Welcome to رهروان ارتش

از اینکه انجمن ما را برای مطالعه انتخاب کردید از شما متشکریم. 

برای استفاده از امکانات انجمن و برقراری رابطه دوستانه با دیگر اعضا لطفا در انجمن ثبت نام کنید

با تشکر

خلبانان و خدمه ترابری، شناسایی و سوخترسان نیرو هوایی ایران

88 posts in this topic

ناصر رحیمی ناوبر سی-۱۳۰ نهاجا:

 

66608056658089692998_thumb.jpg

 

 

42416897113957082629_thumb.jpg

 

 ستوانیار عرفانیان از پرسنل فنی هواپیمای اف 27 و پدر شهید سرگرد خلبان جواد عرفانیان خلبان اف-7 

16 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

فونیکس جان با سپاس از عکس‌های زیبات ، اگر لینک مستقیم برای انجمن‌ها رو کپی کنی ، عکس‌هات اینطوری کوچیک نمایش  داده نمی‌شوند .

10 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

اگر روی عکس ها کلیک کنید عکس سایز اصلی دیده نمیشه؟

9 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

چرا ، دیده می شه

8 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

چرا ، دیده می شه

بسیار عالی. خواستم شکل فروم بهم نخوره. از این پس عکس ها رو سایز اصلی پست میکنم.

9 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

39662955326911927799.jpg

11 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

99046605486289216607.jpg

17 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

نفر سمت راست مرحوم صمد اکبرپور هستند که در حادثه سقوط ایلیوشین به شهادت رسیدند 

13 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

39662955326911927799.jpg

کابین هواپیمای P-3C Orion.

12 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

86083915562390105673.jpg

15 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

خلبان سید حسن (هوشنگ) رضوی

 

06495921052753581738.png

11 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

اه !! من تا حالا فكر مي كردم ، جناب هوشنگ رضوي خلبان اف ٥ بودند ، برادر ايشون هم ملي پوش فوتبال بودند ، فكر كنم اسمشون عباس رضوي بود

 

 

البته جناب سید حسن (هوشنگ) رضوی، ابتدا" خلبان اف 5 بودند و سپس در اواخر سال 1356 به هواپیمای C-130 منتقل گردیدند و برادر کوچکتر ایشان بنام سید ناصر رضوی نیز از خلبانان هواپیمای اف 4 بودند و همانطور که شما اشاره نمودید برادر بزرگ ایشان جناب عباس رضوی از مربیان تیم فوتبال عقاب نیروی هوائی و سپس سایر تیم های فوتبال کشور بودند که در حال حاضر هر سه نفر در خارج از کشور بسر می برند.

 

باتشکر

Fery8810 

22 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

فکر میکنم طبق رسم و طبقه بندی سازمانی نیروی هوایی، خلبانان هواپیمای P-3F جزو خلبانان شکاری محسوب میشوند.

11 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

خاطره‌ای از سرهنگ خلبان اکبر احمدی پیام


56130869724467665728.jpg


 


اکبر احمدی پیام از بهترین و فعال‌ترین خلبانان هواپیمای سی 130 بود که نقش فعالی را در عملیات‌های پشتیبانی در زمان جنگ


داشت ، نام خانوادگی قبلی او قیداقی بود که بعدها به احمدی پیام تغییر داد. وی در محله گلوبندک تهران به‌دنیا آمد . پس از ورود به نیروی هوایی و کسب آموزش های مقدماتی ، با توجه به گرایشات  مذهبی او و فعالیت‌های سیاسی عموی وی ،  زمان بسیاری را معطل ابلاغ صلاحیت برای اعزام شد و در نهایت با وساطت زنده یاد تیمسار نادر جهانبانی ، برای آموزش های نهایی  به آمریکا اعزام شد. وی هنوز جمله مرحوم جهانبانی را به یاد دارد که به او گفت : ( احمدی ، لب پرتگاه قرار نگیری !)


یکی از افتخارات ایشان ، شرکت فعال در عملیات فتح المبین بود که یکی از خاطرات ماندگار در ذهن ایشان مربوط به این عملیات است ، هفتم فروردین 1361 برانکاردهای هواپیمای سی 130 را آماده و حدود هفتاد مجروح بد حال جنگ را به آن‌ها منتقل می کنند . هواپیما ، باند پایگاه را به مقصد مشهد مقدس ترک می‌گند ، حدود 15 دقیقه از پرواز گذشته که لود مستر به احمدی پیام اطلاع می‌دهد : ( پزشکان می گویند حال دو مجروح وخیم است ) جناب احمدی پیام نقل می‌کند:


با توجه به شرایط جنگی منطقه امکان بازگشت وجود نداشت. به سمت اصفهان ادامه داده و از مسئولان درخواست نشستن کردیم . با توجه به تعداد زیاد مجروح پاسخ منفی دادند . به تهران نزدیک شدیم ، درخواست را تکرار کردیم ، باز هم به علت نبود تخت خالی در بیمارستان‌ها جواب منفی گرفتیم . تاریکی شب و هوای به شدت ابری پرواز را خسته کننده کرده بود . به ناچار قصد مشهد کردیم . نزدیکی‌های فرودگاه این شهر ، پیغام رسید که وضع هوا مساعد نیست و ما نمی‌توانیم بنشینیم ! شرایط مجروحان رو به وخامت بیشتر می‌رفت و هر آن امکان داشت تعدادی از آنها را از دست بدهیم . از این رو باخلبان دوم هواپیما ، ستوان جعفر مهدیان و ناوبر آن ستوان علی علیزاده ، که بعدها به خیل شهدا پیوست ، مشورت کرده و تصمیم گرفتیم با مسئولیت خودمان در آن هوای بد فرود بیاییم. مسئول رادار تقرب فرودگاه اجبارا تسلیم خواست ما شد و اجازه داد. دو بار طرح نشستن بدون دید را انجام دادیم ، اما هر دوبار ناموفق. چرا که باند در کمترین ارتفاع مجاز دیده نشد. اجازه سومین تقرب را با مخالفت قاطع کنترلر ، به اصرار گرفتم . خواهش کردم با مسولیت خودمان از سمت مخالف و پشت به باد بنشینم، که البته خود این امر هم خطر را بیشتر می‌کرد . در حداقل ارتفاع هاله‌ای از نور چراغ‌های اپروچ و باند را دیده و از آنجا که لطف خدا شامل حال ما و مجروحان شد ، پس از پنج ساعت پرواز پر استرس بالاخره همراه با دانه‌های درشت برف ، به سلامت در فرودگاه مشهد فرود آمدیم . هنگام تخلیه مجروحان بر سر آن دو مجروح رعنا رفتم و از اینکه هنوز رمقی داشتند تا به بیمارستان برسند ، خدا را شکر کردم.


 


خاطره دیگر ایشان مربوط است به یک رویداد پروازی که آن را این‌چنین تعریف می‌کند:


هفدم مهر ماه 1363 از جزیره خارک ، به قصد پایگاه هوایی مهرآباد به پرواز در آمدیم . شمال بوشهر که مسیر پروازی‌مان بود ابرهای سنگین ، تیره و باردار سی بی که خطرناک هستند را روی رادار تشخیص دادیم . از افسر کنترلر رادار خواستیم برای وارد نشدن به این ابرها از روی شهر بوشهر بگذریم. افسر کنترلر قبول نکرد و توصیه کرد در مسسیر تعیین شده پرواز کنیم . خلبان دوم هواپیما سروان امیری و ناوبر سروان رسول غفار نژاد بودند. به اجبار از حالت پرواز بدون دید و تحت کنترل رادار به شرایط پرواز با دید روی آورده و غفار نژاد که پشت اسکوپ رادار هواشناسی بود ، راهنمایی لازم را برای دور ماندن از ابرها که در حال جوشش بودند می کرد. امیری در حالی که همه حواسش به بیرون بود تا وارد ابرهای مذکور نشویم پرواز می‌کرد و من ضمن کنترل اوضاع ، مکالمات را انجام می دادم. ناکهان متوجه شدم هواپیما با سرعت پانصد پا در دقیق در حال اوج گیری است . به سرعت فرامین را از خلبان دو گرفتم و در حالی که با او بحث می کردم برایش توضیح دادم که از یک ابر سی بی که زیر هواپیما بود غافل مانده است. لحظه‌ای بعد آ» غول آهنین چون پر کاهی به داخل ابر فروکشیده شد. تاریکی همه جا را فرا گرفته بود و هرچه در کابین بود به پرواز درآمده و به سقف چسبیده بود. تکان های شدید و کاهش و ازدیاد ارتفاع شرایط اضطراری ایجاد کرده بود. بلافاصله یاد دروس آموزشی افتادم و با حفظ خونسردی شروع به انجام اقدامات لازم نمودم تا به لطف خدا از این ابر خارج شدیم ، البته ابر با چنان لگدی مرا از درون خود به بیرون پرت کرد که فکر می‌کنم اگر قادر به شنیدن زبانش بود ، می‌شنیدم که می‌گوید : تا تو باشی که دیگر به چون منی نزدیک نشوی !


تعداد زیادی از مسافران هواپیما و ناوبر که کمربند ایمنی نبسته بودند ، مجروح شده و صدای ناله و فریاد آنها سبب نگرانی ما شده بود. لذا با اعلام وضعیت اضطراری ، در فرودگاه بوشهر به زمین نشستم. مجروجان به  بیمارستان منتقل شدند . صدمه جدی به هواپیما وارد شده بود ، چهل پایه صندلی شکسته و برخی از کابل‌های فرامین پاره شده بود . گرچه یاد این حادثه برایم خیلی تلخ است ، اما خدا را شکر می کنم که همه سرنشینان به سلامت به زمین رسیدند. فردای آن روز روزنامه کیهان نیز شرحی از این واقعه نوشت.


این خلبان خوب در سال 1376 به گردان بویینگ 707 منتقل گردید و در خرداد ماه 81 به افتخار بازنشستگی نایل شد.


95500308132230511322.jpg


19 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

از چپ: ؟ - جاویدپور، زمردی، غیاثی، محمودی

42277057826184291462.jpg
 
25490230963278574295.jpg
 
خلبانان ایلوشین ۷۶

15 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now