‌گیری تپه‌های مذکور به تیپ 2 زرهی محول شد. فرمانده تیپ گروهانی را به فرماندهی سروان ترابی مأمور انجام این امر کرد. سرلشگر جعفریان فرمانده وقت لشگر 92 با فرمانده تیپ دزفول تماس می‌گیرد و از وی می‌پرسد که فرمانده گروهان چه کسی است؟ پاسخ می‌دهند: سروان ترابی. فرمانده لشگر می‌گوید سریعاً گروهان مذکور را برگردان و مأموریت را به همان گروهان که افسر(سروان) لّر فرمانده است واگذار کن! لذا من به همراه پرسنل گروهان یکم به منطقه عازم شدیم. این بار عراق خیلی جدی وارد مخاصمه شده بود و پس از تصرف ارتفاعات، با سیم خاردار منطقه را محصور و مین‌گذاری کرده و با احداث سنگر سعی در تثبیت موقعیت خود در منطقه بود. واقعیت موضوع خبر از یک رویارویي جدی بین ارتش ما با عراق می‌داد. اما ظاهراً ايران نمی‌خواست پرستیژ خود را به عنوان یک ابر‌قدرت منطقه‌ای خراب کند. به این خاطر فرماندهان ارتش بنا نداشتند به صورت علنی به این گستاخی صدام که در آن موقع معاون حسن‌البکر بود پاسخ دهند. به این خاطر ما با لباس‌های فرم ژاندارمری وارد عمل شدیم. هر چند این یک فرصت بزرگی برای من و هم‌رزمانم بود ولی از طرفی شکست در این عملیات دادگاه نظامی و احتمالاً مجازات اعدام را به دنبال داشت. خلاصه می‌‌دانستم در نهایت مسئولیت همه چیز بر دوش من خواهد افتاد. جسارتی به خرج داده و رو در روی فرمانده ژاندرمری وقت که یک سرگرد بود ایستاده و گفتم من نقشه و برنامه خودم را دارم و می‌خواهم کلیه‌ی مسئولیت عملیات را بر عهده داشته باشم. یادم هست که سرگرد فرمانده مرزی که حمایت فرمانده لشگر از من را دید، عاجزانه در گوشم گفت اگر موفق نشوی، خودم سر همین تپه‌ها اعدامت می‌کنم! پس از بررسی منطقه و تمامی جوانب و حمل ادوات جنگی شامل 6 قبضه توپ‌های 106، بیست قبضه خمپاره‌انداز‌های 120 و سلاح‌های دیگر چون موشک تاو و تیربار غیره با مشقت فراوان توسط قاطر از ارتفاعات(کوه کولک) مشرف به منطقه کنجان‌چم که منتهی به تپه‌های اشغالی توسط عراق بود بردیم. نیروهای ما شامل یک گروهان و 30 چریک محلی بودند. یکی دو ماهی این نقل و انتقال ادوات وقت برد. ظرف 48 ساعت در حالی که خود شخصاً هدایت و تیراندازی توپ 106 را در دست داشتم پس از عبور از میدان مین و گلوله‌باران شدید دو تپه 303 و 304 که به دلیل وجود سنگرهای چوبی و مهمات سوخت موجود در آن‌جا، تپه‌ها گویی زنده زنده در آتش می‌سوختند. حدود ساعت 2 بعداز ظهر ما آماده‌ی حمله برای تصرف تپه 202 بودیم که از طرف عراق برای پشتیبانی نیروهای درگیر حدوداً یک تیپ می‌خواست وارد معرکه شود با توجه به مسلط بودن موقعیت ما به دشت رو به رو در سمت عراق در ساعت 2 بعد از ظهر دستور حمله برای گرفتن آخرین تپه را دادم. نبرد آن‌قدر در هم پیچیده شد که کار به نارنجک‌اندازی رسید. حدود دو ساعت تپه 202 هم آزاد شد. عراقی‌ها مجبور به فرار شدند. حدود 40 نفر کشته‌های عراق بود که اجساد آنان را حمع‌آوری کردیم. دسته آخر هم چند ساعتی شهر زرباتیه را گلوله باران کردند تا درس عبرتي برای آنان باشد. عراق بلافاصله به سازمان ملل شکایت کرد که ارتش ایران به شهرهای مرزی ما تعرض کرده و به توپ بسته است. با توجه به شکایت عراق نیروهای سازمان ملل چند هفته بعد جهت بازدید از منطقه آمدند و دستگاه دیپلماسی ایران مدعی درگیری نیروهای ژاندارمری(پاسگاه‌های مرزی) با نیروهای عراقی بود. قائله آن طور که پیش‌بینی شد پیش رفت و عراق نتوانست طرفی از این ماجرا در افکار عمومی جهان به بندد ولی در این بین حق ما به عنوان ارتشی ضایع شد و به جای درجه تشویقی یک نشان طلا (مدال) و مدال سپهسالار و 21 هزار تومان پاداش نقدی دادند. البته بعداً با اعتراض کتبی بنده و پس از رسیدگی موفق به اخذ 2 سال ارشدیت هم شدم. در بازگشت به یگان خود در دزفول، مردم شریف اين شهر نیز به هنگام ورود ما، همچون قهرمانان ملی با شادی گل و شیرینی به استقبال ما آمدند. اما یکی از تلخ‌ترین خاطرات دوران خدمتم در ارتش که مرا در جنگ آزرده خاطر کرده برمی‌گردد به مرگ همان افسر کرمانشاهی که به عنوان فرمانده گروهان به دستور فرمانده گردان خود در سال 1352 عقب‌نشینی کرده و تپه‌های مهران را از دست داده بود. در نهایت در دادگاه نظامی به عنوان مقصر اصلی شکست قلمداد شد و به دلیل گزارش خلاف واقع فرمانده گردان به مرگ محکوم شد. بعد‌ها شنیدم که درست در روی یکی از همان تپه‌های مذکور اعدام شد. هنوز صدا و چهره و قامت رشید آن افسر در خاطرم هست. روز اول جنگ شما چگونه مطلع شدید و چه عکس‌العملی داشتید؟ خردادماه 1359 نیروهای عراقی از هوا و زمین شهر مهران و پاسگاه‌های مرزی آن را مورد حمله قرار داده بودند. لذا به گروهان تحت فرمان من (در آن زمان به درجه سرگردی نایل شده بودم) مأموریت جواب‌گویی داده شد. صبح روز 9 خرداد 1359 با نیروهایی کم‌تر از 3 دسته با تفنگ 106 پاسگاه‌های نعان، مغان و زالوب عراق را منهدم و به پاسگاه‌های شقلا و دوراجی عراق نیز صدمات زیادی وارد نمودیم. در آن زمان استاندار ایلام و فرماندهی نظامی کتباً برایم تقاضای درجه تشویقی نمودند. پس از آن نیز کماکان در منطقه بودم و مرتباً به فرمانده تیپ و لشگر گزارش می‌کردم. جابه‌جایی نیروهای عراقی و اعزام لشگرهای زرهی با حدود 96 تانک در منطقه عین‌خوش غیرعادی و نشان از نقشه حمله به خاک‌مان را می‌داد تا این که در 31 شهریور 1359 عراق رسماً حمله خود را آغاز کرد. در روزهای اول جنگ ارتش عراق توانست پیش‌روی قابل توجهی داشته باشد. قبل از آن که به توان نظامی ارتش عراق مربوط باشد بیش‌تر به، به هم ریختگی ارتش ما مربوط بود که در سال‌هاي اول انقلاب به وجود آمده بود. مضاف بر این، فرمان غیر‌کارشناسی بنی‌صدر به عنوان فرمانده کل قوا بود که به خاطر رفاه حال افراد، بخشنامه کرده بود که کادر نظامی در صورت تمایل بدون در نظر گرفتن رسته خدمتی می‌توانند به استان زادگاه خود باز گردند! این دستور ترکیب ساختار اکثر یگان‌ها تخصصی ارتش مثل تیپ‌های زرهی و غیره رو به هم زد و بعضاً ناقص کرد. با همه‌ی این اوصاف 4 روز استقامت کردیم. آن هم یک گروهان در مقابل یک لشکر در منطقه دشت عباس و پادگان عین‌خوش. هر 3 تانک ما منهدم شد. 3 تانک در مقابل 96 تانک عراقی، با شهادت چند افسر و درجه‌دار، ناچار شدیم به مناطق رودخانه چنچاب عقب‌نشینی کنیم و این بود که در روز دوم و سوم جنگ در منطقه، ما در مقابل دو لشگر از عراق شامل لشگر 10 از محور شوش که در این عملیات تحت فرماندهی لشکر 11 عراق که کلاه قرمز‌های بعثی بودند و خود لشکر 11 که از منطقه عین‌خوش و دشت عباس وارد خاک ایران شدند، فقط چند موشک تاو و توپ 106 و چند خمپاره‌انداز داشتیم. از فرماندهی تیپ دزفول به ما دستور داده شد که نیرو‌ها را جمع کرده و به لب کرخه عقب‌نشینی کنیم. به ما ابلاغ شد که به هر طریق ممکن اجازه عبور از رودخانه کرخه را به نیروهای عراق ندهیم. ما هم در ارتفاعات سه‌پتان و لب پاسگاه کرخه به آن سوی آب عقب‌نشینی کرده و موضع گرفتیم. در آن منطقه با موشک‌انداز تاو توسط درجه‌داری به نام سگوند و توپ 106 که خودم شخصاً خدمه آن بودم توانستیم با از خودگذشتگی و ایثار و جانبازی نيروهاي گروهان ما و نیز تیپ 2 زرهی دزفول که بخشی هم از این درگیری نبرد تانک‌های تیپ 2 زرهی با تانک‌های دشمن بعثی بود، مقاومت جانانه‌ای کنیم تا این که لشگر 21 تهران به کمک ما رسید و در پیشانی ما موضع گرفت. روز چهارم نبرد که یک مبارزه نابرابر بین دو لشگر کامل و مجهز عراقی با ما که دو تیپ و لشگر نصفه و نیمه 21 تهران بود آغاز شد. هر چه عراقی‌ها فشار آوردند نگذاشتیم از پل کرخه عبور کنند. حتی خاطرم هست که پل کرخه را هم بمب‌گذاری کردیم و به عنوان آخرین راه برای کند کردن پیشروی عراقی‌ها تا در صورت نیاز منفجرش کنیم. صدام در بلوفي تبلیغاتي گفته بود من هفته دیگر صبحانه را در تهران خواهم خورد ولی هدف اصلی او این بود که از کرخه عبور کرده و نیروهایش پادگان دوکوهه اندیمشک را تصرف و به تبع آن دزفول اندیمشک و کلاً دشت خوزستان (و نه استان خوزستان) را از بقیه ایران بریده و ضمیمه خاک عراق نماید. وضعیت آن‌قدر اسفناک بود که ما حتی امکان لجستیکی و پشتیبانی برای زرمندگان نداشتیم. اما جالب این است که در آن روز‌ها ما حتی یک آشپزخانه هم نداشتیم تا برای نیروهای‌مان غذا درست کنیم. یادم هست تمام مردم دزفول بسیج شدند و در خانه برای رزمندگان ارتشی غذا می‌پختند. آجیل می‌دادند، سیگار می‌آوردند. خلاصه هر که هر چه داشت می‌فرستاد خط مقدم. تنوع غذا در آن روز‌های پر اضطراب اولیه جنگ، برای‌مان روحیه‌بخش بود. هنوز مزه شیربرنج دزفولی که با شیر گاو‌میش درست کرده بودند و اصطلاحاً بحطیَه می‌گویند را به خاطر دارم. ادامه دارد...
  12. با سلام و تشکر مجدد از زحمات مدیر و همه دوستان که وفا دار به انجمن مانده و ادامه میدهند. فقط یک خواهش کوچک دیگر هم از جناب مدیر دارم . خواهشم این است که بدون هیچ تعارف و برای برپا نگه داشتن انجمن هر چه که از دست ما برمیآید را بازگو کند . چون اینجا به نوعی منزل دوم ما ( بخصوص ) قدیمیترهاست و هر خانه نیاز به همکاری و همفکری همه اعضا آن دارد. از طرفی همه بار و مسئولیت نباید بر دوش فقط مدیریت حاج حسن باشد همه دوستان بخصوص امثال من خود را یکی از مسئولین انجمن بدانیم و در ایجاد تنوع و قرار دادن مطالب خواندنی بیشتر در ارتباط با نقش ارتش و نیروهای عمل کننده در دوران دفاع مقدس و پس از آن تلاش کنیم. از دلاور مردیهای خلبانان و افسران و درجه داران و سربازان نیروهای زمینی و دریایی و پدافند و ژاندارمری و غیره بیشتر بگوئیم به مشکلات و خواسته های احتمالی امروزه این عزیزان در جارچوب قانون نیز اشاره کنیم تا شاید از این طریق بتوانیم قدمی برداریم و گوشه ای از رشادتهایشان را که بخاطر آب و خاک و ناموس همه ما ایرانیان از جان و جوانیشان گذشتند جبران و در حد توان قدمی بردایم. از همه شما دوستان و بزرگان میخواهم این شیوه درست را ادامه دهیم و این سایت که سالها تجربه و صدها و شاید هزاران مقاله و عکس و مطالب عمدتا بکر را پشتوانه خود دارد که زحمات زیادی بابتشان کشیده شده . انجمن را به علاقمندان و جوانان و دوستداران مسایل نظامی بخصوص نظامیان بازنشسته معرفی کنیم و از تلخ و شیرینیهای اتفاق افتاده در هشت سال دفاع مقدس بیشتر بگوِیم . پستهای بسیار جالب داریم که قبلا پر طرفدار بودند مانند سوال و جواب تخصصی در ارتباط با جنگ ایران و عراق و تجهیزات مورد استفاده از متخصصین عزیز که در انجمن حضور دارندو.. آنها را مجددا بازخوانی کنیم تا برای جدیدترها هم بهتر دیده شوند همینطور از جنگهایی که در گوشه و کنار دنیا رخ داده و همینطور از نو آوریها و نجهیزات مدرن و جدید دیگر ارتشهای قدرتمند جهان مطلب بگذاریم . با تشکر از همه دوستان بسیار خوب و اساتید بسیار محترم و بزگوار هم ممنون هستم و من مجددا میگویم از اینکه با آنها در یک انجمن کار میکنم بسیار خوشحال هستم.
  13. نماد پایداری ایرانیان استاد کالج دولتی «کندی» در‌هاروارد، پس از دیدار از ایران، به نومحافظه‌کاران آمریکا توصیه کرد پیش از اعلام جنگ با ایران، از مزار شهدا دیدن کنند. «مایکل ایگناتیف» نویسنده «نیویورک‌تایمز» و مدرس حقوق بشر کالج دولتی «کندی» در‌هاروارد، از سفری که چندی پیش برای سخنرانی درباره حقوق بشر به ایران داشته است، چنین گزارش می‌دهد: ... به نظر می‌رسد این قبرهای کوچک برای همیشه باقی خواهند ماند. هرکدام از آنها، نشانگر تلاش خانواده‌ها برای ابراز این مطلب است که جاودانگی و زنده بودن برخی از مردان جوان را اعلام کنند که در بحبوحه‌هایی چون خرمشهر که اوج مقاومت ایرانی‌ها در برابر اشغالگران عراقی بود، کشته شده‌اند. بیش از یک میلیون ایرانی در جنگ ایران و عراق حضور داشتند. سیصد هزار نفر کشته شدند و تعداد بیشمار دیگری نیز مجروح به خانه بازگشتند. مذهب ایران، اسلام و شیعه است که مکتب شهادت است. فرهنگ شیعه، مفاهیمی از طلب مرگ را در خود دارد که شامل گذشتن از جان و خون است. برای برخی رزمندگان باقی‌مانده از جنگ، دوستی و رفاقتی که در جنگ با عراق تجربه کرده‌اند، بیش از تجلی ارزش‌های وطن‌پرستانه انقلاب اسلامی، وابسته به ارزش‌هایی است که به واسطه ازخودگذشتی‌شان و پایبندی به عقیده و ایمانشان حاصل شده است. هر نومحافظه‌کار آمریکایی که شرط می‌بندد رژیم ایران تحت تاثیر انزوا، محاصره، تحریم و محکومیت بین‌المللی فرو می‌ریزد، باید از این مزار شهدا دیدن کند. حکومت‌های انقلابی معتقد به خون قربانیان (جنگ) دلایل خوبی دارند تا اعتقاد داشته باشند در برابر فشار بیرونی رسوخ‌ناپذیر هستند. حرم شهدای گمنام محل پیوند با ایثار شهداست دو خانواده آرژانتینی و پاکستانی شیعه با زیارت مزار شهیدان گمنام عملیات کربلای۵ گفته اند: آنچه انسان در کنار مزار این شهیدان می‌بیند تمامی زیبایی‌هایی است که خداوند خلق کرده است. احساس تازگی، تعیین راه برای رسیدن به کمال، استکبار‌ستیزی و دفاع از حریم قرآن و اهل‌بیت (ع) در حماسه این شهیدان تبلور یافته است و ما خود را مرهون جانفشانی‌های این شهیدان می‌دانیم. زنان محجبه این دو خانواده با اشک‌های خود مزار شهیدان گمنام عملیات ۵ را شست‌وشو داده و با انس با معارف شهیدان اعلام کردند: فرزندان خود را آنچنان تربیت می‌کنیم که در مسیر این شهدا گام بردارند. این خانواده‌ها که از نزدیک با حماسه رزمندگان اسلام در عملیات کربلای ۵ آشنا شدند تاکید کردند: آنچه که امروز در جهان اسلام به عنوان مقاومت اسلامی مطرح است به واسطه‌ جانفشانی و ایثار و مقاومت این رزمندگان و شهداست. آنها با تحسین حضور ملت ایران و به‌ویژه خانواده‌های ایرانی در کنار مزار شهدای هشت سال مقاومت و ایثار اعلام کردند: این مشاهد شریف پیوند عمیق عاطفی و روح جوانان و نوجوانان ایرانی را نیز با ایثار این شهدا پیوند می‌زند. سایت ساجد به نقل از ایسنا ، ۱۹/۱/۸۸ مفهوم مقدس سزاوار دفاع ملت یک گروه از بازرگانان چینی که برای بررسی مسائل بازرگانی به خوزستان سفر کرده‌اند با حضور در مشهد شهیدان شلمچه به مقام شامخ هشت شهید گمنام عملیات کربلای ۵ ادای احترام کردند. یکی از بازرگانان چینی در خصوص آنچه که در شلمچه مشاهده کرده است گفت: از نزدیک شاهد بودم مردم شما چه میزان احترام برای ایثارگران جنگ قائل بودند. مفهوم مقدس سزاوار دفاع ملت شما بوده است چرا که یک قدرت ویران‌گر وحشی به کشور شما حمله کرده بود. بازرگانان چینی که از حضور کاروان‌های راهیان نور نیز دچار شگفتنی شده بودند، هم‌چنین اضافه کردند: با داشتن چنین روحیه‌ای در نزد ملت ایران، هیچ کشوری نمی‌تواند به شما آسیب برسان. ایسنا، ۳۱/۱/۸۸ اهداء پایان نامه کارشناسی ارشد به عنوان نمادی از تمام اندوخته‌های علمی به شهدای گمنام دانشجوی غیرایرانی دانشگاه تربیت مدرسپایان‌نامه خود را به شهدای گمنام تقدیم کرد. ابراهیم جعفری تبعه کشورافغانستان، دانشجوی رشته زمین شناسی مهندسی در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه تربیتمدرس، فارغ التحصیل رشته زمین شناسی در مقطع کارشناسی از دانشگاه تهران، حائزرتبه‌های یک گرایش پترولوژی، رتبه۴ زمین شناسی مهندسی و رتبه ۵ تکتونیک در کنکورکارشناسی ارشد سال ۱۳۸۳بوده است. این دانشجو با بیان اینکه یکی ازارزشمندترین مفاهیم موجود در اسلام و تشیع، مفهوم شهادت است، گفته است: در اعصار مختلف،رزمندگان و ایثارگران در عرصه‌های جهاد و مقاومت در کشورهای اسلامی حماسه‌هایی برمبنای همین روحیه شهادت طلبی آفریده‌اند. وی با بیان اینکه تقدیر از مقام شهید وتقویت فرهنگ و تفکر شهادت امری حیاتی برای حفظ انسجام درونی ملتهای مسلمان وانگیزه‌ای نامتناهی برای پیشرفت است، اظهار کرده است: در این میان شهدای گمنام از اهمیت خاصی برخوردارند چراکه می توان آنان را متعلق به خانواده بزرگی به اندازه همهخانواده‌های چشم انتظار یا بهتر بگوییم همه مردم دانست. در طول سالیان جهاد و مقاومت درافغانستان در برابر بیگانگان مردان بزرگی شهد شیرین شهادت نوشیدند و در ایران هم دردفاعی مقدس جوانان و دلاوران بسیاری به واسطه شهادت سعادتمند شدند. جعفری در خاتمه با بیان اینکه خاکسپاریشهدای گمنام در دانشگاه تربیت مدرس و همچنین سایر دانشگاههای ایران نقش به سزایی درتلفیق علم و ارزشهای والای شهادت و ایثار خواهد داشت، اشاره کرده است: پایان نامه کارشناسی ارشد خود را به عنوان نمادی از تمام اندوخته‌های علمی خود به این شهداتقدیم کردم به این امید که بتوانم از این اندوخته‌ها در تمام راه آرمانهای شهدا استفاده کنم. ایسنا،۱۳/۱۰/۸۷ شهدای گمنام مایه مباهات مسلمانان و ایرانیان در سراسر جهان تصاویر و اخبار شهدای گمنام مجلس شورای اسلامی که در هفته اول تیرماه سال ۸۸ در مراسمی باشکوه همزمان با سالگرد شهادت شهیدان هفتم تیر در محوطه‌ مجلس شورای اسلامی به خاک سپرده شدند، به ‌صورت گسترده درسایت‌ها و وبلاگ‌های مسلمانان منطقه به‌ویژه کشورهای عرب حاشیه‌ی جنوبی خلیج‌فارس انعکاس داشته است. برخی سایت و وبلاگ‌های کشورهای سوریه، لبنان، تاجیکستان، عراق، کویت، بحرین، عربستان سعودی، قطر و امارات متحده عربی به صورت گسترده این رخداد را پیگیری و منعکس کرده‌اند. بیشتر کاربران این رویداد حوزه دفاع مقدس معنوی را در این کشورها، جوانان تشکیل می‌دهند که ۴۰ درصد ازآنان تنها از کشور بحرین از این اقدام استقبال و با عنوان روضه‌الصفا در پارلمان ایران از آن یاد کرده‌اند. کاربران اینترنتی در این کشورها در پیام‌های خود غالبا این شهدا را ادامه ‌دهنده شهدای صدر اسلام نامیده‌اند و با تجیل از آنان، شهیدان گمنام مجلس شورای اسلامی، آنها را مجاهدان راه خدا در مبارزه با استکبار جهانی توصیف کردند. ایرانیان مقیم شمال قاره‌ آمریکا و اروپا نیز در پیام‌های اینترنتی خود با تجلیل از این شهیدان حماسه‌ساز آنان را مایه مباهات مسلمانان و ایرانیان در سراسر جهان نامیده‌اند. برزیل و آرژانتین نیز از جمله کشورهایی هستند که برخی مسلمانان و ایرانیان مقیم این دو کشور هم نسبت به شهدای گمنام مجلس شورای اسلامی ادای احترام کرده و آنان را قله‌های بلند سرافرازی درجهاناسلام برمی‌شمرند. گزارش ایسنا،
  14. با سلام و تشکر از اطلاع رسانی مفید. بد نیست اضلافه کنم اشخاصی که به خدمت رفته و هر مدت ( از یک روز تا هر مدت ) لباس خدمت سربازی هر نهادی را برتن کرده باشند و به هر علتی محل خدمتش را ترک کرده باشند تحت هیچ شرایطی نمیتوانند مابقی خدمت را خریداری و معاف شوند و تا پنجاه سالگی سرباز فراری از خدمت و ترک خدمتی به حساب میآیند. این موضوع را دیروز صبح هنگامی که برای انجام اینکار برای برادر یکی از دوستانم که پس از یکسال و نیم خدمت از ادامه آن منصرف شده بود به میدان سپاه در تهران رفته بودیم متوجه شدم . افسری که مسئول آن بخش بود گفت که قانون خرید خدمت سرباز فراری برای اشخاصی است که به خدمت نرفتند و اشخاصی که لباس سربازی بر تن کرده باشند و بعد از مدتی از ادامه خدمت منصرف و محل خدمت را رها کرده باشند ترک خدمتی به حساب میآیند و بخاطر مسائل امنیتی باید علت ترک خدمت را توضیح داده و باقی مانده مدت سربازی را به علاوه جریمه روزهای غیبت در همان نهاد نظامی بگذرانند.
  15. با سلام. البته مشخص است که پس از جنگ در حق اکثریت ایثارگران و جانبازان و در کل همه کسانی که در جنک حضور داشتند کم لطفی میشود. من خودم بارها در جلسات و نشستهایی که با دست اندرکاران امور جانبازان و ایثارگران حضور داشتم از این مسئله که چرا هر سال صدها هزار نفر را در قالب کاروان راهیان نور به مناطق جنگی میفرستند تا قدمگاه کسانی را ببوسند که هنوز زنده هستند ! جانبازانی که سالهاست چشم به در دوخته اند تا شاید با چهره هایی نا آشنا از مردم ببینند که فقط و فقط برای دیدنشان به آسایشگاه آمده اند . هزاران هزار اتوبوس از شهرهای کوچک و بزرگ به مناطقی میروند که جانبازان جوانی و آرزوهایشان را در آنجا جا گذاشته و با قطع نخاع دست و پایشان را از دست دادند. کاش فقط یک اتوبوس از میان آنهمه برای چند دقیقه جلوی یکی از آسایشگاههایی در یکی از شهرهای بین راه توقف کند و یک نفر به نمایندگی از صدها هزاز نفر از زایرین مناطق جنگی به یک جانباز بگوید عیدت مبارک و به راهشان ادامه دهد ! اینها شهدای زنده هستند و چند سال دیگر روی سنگ مزار تک تکشان پیشوند شهید نوشته خواهد شد . اگر واقعا معتقدیم که آسایش و امنیت و رفاه امروز ما مدیون خون شهدا و از برکت وجود جانبازان است پس چرا در طول بست و چند سال پس از جنگ حتی یکبار به ملاقات اینهمه جانباز که بخاطر شرایط خاص در آسایشگاهها زندگی میکنند نرفتیم ؟ ما در این انجمن دلاورمردانی مثل استاد ابراهیمی سعید داریم که به در طول هشت سال جنگ دهها تانک و زره پوش دشمن را که به خاک کشور تجاوز کرده بودند درس عبرت آموخت و شجاعانه جنگید و اگر نبود همان تانک و زره پوش از روی جوانان ایران و درون خاک ایران عبور میکردند و شهرهای بیشتری را اشغال میکردند ا و امروز در میان ماست و این یک افتخار بسیار بزرگ برای ما هست. از خودمان شروع کنیم . از همین تعداد دوستانی که در انجمن حضور دارند سوال میکنم تا به امروز چند بار به ملاقات جانبازان جنگ در آسایشگاههایی که در شهر محل زندگیتان هست رفته اید ؟ آنها هیچ چیزی نمیخواهند چون همه چیزشان را در راه دفاع از کشور از دست داده اند و هر سال دهها نفرشان در گوشه منار کشور بصورت گمنام شهید میشوند و از میان ما میروند. برای مثال در بخش ملاقات با ستارگان که در همین انجمن ما هست پنج نفر از کسانی که عکسشان در آنجا هست و هر روز به این سایت سر میزدند امروز در میان ما نیستند و در قطعه شهدا هستند مثل شهید علی بگدلی یا شهید حسین زمانی که هر دو تا سال پیش در بین ما بودند. نورانی هستند و موقتا چند سالی مهمان ما چون هیچ جانباز نخاعی به شصت سال نرسیده کاش کاروان یا حتی مینی بوس راهیان په ملاقات ستارگان هم داشنیم.
  16. با سلام. در اینکه آمریکا گاه و بیگاه از طریق ماهواره و آواکس به عراق کمک میکرد شکی نیست ولی شاید شکست در عملیات کربلای 4 ارتباطی به لو دادن تحرکات ایران در خطوط جبهه نداشت. آمریکا پس از عملیات کربلای پنج بصورت مستقیم وارد جنگ شد و به گفته مرحوم هاشمی رفسنجانی آمریکا رسما اعلام کرد که دیگر تحمل ندارد و برای پایان دادن به این جنگ هر کاری بتواند میکند و دیدیم که کرد !! هواپیمای غیر نظامی را زد و به سکوهای نفتی ایران حمله کرد و بصورت یکطرفه به عراق اطلاعات سری در مورد کوچکترین جابجایی نیروهای ایرانی را میداد چون عراق با فرو رفتن در لاک دفاعی سالها بود دست به حمله بزرگی علیه نیروهای ما نمی زد ولی با خرید انواع موشک و هواپیما های غربی به کمک دلارهای عربستان و کویت شهرهایمان را بمباران میکرد و تهران را موشک باران میکرد تا بتواند با این طریق به مردم فشار بیاورد که البته موفق نبود. ولی در مورد لو رفتن عملیات کربلای چهار بسیار نوشته و خوانده ایم و همه میدانیم برای لو دادن و متوجه شدن عراق از این عملیات نیازی به آواکس و ماهواره جاسوسی نداشت ولی حتما مقامات که حرف از گرفتن غرامت برای خانواده شهدا میزنند دلایل و مستندات محکم و مهمی در دست دارند و چه خوب میشود که ببینیم روزی را که پدر و مادر شهدا پس از سالها حقشان را از قاتلین فرزند جوانشان میگیرند پراکندگی و ناهماهنگی در انتقال تعداد زیادی نیرو به یک منطقه عملیاتی در چند روز مانده به عملیات بدون اطلاع دیگر نیروها و فرماندهانشان که در آن منطقه حضور داشتند و توجیه نکردن حساس بودن منطقه حضورشان و شرح دادن این نزدیکی بسیار تنگاتنگ با نیروهای دشمن در آن نقطه به نیروهایی که برای اولین بار اعزام میشدند و در نهایت ضعف در کنترل آنها در تردد و عدم استتار و چند نکته مشابه علت لو رفتن عملیات بود. برای روشن شدن و فهم این نکات حتما سری کامل فیلم مستند کربلای 4 که توسط شهید آوینی و گروه روایت فتح ساخته شده را حتما ببینید. در چندین فیلم مستند روایت فتح به این مورد ( علت و چگونگی لو رفتن عملیات و علت انجام عملیات با علم بر آگاهی دشمن از انجام یک عملیات بزرگ در آن منطقه ) پرداخته شده. در این فیلمها که خود من نیز سری کامل آنرا دارم با فرماندهان و رزمندگان شرکت کننده در این عملیات صحبت شده و بطور کامل متوجه خواهید شد که این عملیات چطور لو رفته و چرا و چطور انجام شد. همانطور که استاد ابراهیمی عزیز هم میدانند برای انجام یک عملیات نظامی باید پانزده اصل و فاکتور مهم در نظر گرفته شود که اصل غافلگیری دشمن یکی از مهمترین اصول پانزده گانه انجام یک عملیات موفق است. اگر یکی از این پانزده اصل مهم مهیا نباشد باید سریعا عملیات متوقف و نیروها به سرعت از منطقه تخلیه شوند چون در صورت لو رفتن عملیات احتمال بمباران و گلوله باران مناطق تجمع نیروها در نزدیکی خطوط بسیار زیاد است. شایعه لو رفتن عملیات دهان به دهان نیروهای عمل کننده و تغریبا تمام فرماندهان میچرخید و از طرفی تردد و تجمع نیروهی بسیار زیاد در نزدیکی محل عملیاتی خودش بهترین دلیل بود برای مشکوک شدن عراق بود و با انجام عملیات تبلیغاتی سعی در روحیه نیروهای ایرانی را داشت. اما عراق با اینکه میدانست عملیات از کدام منطقه شروع خواهد شد اما زمان دقیق آنرا نمیدانست و با گذاشتن چند تیربار و دوشکا هر شب مسیر عبور احتمالی قایقها را به آتش می بست که عملا نشان دهد آن دهانه را در صورت عملیات به راحتی خواهد بست که اینکار را هم کرد. اختلاف نظر در بین فرماندهان بالا گرفته بود ولی به گفته یکی از فرماندهان ارشد تجمع نیروهای مشتاق عملیات که بعضا برای اولین بار به منطقه اعزام شده بودند و همچنین تدارکات وسیع و برنامه ریزی و هزینه و بودجه بسیار بالایی که در طول مدت زمان زیادی برای این عملیات در نظر گرفته بود فشار روانی بسیاری روی آنها میآورد و به گفته همان فرمانده طوری که کنسل کردن عملیات امکان نداشت. نیروهای بسیار زیادی را به منطقه انتقال داده بودند و ناهماهنگی در اینکار بسیار مشکل آفرین شده بود و نیروها را از نظر جا کمبود داشتند و کنترل نفرات زیاد که در یک منطقه محدود مرتب تردد و پراکنده و تجمع مجدد میکردند بسیار کار مشکلی بود.و... اینها را یک دیده بان عراقی نیز بدون نیاز به ماهواره و آواکس و با چشم غیر مسلح میتوانست ببیند و گزارش دهد و در ًضمن نباید از وجود و نقش ستون پنجم نیز غافل شویم. و به نظر من علت لو رفتن عملیات فقط و فقط ناهماهنگی بین نیروهای عمل کننده و تجمع و رفت و آمد تعداد زیاد نیرو در یک منطقه محدود بود و نظر شخصی من این است که حتی اگر آنشب نیروها با قایق به آب نمیزدند در ساعات بعدی حتما توسط هواپیما و توپخانه از بین میرفتند. و شاید آنموقع هم از اطلاعات دستگاههای جاسوسی آمریکایی بی بهره نمیماندند. حالا از بعد شروع عملیات چه اتفاقاتی افتاد و نیروها چطور جانانه جنگیدند و به شهادت رسیدند چیزی نمیگویم چون همه میدانیم. قابل توجه این است که در مدت زمان کوتاهی پس از این عملیات عراق فکرش را هم نمیکرد که ایران به این زودی بتواند دست به یک یورش دیگر بزند که عملیات خشکی و آبی موفق کربلای پنج در همان منطقه زد که شرح پیروزیها و پیشروی تا دروازه های بصره و وارد آوردن ضربات مهلکی بر ارتش عراق را همه میدانیم انتقام خوبی بود که روحیه تضعیف شده نیروها و فرماندهان را به آنان باز گرداند و مناطق تصرف شده نیز تا اخرین روزهای جنگ در اختیار ایران بود و به گفته فرماندهان کمک و پشتیبانی ارتش و استفاده از نیروهای خبره و با تجربه پیاده که هر کدام در عملیاتهای کوچک و بزرگ شرکت داشتند و متوجه شدند میشود با عده قلیل ولی آموزش دیده خیلی بهتر میشود جنگید تا با عده ای زیاد ولی کم تجربه که آموزش درستی هم ندیدند . و همین یکی از مهمترین علت پیروزی در این عملیات بود و به گفته طرفین درگیر بیشترین مهمات بکار رفته در طول جنگ در این عملیات بود و حتی در چندین منبع معتبر نیز آمده که تعداد گلوله های رد و بدل شده در این عملیات برابر با کل آنها در طول جنگ بود شدت جنگ به حدی بود که در برخی خطوط نیروهای دو طرف در هم ادغام میشدند !! و بیشترین نبردهای تن به تن در این عملیات به انجام رسیده . نیروهای ایرانی پس از رسیدن به دریاچه ماهی در مقابل پاتکهای شدید عراق متوقف شدند ولی همانجا ماندند و دفاع جانانه کردند که حتی حیرت عدنان خیرالله را به همراه داشت و میگویند صدام توپخانه بغداد که بزرگترین و بهترین نیروهایش را برای دفاع از بغداد در قالب آن جمع کرده بود را به منطقه آورد و خودش شخصا فرماندهی این عملیات را بر عهده گرفته بود.و شایعاتی دال بر حضور مستشاران روسی در خطوط و قرارگاههای عراق در این عملیات وجود داشت. و سردار سلیمانی و مرتضی قربانی از جمله فرماندهانی بودند که به گفته خودشان چند بار وصیت نامه اش را نوشته و پاره کرده بودند و همچنین سردار محسن رضایی نیز حجم آتش دو طرف را غیر قابل مقایسه با تمام عملیاتهای انجام گرفته تا بدان روز میداند. و توصیه میکنم فیلمهای موجود در باره این عملیات را حتما از طریق اینترنت ببینید ( همه مستندهای ساخته شده هر دو عملیات کربلای چهار و پنج را میتوانید در اینترنت سرچ کرده به صورت کامل ببینید ). یک رزمنده که در این عملیات شرکت داشت میگوید : من نمیتوانم در اینباره چیزی بگویم تا شاید گوشه ای از واقعیت را بتوانم برایتان روشن کنم بگذرایم باشد. و باید قیامت شود و خدا فیلم آن عملیات را پخش کند تا مردم بفهمند که فرزندانشان چه کردند و چطور جنگیدند !!
  17. با سلام. خیلی کارها که امروز انجام میشود مانند اورهال و ... که از اواخر دهه پنجاه انجام میشد و به شکر خدا تا امروز در خیلی زمینه هادپیشرفت کردیم. ولی چرا نتوانستیم یک صدم راهی که آنها در بیست سال پس از جنگ جهانی دوم در زمینه ساخت و ارتقای انواع هواپیمای نظامی و غیر نظامی رفتند را برویم. آیا واقعا آنها از هوش و ذکاوت بیشتری برخوردار بودند و هستند ؟! که ما با علم و تجهیزات امروزی قادر به ساختن یک موتور جت با امکانات ابتدایی پنجاه سال پیش آنها با اتکا به داشته هایمان بسازیم ؟ همه میدانیم که در جنگهای نوین حرف اول را نیروی هوایی میزند و امروز ما در این زمینه حرف زیادی برای گفتن نداریم( البته همانطور که گفتم این مشکل در مقایسه با کشورهای پیشترفته و گرنه قدرت نیروی هوایی ما در مقایسه با بسیاری از کشورهای جهان و منطقه بسیار قدرتمند و کوبنده هست ) . ما در تحریم هستیم و اجازه نداریم هیچ گونه تسلیحات نظامی را از هیچ کشوری بخریم و داشته هایمان تعدادی جنگنده شرقی و غربی هست که آنها هم با مبودهایی درگیر هستند که البته متخصصان داخلی تعداد زیادی از آنها را عملیاتی و آماده کرده اند. و بهپادهایی که تماما مونتاژ و یا ساخته کشورهای دیگر عمدتا شرقی هستند که در مقایسه با داشته های بسیاری کشورهای آسیایی بسیار ابتدایی هستند.و این اصلا عادلانه نیست که کشورهایی مانند عربستان که سابقه تجاوز به همسایگان خود را دارند و هر روز مشغول بمباران غیر نظامییان کشوری فقیر مثل یمن و شاخ و شانه کشیدن برای دیگر کشورها هستند با اتکا بر پولهای خود آزادانه انواع هواپیماهای مدرن و دیگر ادوات نظامی خریداری میکنند. کشورهای غربی بخصوص آمریکا هم که فراتر از آسمان و از فضا با ماهواره های نظامی و جاسوسی کوچکترین تحرکات نظامی و غیر نظامی همه کشورها را دقیقا زیر نظر دارد د چه بسیار ادوات نظامی کاملا محرمانه و سری دارد که هنوز اعلام نکرده تا کشورهای رقیب نتوانند آنها را کنکاش کنند و بدلی برای نابودی آنها بسازند. البته ما فدرت موشکی بسیار قوی و توانایی داریم که میتوانیم همه اهداف دشمنان را تا هزاران کیلومتر دورتر را بدون نیاز به پرواز درآوردن حتی یک هواپیما با فشار یک دکمه در هم بکوبیم. شاید وجود همین موشکهاست که مسئولین زیاد نگران کمبودها در نیروی هوایی نیستند اما حتما دشمنان ما بیکار ننشسته و برای مقابله با تک تک انواع موشکهایمان طرحی در دست دارند .و همینطور سران نظامی کشور ما هم بیکار ننشسته و برای تمام نقشه های احتمالی دشمنان با نجهیزات نویننشان طرح و برنامه دارند. مردم ایران بارها نشان دادند که مرد روزهای جنگ هستند ولی در کل امیدواریم هیچوقت کشور عزیزمان درگیر جنگ نظامی تما م عیار با کشور دیگری نشود و همیشه در صلح و آرامش بسر ببریم.
  18. با سلام. در طول این مدت 40 سال کشورهای دیگر پیشترفتهای زیادی در ساخت و مونتاژ و بروز کردن ناوگان هوایی خود شدند ولی ما هنوز نتوانستیم یک هواپیمای ملخی کاملا ایرانی ( منظورم مونتاژ یا کپی برداری از مدل خارجی نیست ) را برای سمپاشی مزارع تولید کنیم که کوچکترین پیچ آنرا هم در کشور طراحی و ساخته ایم ؟. متاسفانه این موضوع باعث خوشحالی رقبای منطقه ای ما شده. و بلکه نمیتوانیم همانهایی را هم که دهها سال پیش با تکنولژی ابتدایی ساخته و وارد کشور شده را تعمیر کنیم و کم کم هواپیماهای ملخی که برای سمپاشی و امور دیگر بکار میگیرند هم به علت نبود قطعه یدکی از رده خارج میشوند ! یعنی توان ساخت یک قطعه تولید شده در پنجاه سال قبل را هم نداریم ؟ چرا خودمان را دست کم میگیریم ؟ مگر ما چند سال از آمریکا یا اروپا عقب تر هستیم ؟ آنها با هواپیماههای باز سازی شده جنگ اول و دوم جهانی با همان تکنولوژی را به خدمت در آورده و حتی نمایشهای هوایی انجام میدهند ! و همه ساله شاهد هستیم که فلان شخص آمریکایی یا کشورهای دیگر موفق شدند با یک هواپیمای متعلق به جنگ جهانی اول یا دوم دور دنیا را زده و به سلامتی سعی در زدن رکورد زمانی همدیگر هستند ! یکی از شرایط این است که حتی یک پیم از هواپیما نباید با تکنوولژی روز ساخته و جایگزین شده باشد و میبایست با همان آلیاژ ساخته و بکار گرفته شود که در آنموقع ساخته و نصب شده بود.و موتور و بدنه نیز باید همان استادرهای زمان خود را داشته باشند. ( بدون رادار و حتی بیسیم ! و فقط با استفاده از نقشه ای که در اختیارش گذاشته شده مسیر را طی کند . خلبان میتواند فقط در صورت ضروری با موبایل خود به تیم پشتیبانیش که از ابتدا تا انتهای مسیر او را با کشتی یا هواپیما و ماشین همراهی میکنند تماس داشته باشد و در نقاط از بیش مشخص شده فرود بیاید تا پس از برسی کامل هواپیما که ارزش بسیار بالایی نیز دارد پس از سوختگیری و استراحت به مسیرش ادامه دهد ! ( اگر در اینترنت سرچ کنید خواهید دید که این مسابقات چقدر جالب و هیجان انگیز است ) پس قطعا ما نیز میتوانیم با امکانات امروزی لااقل برخی قطعات را خودمان بسازیم و سوار کنیم و استفاده کنیم. البته گفته شده که تعمیر و نگهداری و بروز رسانی برخی پرنده های نظامی و غیر نظامی داخل کشور انجام میپذیرد آما آمار هواپیماهای آماده به پرواز و زمین گیر چیز دیگری میگوید. و این با طراحی و ساخت خیلی فاصله دارد. باید جوانان را جدی تر بگیریم و از طرحها و ایده هایشان حمایت شود و بودجه و امکانات آزمون و خطا در اختیارشان قرار دهند و با کمک و همفکری افراد با تجربه و متخصصین این قبیل امور خاص قدم به قدم به سمت ساخت هواپیماهای مدرن و مدنتر برویم که خودمان طراحی و ساخته ایم و از هیچ کشوری کپی سازی نکرده ایم و بعد از آن دنیا باورمان خواهد کرد که ما میتوانیم. ولی تا وقتی که در فکر دور زدن برای تهیه لوازم یدکی از بازار سیاه و یا مونتاژ آنها و ساخت مدلهای چینی و قدیمی باشیم در همینجا درجا خواهیم زد همه ارگانهای که به نحوی میتوانند باید کمک کنند تا سرنوشت این صنعت نیز به مانند خودرو سازی در کشورمان نیافتاد. به امید روزی که بطور حقیقی و با اطمینان کامل به جهانیان اعلام کنیم که متخصصین ایرانی موفق به طراحی و ساخت هواپیمایی مافوق صوت کاملا ایرانی که نمونه خارجی هم ندارد شده و بزودی بصورت انبوه تولید و به خدمت در خواهد آمد. واین آرزوی هر ایرانی علاقه به کشورش است . و این را هم میدانیم که ایران گام به گام و به علت نیاز موفق به طراحی و ساخت موشکهایی پیشترفته و نقطه زن با برد چند هزار کیلومتر شده پس اگر کمی بودجه و شرایط لازم را در اختیار متخصصین بگذاریم حتما میتوانند پس از چند سال شروع به تولید نوعی از هواپیما شویم و کم کم همانرا با رفع اشکال و مدرن سازی روز بروز بهینه سازی کنیم تا این نیاز واقعا حیاتی مان را تامین کنیم... انشالله.
  19. با سلام و تشکر از استاد ابراهیمی عزیز بابت تهیه این مطالب بسیار جالب و خواندنی. کاش ایران میتوانست و کل پروژه را در اختیار میگرفت. همانطور که در فیلمهای مستند نبرد تامکتها به خوبی اشاره کرده شده به مانند پروزه تامکتها که در آنموقع شرکت سازنده ( گرومن ) پس از طراحی و پایان تمامی آزمونهای دقیق و ابتدایی برای و شروع به تولید آن پرنده های فوق مدرن نیاز به شرکای سرمایه گذار داشت رژیم گذشته به تنهایی وارد عمل شد و سفارش ساخت اولین سری از این هواپیماههای فوق العاده پیشترفته و بسیار گرانقیمت با موشکهای فوق تخصصی ( فینیکس ) را به گرومن داد. و سودش را هم در هشت سال دفاع مقدس بردیم. چون مهارت پرواز با این هواپیما نگهداری آن نیز نیاز به یک گروه پروازی با مهارت بسیار بالا وخلبانانی با تجربه و باهوش و تحصیلکرده ای میخواست که در آنروزها فقط کشور ایران دارای تمام شرایط لازم به خدمت درآوردن این هواپیماههای فوق مدرن را دارا بود . سرمایه گذاری که روی خلبانها کرده بودند در جنگ خودش را نشان داد و باور دارم که تامکتها در سرنوشت جنگ تاثیر بسیاری داشتند. و تبحر و مهارت همه خلبانان در دوران جنگ و تحریم و پرواز با فانتومها و اف 5 و تامکتها با شرایط آنروزها خود آمریکاییها را هم در حیرت فرو برده بود که چطور با این کمبودها هنوز به پراز درمیآیند و جرات درگیری با هواپیماههای کاملا نو سازی شده و یا بقول معروف صفر کیلوکتر عراق را دارند. ساخت این هواپیماههای فوق پیشترفته یکطرف و به فرمان گرفتن و پرواز و جنگیدن با آن به یکطرف. قطعا پرواز و جنگیدن و توان استفاده درست از امکانات این پرنده سوپر مدرن و تمام کامپیوتری کاری بسیار دقیق و دشوار است و نیاز به خلبانانی با تجربه و دوره دیده که از توان هوشی بسیار بالایی برخوردار هستند نیاز دارد. که به هیچ وجه نمیشود تمام اینها را در طی مدتی فشرده آماده کرد. پس این پروزه راه کوتاهی تا به خدمت گرفتن در پیش روی ندارد.
  20. اگر درست بیاد داشته باشم در مطلبی در انجمن خودمان خواندم که ماجرای پرش بسیار زیبا که در آن عکس میبینیم مربوط به هنگامی بود که او در سن بالای 40 سال پرشی کردند که نیاز به تبحر و آمادگی جسمی بسیار بالایی داشت و قبل از پرش هم با چند جوان تکاور و همدوره عرب خود که در آنجا حضور داشتند کری خواندند و با انجام موفق آن ( پرش مرگ ) نشان دادند که دود از کنده بلند میشود. البته در پست مربوط دقیقا همه ماجرا توضیح داده شده. و جناب تلخک پستهای مربوط به شهید را ببینند حتما از چند و چون ماجرای آنروز مطلع میشوند/ او تا آخرین دقایق زندگی از قدرت بدنی و آمادگی جسمی و روحی بسیار بالایی برخوردار بودند ارتفاع تفنگها و سرنیزه ها نیز همگی حقیقی بودند.
  21. با سلام. روش و علم DNA سالها است که تغریبا همه کشورهای جهان به آن دسترسی دارند . و تجهیزات آن سالها است که در ایران نیز توسط متخصصین علوم آزمایشگاهی و دیگر علوم مربوط مورد استفاده های فراوانی قرار میگیرد. کاشف آن آقای جیمز واتسون دانشمند علوم ژنتیک است که به همراه همکاران دانشمندش فرانسیس کریک و موریس ویلکینس برنده جایزه صاح نوبل در سال 1962 شدند .این علم سالها در اختیار و استفاده انحصاری چند کشور خاص بود و از آن در استفاده هایی خاص مانند طبقه بندی کردن دی ان ای اثر انگشت افرادی خاص و یا مجرمین بسیار خاص استفاده میشد و کم کم در کشورهای دیگر جهان نیز عمومیت پیدا کرد و دیگر دانشمنان محقق در شاخه های مختلف این علم دست به تحقیق و حتی اختراعات جدیدی در رابطه با استفاده های بیشتر و گسترده تر از این روش کردند. متاسفانه سالها پیش این دانشمند در سن 86 سالگی به علت نیاز شدید مالی در یک اقدام کم سابقه جایزه خود را در حراجی معروف کریستیز در لندن به فروش گذاشت ! در روز 4 دسامبر /13 آذر سال 2002 به مبلغ 4 میلیون و 760 هزار دلار به یک خریدار ناشناس که به صورت تلفنی در این حراج شرکت کرده بود فروخت و رکورد خرید مدال نوبل را شکست. او بخشی از این مبلغ را به یک مرکز تحقیقاتی علمی اهدا کرد و تا آخرین روزهای عمرش مشغول تکمیل کردن اختراع خود و تحقیقات در سرعت بخشی در استفاده از این روش ارزشمند خود بود او در سال 2004 میلادی و در سن 88 سالگی درگذشت. ممکن است دانشمندان ایرانی هم در روی این اختراع تحقیقاتی کرده اند ( مانند هزاران هزار پزشک و دانشمندان علوم ژنتیک و میکرو بیولژی و دیگر علوم آزمایشگاهی که اینک در سرتاسر جهان مشغول تحقیقات و یا بهره برداری از این اختراع واقعا مشکل و دگرکون کننده او هستند ). و چند سال پیش اعلام شد یک دانشمند ایرانی نیز در ارتباط با یکی از شاخه های این علم که بسیار گسترده تر از چیزی است که در ذهن ما بگنجد دست به تحقیقاتی زد و حتی ساخت محلول استخراج DNA او در سرعت بخشیدن به استخراج در یکی از آزمایشات در رابطه با این علم بود در ایران به اثبات رسیده . ولی اختراعش فقط در ایران به ثبت رسیده چون مدعیان خارجی نیز قبل از او و یا همزمان ادعاهایی مشابه کرده بودند. ولی مدتهاست خبر جدیدی از او به گوش من نخورده.. ( اگر اشتباه نکنم یک دانشمند از اهالی یزد هستند که در رشته ژنتیک از شاخه های علوم آزمایشگاهی فارغ التحصیل شده بودند ) و امیدوارم هنوز در ایران باشند. ولی چون دیگر هیچ خبری از ایشان در هیچ کجا درج نشد ممکن است او نیز با قبول یک پیشنهاد خوب و گرفتن یک بورسیه معتبر و ... از کشور خارج شده باشند. در هر صورت برایشان آرزوی موفقیت داریم. همچنین جناب دکتر محمود تولایی رییس مرکز تحقیقات ژنتیکی نور و طراح تعیین هویت ژنتیکی شهدای گمنام که در راه شناسایی شهدای گمنام به روش دی ان ای زحمات زیادی کشیدند.
  22. جنگ تحمیلی با گذر هشت سال شمسی بر هزاران لاله خونین را در جای جای ایران اسلامی رویانید. پایگاه دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در بندر خرمشهر نیز در طول 34 روز ابتدایی جنگ موفق به اهداء 213 لاله پرپر شده گردید لاله هایی از جنس نور، رزمندگان و تکاوران اسلامی و ایرانی ، تکاوران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در پایگاه دریایی خرمشهر. صلوات ./ تصاویری از شهدای تکاور نیروی دریایی که در روزهای نخست جنگ در هنگام دفاع از خرمشهر به شهادت رسیدند و پس از کشف و شناسایی به تهران منتقل شدند و همزمان با سالروز شهادت امام جعفرصادق(ع) کاروان شهدا در تهران تشییع شد . جنگ تحمیلی با گذر هشت سال شمسی بر هزاران لاله خونین را در جای جای ایران اسلامی رویانید. منبع : ROSHANI.IR توضیح اینکه این مطلب و تصاویر مربوط به خبر مندرج در این سایت مربوط به سال 1393 میباشد و ارتباطی با شهدای اخیر ندارد.
  23. با سلام. با خواندن مطالب بالا بد ندیدم تا در همینجا مطلبی را در باره شهدای تفحص بنویسم. سال گذشته از نزدیک شاهد تغییر در نوع تحویل دادن اجساد این دلیران که( از هر نهاد و سازمانی اعزام شده و به شهادت رسیده بودند و پس از سالها به آغوش خانواده و هموطنانشان بازمیگشتند بودم ) . البته آنطور که شنیدم نیروی هوایی برای اولین بار اقدام به اینکار زده و مورد توجه دیگر نهادهای نظامی مانند نیروی زمینی و ژاندارمری و سپاه و بسیج و دیگران قرار گرفت و آنها نیز از چند سال قبل به اینطرف شهدا را به نحوی تحویل خانواده میدهند که در شان شهدا باشد و در ظاهر نیز قابل قبول تر از بغچه ها و کیسه های حاوی استخوان به خانوادهای محترم این عزیزان است. بدین صورت که پس از کشف پیکر هر شهید با دقت و وسواس بیشتری از خاک جدا میشوند و گاها حتی اینکار را بافشار باد توسط کمپرسورهایی انجام میدهند که با کم و زیاد کردن فشار باد آثار باستانی باارزش را توسط باستان شناسان سالم و تمیز تر از دل خاک بیرون میکشند و این نوع دستگاه در اصل برای آنان طراحی و ساخته شده . سپس با دستگاهها و تجهیزات مدرن هر قطعه از استخوان توسط متخصصین بررسی و در کنار هم چیده شده و سن و قد و حتی وزن دقیق شهید در هنگام شهادت را مشخص میکنند واگر پلاک یا مدارک شناسایی داشته باشد با دقت و بترتیب اجزای بدن از سر شروع میکنند و دقیقا در کفنی که با لایه زخیم از پنبه که با صدر و کافور معطر شده میچینند تا به انگشتان پا برسند و سپس مقداری از خاک محل کشف شهید هم کنار شهید ریخته میشود و اینکار را طوری انجام میدهند که در نگاه بیرونی با قد و هیکل واقعی شهید بیشترین شباهت ظاهری را داشته باشد و پس از انجام امور مذهبی نایلون پیچ شده و برای خاکسپاری تحویل خانواده میشود و در ظاهر هیچ تفاوتی در ظاهر کفن پوش یک شهید تازه تفحص شده و یک انسان تازه فوت شده دیده نمیشود. تا آخرین مراحل دفن این دلیران یک یا چند نفر از سالن معراج تا محل دفن خانواده و دوستان و مردمی را که در تشیع جنازه شرکت کردند همراهی میکنند. در مراحلی که خانواده شهید بخواهند او را ببینند سعی در منصرف کردن آنها میشوند واگر اصرار زیادی باشد در همان سالن و قبل از خروج قسمتی از کفن را باز میکنند و پس از آرام گرفتن نزدیکان مجددا او را بسته و به بیرون میبرند. به نظر شخصی من اینکار احترام بیشتری به مقام این دلیران میبخشد و هنگامی که پیکر کفن پوش شهید را در آغوش بکشند احساس میکنند که پیکر کامل و تازه شهید شده و یک انسان را در خاک میگذارند نه یک مشت استخوان نصف و نیمه و مشتی خاک که مشخص نیست آیا متعلق به شهید خودشان است یا خیر ؟! در مورد شهدای گمنام نیز تمام این مراحل انجام میگیرد و فقط مقداری مشخص و معین از گرد استخوان یا مو یا دندان شهید را نگهداری و بایگانی میکنند و پس از دفن در مناطقی خاص یا گلزار شهدای هر شهر پرونده آن شهید بسته نمیشود تا با آزمایشات تخصصی DNA که از خانواده درجه یک شهیدای مفقود الاثر در دست دارند مطابقت کنند تا اگر صد درصد مشخص شد که فلان پیکر دفن شده در فلان قطعه شهدای گمنام یا اماکن دیگر متعلق به کدام شهید از کدام شهر و کدام نهاد اعزام کننده است و به خانواده شهید نیز اعلام میکنند و در صورت تقاضای خانواده شهید به زادگاه یا شهر محل زندگی خود شهید منتقل میکنند .البته در اکثر مواقعی که شهدا در اماکنی مانند دانشگاه یا امامزاده معتبر یا میادین صبحگاهی پادگانها دفن شده خانواده شهید اینکار راانجام نمیدهند و یک سنگ قبر با مشخصات کامل بجای سنگ شهید گمنام نصب میکنند که تا ابدیت در همانجا محلی باشد برای دعا و آمرزش و حتی طلب مراد توسط دانشجویان یا سربازان و یا همه مردم از شهید باشند ! ولی اکثر شهدای گمنامی که در قطعات شهدای گمنام شهرهای مختلف بر دوش مردم تشیع و بخاکسپاری شده پس از مشخص شدن دقیق هویت با وسواسی خاص به شهر خودشان منتقل و دفن میشند. برای مثال پیکر نوجوان شهید بهنام محمدی که در کنار مدافعین خرمشهر ماند و شهید شد و پیکرش را با وجود شناسایی اولیه و به علت کسرت زیاد شهدا در آنروزها در شهر دیگری دفن کرده بودند پس از سالها به محل زادگاه شهر ( مسجد سلیمان منتقل ) و دفن کردند و دهها شهید گمنام دیگر در چند سال اخیر شناسایی شدند و خانوادهایشان از چشم انتظاری بیرون آمدند . جا دارد یاد کنیم از آن عده ای که بصورت گمنام در امر کاوش و تفحص این گلهای پرپر شده در بیابانهای گرم جنوب و کوهستانهای سرد با کمترین امکانات رفاهی سالهاست مشغول گشتن وکنار زدن وجب به وجب خاک و سنگ خطوط مرزی و مناطقی هستند که عملیات و یا درگیریهای کوچک و بزرگ انجام شده و پیکر عده ای در میدان باقی مانده و برای پایان دادن چشم انتظاری مادر و پدر و خانواده ای هستند که به هیچ وجهی حاظر نشده اند که بدن عزیزشان در زیر باد باران و آفتاب یا زیر خاک در بیابانها و کوهها و جنگلهای دورافتاده باقی بماند. و دیده ایم که باکشف یک پیکر شهید چقدر خوشحال میشوند و سجده شکر بجای میآورند. یادمان نرود که این دوستان تا به امروز شهدا و جانبازان بسیاری در این راه داده اند . البته دولت عراق هم تا کنون شهدای زیادی را جمع آوری کرده و تحویل ما داده ولی اکثر آنها توسط مردم و روستاییان عراقی کشف و اطلاع داده شده و پس از جمع آوری و تحویل مشخص شده بصورت یکجا و تفکیک نشده و ناقص هستند که زحمت این عزیزان تازه پس از تحویل تابوتهایی شروع میشود که به صورت درهم و اکثرا بدون پلاک تحویل ایران میشوند . و من اطلاعی از نوع تفکیک و تحویل کشته شدگان عراقی که توسط ایران تحویل عراق میشوند ندارم ولی قطعا بهتر است. البته پس از سقوط صدام دولت عراق اجازه داده که گروههایی از ایران برای تفحص و کشف پیکر شهدا و باتجهیزات خود تا مقداری محدود وارد خاک عراق شده و زیر نظر نگهبانای امنیتی ارتش عراق دست به تفحص بزنند ولی پس از کشف میبایست از طریق صلیب سرخ و تحت نظر مقامات دو کشور با مدارک اثبات ایرانی بودن و از مرزهای قانونی داخل کشور شوند. که یک نمونه اش کشف پیکر همین شهدای اخیر ژاندارمری بود که ظاهرا چند متری داخل خاک عراق زیر خاک بودند و توضیحات بیشتری در اینباره داده نشده. خسته نباشند و خدا قوت. در مورد نحوه تشخیص شهدای ایرانی از کشته شدگان عراقی احتمالا مطالبی در انجمن وجود دارد که در آنجا توضیح داده چطور پس از کشف یک پیکر که بیش از سی سال در شرایط مختلف جوی مثل باد باران و برف و آفتاب و... مانده متوجه میشوند که این استخوانها متعلق به کدام یک از دو کشور است. .
  24. حقیقتا استخاره وجود داشت ولی فکر نمیکنم فقط از روی هیچ استخاره عملیات بزرگ انجام داده باشند. چون کاری با ریسک بالاست. البته برای مثال در عملیات مرصاد با استخارهای که گرفته شد و آیه مرصاد آمد نام عملیات هم به همان نام انتخاب شد.مدتی به شدت باب شده بود که حتی خودمان با تسبیح هنگام رفتن عملیات شناسایی و یا کمین استخاره میگرفتیم ولی اگر بد میآمد دلیلی بر کنسل کردن نبود و میرفتیم ولی همان استخاره بد بر روحیه برخی تاثیر منفی میگذاشت و یا بالعکس . تا اینکه کم کم این کار را خودمان کنار گذاشتیم. اگر دقت کنیم بجز کربلای چهار در اکثر عملیاتهای ناموفق ایران نیروهای خط شکن ایرانی در همان ساعات ابتدایی تا چندین خط دفاعی دشمن را از بین برده و تصرف میکردند اما عدم حمایت و پشتیبانی و جایگزین کردن سریع نیروهای بیشتر و تازه نفس و ادوات دفاعی و پوشش های دیگر دفاعی لازم لجستیکی عراق پاتکهای وحشتناک خود را آغاز میکرد با آتش بی امان کاتیوشا و توپخانه و فشار تانک و بمبارانهای مواضع قبلی خود هم ادوات برجای مانده را از بین میبرد تا مبادا برعلیه خودشان بکار رود و هم ضربات مهلکی بر نیروهای ایرانی وارد میکرد و به سرعت مناطق از دست رفته خود را بازپس میگرفت . استخاره هیچ نقشی در میان نداشت . عدم شناسایی درست خطوط دفاعی و پشتیبانی دشمن .کمبود نیروهای تازه نفس و مهمات و تسلیحات دفاعی و جایگزین کردن به موقع آنها با نیروهای خط شکن .دست کم گرفتن توان نیروهای دشمن و ضعف در فرماندهی علت برخی شکستها بود. کاری که در عملیات فاو به درستی انجام گرفت ( و انصافا نباید ازنقش نیروی هوایی ار تامین امنیت هوایی منطقه برای نبروهای عمل کننده زمینی به راحتی گذشت ). یکی از برتری ایران در همه عملیاتها بسیار مشهود بود و آن شجاعت و از جان گذشتکی نیروهای ایرانی بود که عراقیها از این مسئله به شدت واهمه داشتند و اگر این شجاعت توام با آموزش بهتر و تامین آتش پشتیبانی و لجستیکی همراه بود بسیار راحت میشد از این برتری در عملیاتها بهترین استفاده ها را کرد که متاسفانه این برتری در خیلی از موارد به علت ضعف و عدم تجربه در فرماندهی فقط باعث دادن تلفات بیشتر شد ! و امروز هم با افتخار از پیروزی و شکستهایمان در هشت سال جنگ و دفاع صحبت میکنیم ولی آیا عراقیها امروز چیزی در اینباره برای ثبت در تاریخشان دارند که به آن ببالند . یک دیوانه سنگی در چاه میاندازد که هزار عاقل نمیتوانند آنرا بیرون بکشند.
  25. با سلام. در تشیع جنازه دوست خوبم سرباز شهید حسین زمانی که پس از سی سال تحمل جراحات ناشی از جنگ به دیگر دوستانش پیوست به منطقه ده ونک رفته بودیم و با اینکه شهید از نیروهای وظیفه ارتش بود و حتی یک دسته موزیک از ارتش برای نواختن مارش و چندین افسر عالی رتبه ارتش نیز حضور داشتند یک وانت بار با بلند گو در میان جمعیت مرتب شهادت پاسدار شهید حسین زمانی ...را اعلام میکرد!! و عابرین هم به محض شنیدن نام پاسدار شهید گمان میکردند او بتازگی در سوریه به شهادت رسیده. خانواده و دوستان شهید مرتب به آن جوان تنومند که در داخل وانت در میکروفون نام و نشان شهید را به اشتباه میگفت تذکر میدادند که شهید سرباز بوده و از نیروهای لشگر 77 خراسان اما او توجه نمیکرد و باز پیشوند شهید را به اشتباه تکرار میکرد تا اینکه یکی از افسران ارتش با حالتی عصیب بر سقف وانت ( که متعلق به یسیج مسجد آنمنطقه بود ) کوبید و با صدایی بلند گفت : مگر نمیبینی خانواده شهید ناراحت هستن ؟ چرا اسم شهید را درست نمیگویی ؟ و آنجوان هم با صدای لرزان برگه ای نشان داد و گفت این مشخصات را به من دادند و دیدیم که در یک سطر با خودکار نوشته شده پاسدار رشید اسلام.... خلاصه با این اعتراض آن وانت دیگر خاموش شد و وظیفه حمل دسته گلها را از منزل شهید تا امامزاده محل دفن را به عهده گرفت. و دسته مارش با ابهت ارتش شروع به نواختن کرد. واقعیت این است که هیچ تفاوی ندارد همه شهدا مال یک کشور و فرزندان این آب و خاک هستند و احترامشان برای همه ما واجب است . اما ظاهرا گروهی میخواهند این وحدت بین نیروهای مسلح را کمرنگ تر نشان دهند و بهتر است رسیگی به امور اینچنینی بر عهده نهاد مربوط باشد و در کنار هم توان و قدرت نیروهای مسلح کشور را به همه اقشار کشور و دیگر کشورها نشان دهند .